Lund

Dispóñome agora a escribir unha entrada que, sendo lóxicos e consecuentes, debería ter sido escrita ó comezo do blog. Porén, tampouco está mal escribila unha vez que se coñece un pouco máis a cidade para falar con coñecemento de causa. Aquí vos deixo resumido e a modo de presentación, uns datos sobre a miña nova cidade que espero que vos sexan de utilidade e interese para coñecer un pouco máis un sitio que, sen dúbida, merece a pena visitar.

Lund é unha das cidades máis antigas de Suecia. Cidade principal do município homónimo, está localizada na sureña provincia de Escania (en sueco Skåne), e dentro da rexión de Öresund. A cidade, con máis de 1000 anos de historia, é un importante centro industrial, científico e educativo, gracias á Universidade de Lund e ó parque científico Ideon. Debido a isto, recibe o nome de cidade das ideas.

Crese que foi fundada arredor do ano 990, cando as terras da rexión de Skåne pertencían a Dinamarca. Pronto se volveu o centro cristiano do norte de Europa gracias á súa catedral construída no ano 1103 e situada no actual centro histórico da vila.

Está ubicada a 15 km ó norleste de Malmö –terceira cidade máis grande de Suecia despois de Estocolmo e Gotemburgo-, e a 35-40 minutos en tren da capital danesa Copenague. Exténdese sobre unha área de 32 km² e alberga unha poboación que supera os 78.000 habitantes.

De clima costeiro, atópase entre os