Visitas

E volvín á realidade e á rutina. O aspirador e a mopa devolvíanlle á miña habitación o seu look habitual mentres eu recordaba a modo de fotogramas pasando por diante de min unha semana que abofé fora especial. Despois das visitas de Breixo, Marzoa e César (moitas grazas a todos), que cal lóstregos pasaron por aquí, era agora o turno para Borja, José Luis e Taba.

Foron 14 anos no colexio e 5 convivindo con Borja e abofé que é unha das cousas que máis boto de menos dende a miña chegada a Suecia por razóns obvias. Moitas horas xuntos pasamos durante eses anos universitarios que din inesquecibles (e que así foron). Malia ser desta volta un escenario diferente a máis de 2500km daquel López Mora 72, a convivencia baixo o mesmo teito deixou ese sabor a morriña dos vellos tempos. Grazas Borch!

O segundo de a bordo era José Luis (perdón polo descenso de rango comandante), que despois de estar en Madrid tres anos para sacar un puto carné aínda tivo que merca-lo billete de avión no canto de vir pilotando el (manda carallo...) Venezolano de nacemento, galego de corazón e madrileño de casamento (de nada José Luis) é un deses amigos que che gustaría ter cerca máis a miúdo e non vivindo na capital. Grazas a ti tamén Pepis!

Chegaron o sábado cunha semana por diante na que visitaron Lund, Malmö, Göteborg e Helsinborg en Suecia; e Helsingör e Copenague en Dinamarca, con algunha que outra festa intercalada in between que lles permitiu empaparse da vida Erasmus (creo que xa están máis ca convencidos de pedir cadanseu intercambio...)

E o venres chegou Taba, ese gran xenio e mellor persoa procedente de Suíza; outro gran amigo do meu paso pola universidade. Unha persoa coa que é imposible aburrirse porque se pode falar con el de calquera cousa (un pouco toca-collóns ó falar de fútbol pero bueno..) Sei que non che gustan estas mariconadas Taba... pero grazas por todo a ti tamén!

Os catro pasámo-lo venres xuntos en Copenague, e o sábado á mañá Pepis e Borja regresaron para a casa de empatada (como ten que ser!) O resto da fin de semana Taba e máis eu visitamos Malmö e Lund. O domingo, volvín quedar só...

Moitas gracias ós 3 pola visita!

Agora é o turno de meus pais, que chegarán o luns 29 e estarán aquí toda a Semana Santa.

Babysitter

A historia que estou a piques de contar é sen dúbida unha das máis pintorescas, surrealistas e curiosas que me ten pasado durante a miña vida universitaria nestes últimos 5 anos. Ó igual que sempre que conto algo que ten lugar na facultade, todo aconteceu no corredor do cuarto andar do departamento cando me dispuña a tomar café ás 10 da mañá. De súpeto, a miña examinadora achégase a min e dime:

-Can I ask you a personal favour?

-Sure!

-Would you mind to take care of my son during one night? I have a really important meeting in Berlin, and his babysitter will not be able to make it, so... I have no choice. It's too late to fix something else.

Tras uns segundos de incredulidade nos que non vin escapatoria posible ó asunto... dixen que si! E que podía contestar eu?

---

E aquí estou agora, escribindo esta entrada no salón da casa dunha profesora da universidade despois de recollerlle ó fillo na escola ás 5, facerlle de cear e metelo na cama ás 8 da tarde. Mañá toca erguerse ás 6 e media para levalo ó colexio.

Chámase Mateo e ten 8 anos. Nin que dicir ten que o cativo fala inglés mellor ca min (vai a un colexio internacional) e que é "ghieiro coma el só". Tras unhas partidas á Wii e unha cea lixeira, pedinlle que se duchara para ir para a cama e sen nin a mínima protesta alá foi el soíño.

Unha vez máis... este país non deixa de sorprenderme...

PD: A profesora non está boa, aforrádevos comentarios por favor.

Terapia de grupo

Chega a primavera e con ela as primeiras raiolas de sol. A neve resístese a abandona-los prados sobre os que descansou dende hai máis de 4 meses, mais resulta pouco menos que imposible. Lentamente escorrega polas estradas abaixo deixando ó descuberto a verde pero por agora aínda queimada herba, facendo a conducción na miña bicicleta sen freos nada sinxela. E os días medran...

Aínda que o estoupido climático primaveral non chegou ó seu cumio nin moito menos (aínda vai un frío de carallo...), o humor e o carácter da xente tornou se cabe xa un pouquiño máis "mediterráneo". E abofé que se dá un de conta. Ten que notarse, xa que son xente que pasa todo ano esperando a chegada do bo tempo. Aínda así, non me cansarei de repetir que se queixan de vicio (polo menos aquí no sur de Suecia). Habíaos de ver eu en Galicia durante o inverno chovendo un mes seguido. Aquí vai frío si, moito! pero con abrigarse abonda porque case non chove (e se chove chispea). Definitivamente, o clima de aquí é mellor có de alá.

Non sei se foi cousa da famosa astenia primaveral ou simplemente coincidencia, pero esta última semana tanto eu como os meus achegados na facultade racaneamos abondo. Aproveitando a coxuntura do longo tempo de cálculo que o meu proxecto ten, a semana podería resumirse en emocionantes competicións de Angrybirds no iPhone que David mercou hai unha semana, interesantes parolas, comidas e longas sobremesas no que demos a chamar a "group therapy week". Por suposto tamén houbo momentos serios para reunións e traballo (non todo é esperar), pero menos que do normal. A sensación sentirse parte dun grupo de suecos sendo o único estranxeiro é indescriptible. Levou tempo pero mereceu a pena.

E escribo esta entrada agora mesmo dende o despacho un venres tarde mentres pola ventá vexo como acaba de comezar a nevar (estame ben por falar!). David, ó meu lado, segue xogando por suposto ó iPhone tratando de bati-lo récord que Mikael actualmente posúe. Agora iremos tomar algo e cear por aí para relaxar un pouco e seguir con esta terapia de grupo.

Aquí deixo unha mostra das marabillas que se poden facer con certas aplicacións do iPhone (por orde e de enriba cara abaixo: eu, David, Peter, Mikael e Andreas).

Trevlig helg! (boa fin de semana)

Unha con xeo por favor...

Sábado 27 de febreiro de 2010. Punto de reunión: estación central de Lund. Destino: Malmö. Partimos coa mochila ó lombo para pasa-lo día en Malmö. Mochila? E para que? Pois aquí téde-la resposta:

A temperatura da auga era á hora do baño, e como se pode ver na figura adxunta, de +2ºC.

Podo asegurar sen temor a equivocarme que nunca na miña vida pasara tanto frío (sobre todo ó saír), mais abofé que mereceu a pena. Non tódolos días se baña un rodeado de xeo. "Que me quiten o bailado..." que diría o outro. Outra experiencia máis para recordar deste ano inesquecible que estou a vivir.

PD: Papá, mamá, estou ben, tranquilos. Por agora aínda non hai síntomas de enfermidade. jaja.

PD2: Aínda que quixen aguantar un pouco máis de tempo na auga, pódovos dicir que era moi difícil. Uns cantos segundos abondaron para que xa empezase e non senti-lo meu corpo. A tarefa de secado, por suposto, correu á conta dos acompañantes, pois eu xa non podía mover nin senti-las mans...

Berlín e a sorte de ser escandinavo

Coma o fillo pródigo que volve á casa, esta fin de semana viaxei a Berlín. E volvín a ese "desorde organizado" que dous veráns atrás fora a miña casa. A simple vista, todo estaba como eu o deixara; todo baixo control. Unha fina e esvaradiza capa de neve cubría aquela cidade que, tempo atrás, me sorprendera co seu caloroso verán (abofé que cambia unha cidade dependendo na época na que se visite). Parecía que fora onte a última vez que pisara esas rúas. Como pasa o tempo meu Deus!...

E posto que de reencontros se trataba, alí atopeime con algúns vellos amigos que compartiran aulas comigo tempo atrás. Entre eles: Alsou, principal artífice da miña visita a Berlín e que me acolleu moi amablemente baixo o seu teito. Situación curiosa canto menos a nosa: unha rusa que lle fala en francés a un galego que responde en inglés...

Atopeime tamén con Rasmus, un danés que se mudara coa súa moza suíza á capital alemana, cidade onde se coñeceran durante o curso de alemán no que eles tamén tomaran parte. Deume unha aperta e díxome:

-Old buddy pal! Moving back to Copenaguen in two weeks! Finally neighbors!

-Why? You kidding me?

Dixo que non aguantaba máis; que a vida en Alemaña era moito máis difícil que en Dinamarca:

-Man... since I got here I realised how lucky I am being scandinavian... Everything is so easy up there! Come on... You are rich even being a student!

-[...]

-Now I got the job of my dreams so I am coming back... I really have to! And with my paycheck there I can come back to Berlin once per week if I want to... because of course I still love this city!

Pode parecer Rasmus de boas a primeiras un pouco farfallán, pero pódovos asegurar que non é así. Como xa dixen algunha vez, a vida pinta moito máis sinxela por aquí polo norte... pero moito máis! Isto non fixo senón confirmar unha vez máis o que levo vendo dende hai 5 meses. E deume a razón de novo unha imaxe vista no aeroporto de Copenague de volta á casa: centos (pero centos de verdade) de familias con equipaxe de neve para disfrutar das súa Sports Week. Sobran os cartos...

E así pasou a fin de semana; entre re-turisteo e longas parolas con amigos cos que afortunadamente din mantido o contacto tras todo este tempo. Porque como me teredes oído moitas veces... viaxar é unha das mellores escolas e a mellor forma de coñecer xente!

PD1: Papá, mamá; aínda que do alemán non me lembraba moito, a cidade coñecíaa coma a palma da man; así que a miña estadía alá non foi tan en balde...

PD2: Como a mentalidade escandinava aínda non callou en min de todo... andei toda a fin de semana no metro sen merca-lo ticket. Simplemente aferreime á "fórmula universal" do... "malo será!". E abofé que houbo sorte...

Professor Negreira?

O comezo desta historia data de alá de principios do mes de xaneiro. Como se os case 40 graos de diferencia de temperatura entre e Australia e Suecia non abondasen por si sós para manterme "apirolado", a conversación durante a hora do café no primeiro día trala miña volta acabaría de rematarme.

Estaba agardando na liña coma sempre para servirme o meu café (står i kö que din os suecos) cando de súpeto un profesor achégase a min e dime:

-Hi Juan! Happy new year! You are so tanned! You had a blast in Australia hadn't you?

-Oh yeah! Definitely! It was awesome! Unforgettable experience!

[...]

-Can I ask you a favour?

-Yeah, sure!

-Would you mind to teach a "dinamics of structures" lecture?

-WHO!? ME!?

-Yeah... I'll give you a topic and you will have to explain it relating it with your Master Thesis.

[...]

Pois iso... que se supoñía que tiña que dar unha clase na universidade... e por suposto en inglés.

---

Foros días duros os previos á clase navegando entre libros e borradores de presentacións en PowerPoint, pero por fin o 18-F chegara, día do meu debut como "profesor" na universidade.

Cheguei á clase e entrei. Por diante, dúas horas para falar e explicar entre Peter e eu (cada un a súa parte) o que non sen esforzo prepararamos. Conectei o proxector e coloquei a primeira transparencia para que todo estivese preparado cando os estudantes chegasen; crucei de brazos. Eran intres de confusión e inseguridade e só pensaba no momento de marchar pola porta a través da cal acababa de entrar cun "éxito" debaixo do brazo.

A xente foi entrando. "Vinde vindo!" pensei para min. Arredor de 25-30 persoas espalladas arredor dunha aula non moi grande. Podía apreciar nas súas facianas que polo menos máis da metade deles eran maiores ca min. Sentíame observado. Intercambiei miradas con algún deles buscando acubillo nalgún dos seus sorrisos. Coma bos nórdicos: impasibles. Baixei a mirada e remexín no medio dos papeis deixando que o tempo pasase.

Presenteime e sen dubidar nin un instante comecei a falar. Notei como ós poucos segundos de empezar unha inxección de calma e confianza percorría o meu corpo dándome azos. Ben! O idioma parecía non ser unha barreira. Aínda que non tan correcto como o faría en galego ou español, falaba "de corrido" e fluido. As caras atentas e as frecuentes preguntas interesantes facíanme ver que todo ía mellor do que esperaba. A confianza aumentaba máis cada vez que conseguía responder cada unha das dúbidas dos alumnos. As cousas estaban a saír ben!

E ben como empezaran as cousas así remataron. E co remate; o mellor premio que podía esperar: un forte aplauso e a noraboa do profesor da asignatura (dinamics of structures). E así foi a miña experiencia como "profesor" na universidade. Quen sabe!, ó melloe non é a última...

Coffee break?

Era venres, e coma todos, pouca xente na universidade. Opostamente ó que eu pensaba, aquí en Suecia trabállase moito menos tempo efectivo que no noso país, pero curiosamente a "productividade" é maior. É raro o día que hai xente traballando nos seus respectivos despachos máis alá das 5 da tarde... A vida pinta moito máis sinxela por aquí polo norte...

Pois ben, como ía dicindo; ese venres -e coma tódolos días ás 10 da mañá e ás 3 da tarde-, David -o meu compañeiro de despacho- e máis eu recibímo-lo aviso dos nosos veciños de habitación para ir a toma-lo café. Desta volta, no canto de pronuncia-la palabra "Coffee!", escoitamos:

-Beer!!!

-What!? -contestamos David e máis eu ó unísono-

[...]

Dito e feito. Mochilas ó lombo encamiñámonos a un bar onde os 4 pasamos toda a tarde entre risas e contos. Levárame o meu tempo chegar a coñecelos e coller confianza, incluso dándoo por imposible repetidas veces ante a dificultade para "rompe-lo xeo". Pero mereceu a pena. Agora son un máis entre eles tanto nas horas dos cafés como nas comidas, festas, etc.

Cancelei tódolos meus plans que durante toda a semana organizara con coidado e mimo para tentar á sorte e á improvisación. Tras insistentes invitacións uninme a eles para cear e posteriormente ir a unha festa nun piso: 12 suec@s e máis eu (por suposto e como dixen na anterior entrada todos falando en inglés para que eu me sentise benvido).

E alá estivemos ata as 3 da mañá, hora na que voltei cara a casa coa mochila ó lombo pedaleando como boamente podía entre a esponxosa neve; e demostrando unha vez máis que moitas veces o improvisado sae moito mellor có planeado; e que as festas con xente sueca son moito mellores que calquera outra...

Jag talar svenska och engelska

A semana pasada tiven a oportunidade de asistir a unha conferencia de Rami Khouri. Rami é un xornalista palestino-xordano e cidadán americano que reside no Líbano. É autor, editor e columnista a nivel internacional, tendo tamén un papel importante en certos espacios televisivos, como por exemplo a CNN.

O título da conferencia era: Mosque, malls and Monarchs: the Middle East Redefines Itself. Durante a mesma, o poñente intentou explica-la interacción actual entre estes tres entes principais e por outra banda ben diferenciados en Oriente Medio: o poder relixioso (Mosque), a iniciativa privada (malls) e os gobernantes (Monarchs).

Sen meterme a analiza-lo tema da conferencia nin ningún dos puntos alí tratados; que por suposto fondamente respeto pero que nin moito menos entendo nin comparto, pasarei ó tema do que verdade quero falar: o inglés.

Atopabámonos alí cerca de 50 persoas, maioritariamente suecos e algún que outro internacional como era o meu caso. A conferencia, obviamente, así como a posterior rolda de preguntas, tivo lugar en inglés; por que? Porque todo o mundo o fala e o entende.

----

O catedrático Jan Svartvik escribe: “En moitas escolas secundarias suecas existe a chamada ’ensinanza bilingüe’, é dicir, que a ensinanza se fai en inglés, non só na clase de inglés senón tamén noutras materias como física, matemáticas e historia. A idea é por certo boa: facer que os alumnos usen o inglés como unha ferramenta funcional e desa maneira poder convertirse en bilingües 'de verdade'. Pero a ensinanza básica en inglés para estudantes que teñen sueco como lingua materna ten tamén os sus efectos negativos…".

Estes efectos negativos dos que fala este catedrático son, segundo o meu humilde e ignorante punto de vista as influencias que o idioma oficial recibe do inglés, empobrecendo a lingua en algunhas ocasións e impedindo en moitas outras a evolución da mesma. É evidente e facilmente perceptible ó escoitar unha conversación entre suecos a cantidade de palabras, interxeccións, expresións, insultos, vocabulario técnico... inglés que utilizan.

----

Volvendo de novo e esta vez de maneira definitiva ó miolo do asunto; a conferencia non foi un feito illado, senón unha proba máis do que levo comprobando dende que a estas frías terras cheguei alá polo mes de setembro e que aínda me sorprende día tras día. Sorpréndeme que eu poida obter un título universitario sueco cursando materias unicamente en inglés, sorpréndeme que cando estou con só suecos cambien amablemente e por mottu propio o rexistro a inglés e que cando abandono a sala e regreso un intre despois aínda o estean falando; sorpréndeme que a maior parte da bibliogafía na universidade sexa en inglés, sorpréndeme que todo estea en versión orixinal... e sorpréndeme tamén que case o 90% da poboación maior de 15 anos teña totais competencias lingüísticas en inglés -datos de 2005; agora a porcentaxe crese que se incrementou-. E por que? Pois porque eles si que poden dicir... Jag talar svenka och engelska (eu falo sueco e inglés). Non sei o qué... pero o que está claro é que nós algo estamos a facer mal...

Knowledge of foreign languages in Sweden, in per cent of the population aged 15 and above, 2005. Data taken from an EU survey

Vivo en Suecia, seino. Sei que non estou nin en USA nin no Reino Unido, nin en ningún outro país anglofalante, pero resulta difícil practica-lo pouco sueco que non sen esforzo estou tentando aprender, cando todo o mundo moi amablemente cambia o rexistro ó darse conta de que son estranxeiro...

Diferentes mentalidades con resultados que obviamente lle dan a razón a Suecia. Mentres nós nos pelexamos para ensinar só unha lingua nas escolas "porque los niños los confunden", aquí aprenden o maior número posible de linguas, porque ningún idioma é un impedimento á hora de aprender outro, senón todo o contrario...

55 mentiras sobre a lingua galega

O venres pasado presentouse en Copenague, ó mesmo tempo que noutras 68 localidades espalladas arredor do mundo enteiro (principalmente en Galicia por suposto) o libro 55 mentiras sobre a lingua galega. Está escrito por membros de Prolingua, autodefinida como unha "plataforma apolítica creada por persoas de moi diversa ideoloxía e profesión que ten como obxectivos exclusivos a promoción do galego como lingua propia de Galicia (e das comarcas estremeiras) e a consecución da súa oficialidade real, que pasa por unha presenza normal en ámbitos dos que se mantén practicamente excluída, como a empresa, a xustiza e outros servizos públicos e privados, especialmente os medios de comunicación".

"Esta publicación pretende ser un argumentario sinxelo e clarificador, ao tempo que sólido e rigoroso, que axude á sociedade galega a comprender e superar aquelas valoracións e interpretacións subxectivas, ideoloxizadas desde unha óptica exclusivamente partidista, erróneas ou perversas que perseguen o obxectivo de actuaren de freo ao camiño da necesaria reposición e normalización de usos para a lingua galega no seo da súa sociedade. Co gallo de ofrecer unha análise dos prexuízos máis comúns que difunden os negacionistas do idioma, sae publicado este esperado libro útil, unha obra rigorosa que, paseniño e cun ton distendido, avanza até desmontar por completo, unha por unha, as principais falacias que ao correr da historia se veñen vertendo sobre a lingua galega, facendo fincapé naquelas que, por diversas razóns que tamén o libro pon de relevo, a día de hoxe teñen un maior calado na sociedade. Xa que logo, podemos falar desta publicación como dunha reacción organizada, limpa e contundente contra as difamacións daqueles que, por complexo, mesquindade ou ambas as dúas cousas, só buscan o esmorecemento da lingua propia de Galicia, o galego".

Aínda non tiven tempo de lelo, polo que non podo comenta-las miñas impresións, pero esperando está na miña mesiña de noite e abofé que pronto o farei.

Porque como escribín alá polo mes de novembro; o idioma non debería de ser unha arma política coa que enfrontar á sociedade. Encántame ver cando xente de diferentes orientacións políticas defenden o idioma, porque o galego é moito máis importante ca calquera ideoloxía. Reafírmome no dito e repito: eu son galego, e español tamén; e estou orgullosísimo de fala-los dous idiomas... pero hai que fala-los 2! Non son excluíntes! E ogallá puidese falar moitos máis dos que falo...

Así que, polo amor de Deus... deixémonos de andrómenas e de tonterías e pensemos un pouquiño coa cabeza... Como dicía un profesor meu... "Sentidiño común meu neniño..."

...and finally I came back

-Riiiiiiiinggggg!!!, Riiiiiiiinggggg!!!

-What's that David? -pregunteille ó meu novo compañeiro de despacho-

-It's the fire alarm. It goes off sometimes; don't know why. But don't worry. Nothing happens.

-Ok! So let's stay here.

-NO! No way! We gotta go out!

-But why? You just said that nothing happens...

-These are the rules. We just have to go out. Walk and don't ask. It's like is supossed to be.

E si... alí estabamos baixo a neve cerca de 400 persoas diante da porta da V-Sektionen esperando a que alguén arranxase esa alarma de sonido estridente que non era a primeira vez que saltaba por equivocación. Pero de todas formas, si... alí estabamos todos obedecendo ordes e normas como bos suecos que somos!

Foi este un dos primeiros detalles que me confirmaron, por se aínda me quedaba algunha dúbida, que xa estaba de volta en Suecia. Isto e máis por suposto, o groso velo virxe e branco que a modo de mantel cubría (e cubre 2 semanas despois) toda a cidade. Este foi o meu recibimento:

Despois da que foi sen dúbida a mellor viaxe da miña vida; era tempo para disfrutar un pouco da familia e dos amigos que tanto botara e boto de menos a diario. Tres días en Santiago non serviron para máis que agobiarme indo dun lugar cara outro tentando saudar e visitar á maior cantidade de xente posible. De todas formas, como di o outro... "menos dá unha pedra!". Iso si; serviron para carga-lo carro de "mimos" outra vez.

E agora aquí estou de volta, na miña cidade adoptiva, intentando (como dixo Alberto nun dos comentarios do blog) "obsequiarvos cunha redacción sobre a chegada do fillo pródigo ó paraíso dourado de longas palmeras cubertas de neve branca volvendo a verse acurralado por tales entes rubios que, tal fino pó branco, desencaixan e humedecen a boca do famento"...

O salto dunha parte a outra do mundo tróuxome non só unha diferenza de case 45ºC de temperatura e unha forte caída na bicicleta debido á neve, senón tamén a volta ás responsabilidades diarias, pequenos agobios e demais tarefas. Reunións, presentacións, prazos, entregas e tamén por suposto tempo libre que sempre deixa momentos inesquecibles vólvenme á "normalidade" dos últimos 4 meses nesta cidade nórdica na que felizmente vivo.

E así remata o meu curto relato do meu regreso a terras escandinavas, esperando por moitas máis historias para contarvos como boamente saiba. Ata a próxima!

PD: A rede de voleibol que teño na parte de atrás na casa parece agora (debido á neve) unha de tenis...

PD2: Engado a posteriori esta captura de pantalla do día 30 de xaneiro de 2010.

Last aussie adventure!

Diferente: tras un fin de ano sen moita festa e un día de aninovo productivo e sen resaca na praia; dirixímonos de novo a ese xa coñecido aeroporto doméstico de Sydney. Os escasos controis xa non nos sorprenden e rapidamente embarcamos na aeronave que nos levará a Brisbane.

Alí, outro Ford Falcon XR6, desta vez maquillado en gris escuro, espéranos para conducirnos ata Hervey Bay, punto de partida da nosa última aventura australiana.

--

Impuntualidade: o diccionario da Real Academia Española define esta entrada como a “falta de ciudado y diligencia en llegar a la hora convenida”

Din que o home é o único animal que tropeza dúas veces na mesma pedra. E efectivamente así é (eu puntualizaría e diría mellor “que polo menos tropeza...”).

Coitado de min cando pensaba que me contaxiara da puntualidade sueca. Abofé que non! Fora só un espellismo. O reencontro cos meus amigos conducírame outra vez ó lado escuro do vicio da impuntualidade (Berto non estou culpando a ninguén...).

Confiados, decidimos visita-la cidade de Brisbane antes de dirixirnos ó briefing ou charla informativa do tour que iamos facer ó día seguinte. Cando acordarmos, 450km distaban de Herbey Bay e só 3 horas de marxe. Mediante unha sinxela lei física, chegamos á conclusión de que non seriamos capaces de manter unha velocidade media de 150km/h durante todo o traxecto, polo que, como é obvio, chegamos unha hora e media tarde ó noso destino.

Se por algo se caracterizan os australianos é pola súa amabilidade. Tras insistir un pouco e contar que o retraso non fora culpa nosa senón dun accidente na autopista, o servicial recepcionista deunos a charla informativa en exclusiva para nós para que así non perderamos a nosa viaxe o día seguinte. Cheers mate!

--

Camping-gas, tendas de campaña, frigoríficos portátiles, sacos de durmir, compra para 3 días e demais material de supervivencia necesario acompañábannos a bordo daquel 4x4. Fraser Island, a illa de area máis grande do mundo esperábanos. Tres días e dúas noites para percorre-los seus 125km de longo no que sería a nosa última aventura nas antípodas.

Podería resumir estes tres días coma os máis aventureiros da miña vida no sentido estricto da palabra. Supervivencia en estado puro: durmir no chan, sen ducharse, cociña á intemperie, ausencia de calquera signo de civilización, conducción por corredoiras perigosas rodeados de vexetación tropical, animais... É dicir, tres días que puxeron a guinda perfecta a esta inesquecible aventura australiana.

Aquí van algunhas imaxen a modo de resumo, así coma un vídeo dende o interior do 4x4.

Como "non hai dúas sen tres", a volta ó aeroporto de Brisbane para retornar a Sydney non foi sen présas. Os últimos quilómetros pola circunvalación da cidade a unha velodidade quizais excesiva permitíronnos chegar ó aeroporto só media hora antes de que despegara o avión de volta.

Xa regresando á casa para disfrutar do noso último día na cidade vivimos unha escena canto menos curiosa nun taxi...

A mañá do día 7 de xaneiro a porta do número 87 de Darlington Road tinxiuse de despedida. Unha aperta puxo final ó que o meu amigo Alberto definiu moi ben como o "time of our lifes".

Feliz ano 2010!

Dous tours foron os encargados de levarnos dende a cidade de Adelaida ata Melbourne. En primeira instancia desviamos un pouco a "ruta lóxica" para dirixirnos a Kangaroo Island, e posteriormente visitámo-las montañas The Grampians e a Great Ocean Road ata chegar ó noso punto de destino.

Natureza, paisaxes incribles, amigos, risas, carreiras detrás de canguros, e algunha que outra liorta cunha "belga tocacollóns" que viaxaba con nós no tour volveunos a deixar desta vez outra experiencia inesquecible que podemos plasmar de forma resumida nestas instantáneas.

Volta a Sydney na véspera de fin de ano e oportunidade para disfrutar da mítica imaxe que nos acompaña nos telexornais de mediodía nesta data. Entre a multitude conseguimos facernos un oco e situarnos nun lugar no que puidemos observa-lo espectáculo pirotécnico dende unha posición envexable... Just awesome!

Dende as antípodas quero desexarvos a todos un ledo aninovo 2010!

Happy new year 2010 from down under!

Vímo-lo demo!

Un ruido ponnos alerta. Un wallaby (canguro pequeno) cheira arredor da tenda de campaña que temos montada no medio da praia do parque natural de Freycinet, na illa de Tasmania. Os seus ollos asustados xunto cos seus potentes saltos tentando escapar delatan inocencia, polo que non nos preocupamos sobre o tema e simplemente disfrutamos da sua presencia.

Ilusionados pola natureza que nos rodea, organizamos unha expedición encabezada por Adrián/Bear Grills -en comuñón total coa natureza-. Obxectivo: saír das dúbidas nas que levamos navegando varios días de se realmente existen os demos de Tasmania. Durante un intre, percorrémo-los arredores da praia virxe na que acampamos e os montes colindantes en busca do devandito animal.

Abríndose paso coa luz do móbil e de camiño ós baños dun camping cercano (nós somos máis de free-camping), albiscámo-la sombra dun Possum. Adrián achegouse a el co obxectivo de gaña-la aposta "patada a calquera animal 30$", pero o único que fixo foi espantalo. Continuando co noso particular safari, conseguimos por fin conseguir ver esta especie endémica de Tasmania. Porén, como se adoita dicir, o bo é breve e só puidemos disfrutar da súa presencia durante só uns segundos tralos que se perdeu entre as pólas das árbores coma se dun esquío se tratase deixando paso á noiteboa.

24 de decembro. Por moito que trate de disimular, esta é unha noite especial. Por primeira vez vivina lonxe da familia. Había que buscar un xeito de poñer en orde os estraños sentimentos que provoca o "upside down state". Que mellor forma que unha churrascada de carne de canguro?

Previamente á cea e aproveitando o noso paso pola histórica vila de Richmond, o "padre Adrián" oficiou a ceremonia de nadal na Igrexa de 1833.

Son xa 4 dias "living out of the grid'". Desconectados do mundo disfrutamos desta illa sen enchufes. Ela, Tasmania, non fai senón regalarnos a vista con imaxes inimaxinables. O Ford Falcon XR6 que alugamos foi o encargado de transportarnos dun lugar a outro. Os 220 cabalos que nos acompañaron na saída de cada curva foron testemuñas de cancións, bromas, etc, durante 1000 km en sentido contrario sen atopar ningún coche de fronte polas serperteantes estradas da illa. Un road trip inesquecible nun dos paraísos naturais máis salientables deste planeta.

Escribo esta entrada dende o avión que nos leva a Adelaida. Mañá comezaremos un tour, desta volta organizado, que nos levará primeiro a Kangaroo Island para logo regresar por Adelaide, baixar polos Grampians ata empatar coa Great Ocean Road que nos deixará finalmente en Melbourne. O día 30 voltamos a Sydney para disfrutar da fin de ano nesta icónica cidade...en bañador, na praia...

First impressions from Down Under

É o noso terceiro día das antípodas. A cada metro percorrido, a cada nova mirada, diferentes sensacións percorren os nosos corpos. Témo-lo privilexio de contar co noso guía e amigo Alberto, que pouco a pouco nos descobre os recunchos desta moderna, aberta e amigable cidade que durante o verán do ano 2000, con motivo dos Xogos Olímpicos, converteuse na capital do mundo sen nin sequera selo de Australia (Canberra é a súa capital política).

Porque non todo pode ser bo; para disfrutar deste apaixonante continente precisamos dunha dura viaxe, amenizada por Adrián e as súas ocurrencias. Madrid, Amsterdam, Seúl e finalmente Sydney. Case 30 horas de viaxe e 10 de cambio de horario presumían un jet-lag en toda a súa definición. Só rumores. O descanso no avión, adobado con gañas de descubrir e disfrutar, puidocon calquera cansancio e desorde do sono.

Desde a inusual choiva coa que nos recibiu este terra aloumiñada polo sol ata este espectacular paseo marítimo pola Bahía de Sydney, todo foron argumentos a favor destas vacacións de nadal: Summer Christmas. Estrañados admirámo-los típicos adornos de nadal mentres paseamos en chancletas e camiseta de tiras polas rúas. Desorientados, miramos, remiramos e volvemos a mirar cara ámbolos dous lados antes de cruza-la rúa debido ó sentido contrario de circulación "aussie". Dúas pequenas curiosidades dunha magnífica cidade e un ilusionante continente.

Mañá toca madrugar para recomezar esta aventura. Melbourne e a illa de Tasmania agárdannos con miles de experiencias por vivir.

Texto: Anton Ruanova

I have never been this far away from home!

“Vuelve a casa vuelve... por navidad” é o lema dun arquicoñecido anuncio televisivo que tornou en tópico e tradición, e que todos e cada un de nós temos escoitado ata a saciedade ó chegar estas datas; pero parece ser que este ano non... este ano non é que non volva á casa, senón que marcho aínda máis lonxe de onde estou. Porque como di a canción de Kaiser Chiefs: I have never been this far away from home (nunca estiven tan lonxe da miña casa).

Cambirei os aloumiños e a calor dos pais, tan botado en falta durante estes últimos meses, pola calor do verán australiano e o deses amigos tamén extrañados durante todo este tempo; cambiarei as luvas polas chancletas, os xerseis de lá polas camisetas de tiras e a “barra de cacao” polo protector solar. É que por primeira vez na miña vida experimentarei o Summer Christmas!

Aínda que á miña amiga Morriña lle gustaría ter retornado á terriña, a verdade é que a oportunidade que brinda ter un amigo nas antípodas non se podía deixar escapar así que... there we go!

Aquí está, pois, o planning resumido da viaxe que temos preparada:

• Día 16/12/09:

Voo Madrid – Sydney (escala en Seoul –Korea-). Duración: 28 horas

• Dias 18/12/09 – 20/12/09:

Visitaremos Sydney, capital do Estado de New South Wales

• Dia 21/12/09:

Desprazamento en avión a Melbourne, segunda cidade de Australia con case 4 millóns de habitantes, centro cultural e deportivo do país. Visita pola vila.

• Dia 22/12/09 – 25/12/09:

Voo cara Lauceston. A segunda cidade de Tasmania será o punto de partida para a nosa viaxe. Unha parada nunha tenda de outdoor para mercar unha tenda de campaña e listos para descubri-la encantadora e orixinal illa de Tasmania pola nosa conta.

Demos de Tasmania

Ó final do noso camiño norte-sur chegaremos a Hobart, principal cidade de Tasmania e segunda máis antiga de Australia, que se atopa ó sur da illa. O día de nadal é o elixido para disfrutar desta vila, para máis tarde poñer rumbo a Adelaida (no Estado de Australia do Sur).

Paisaxe de Tasmania

• Dia 25/12/09 – 30/12/09:

Chegada e tempo para pasear relaxadamente por Adelaide, un destino que ofrece como interesante todo aquilo que ten ó redor, mais non a cidade en si mesma. Porén é un exemplo significativo do modelo de organización de cidade australiana.

Ó día seguinte collémo-lo tour de Adventure Tour ás 6 da mañá. Visitaremos Kangaroo Island, The Grampians, Great Ocean Road…

Paisaxe da Great Ocean Road

Praia de Kangaroo Island

• Día 31/12/09 – 02-01/10:

Fin de ano na icónica cidade australiana, podendo vivir en primeira persoa a mítica imaxe de tódolos telexornais no véspera de aninovo. “En Australia xa é (un ano máis)”. Tempo para o relax o ocio, e gozar dunha experiencia única na vida.

• Día 02/01/10 – 06/01/10

Achegarémonos ata Brisbane, terceira do país con 1,6 millóns de habitantes, para poder vela dando un paseo no seu CityCat, sistema de transporte en Catamarán que bordea a cidade navegando polo río que lle dá nome.

Despois colleremos dirección de Hervey Bay, 4 horas de camiño para facernos unha idea do Estado de Queensland. Ás 15h teremos que estar en Hervey Bay, no Bar Koala, para asistir ó briefing, ou charla explicativa, do Koala Self-Drive. Contarannos qué ver e cómo facer, ademais de darnos todo o que precisamos: asignaranos un 4x4 e mailo material de cociña e supervivencia necesario. A aventura comeza. A partir dese momento poderemos dirixirnos por exemplo ós lagos interiores nos que un se pode bañar vendo quenllas no océano. Non estará de máis conducir un pouco pola praia de 75 millas ou baña-los pés no Océano Pacífico. Non creo que sexa boa idea o corpo enteiro, por se os… tiburóns… Tres días e dúas noites para vivi-la nosa adventura en Fraser Island, un paraíso terreal, a maior illa de area do mundo.

Fraser Island

• Día 06/01/10 – 07/01/10

Últimos intres para disfrutar de Sydney e volta o día 7 para España, nun voo que durará aproximadamente 43 horas (contando escalas) e no que faremos noite en Seoul (aproveitaremos tamén para visita-la capital surcoreana).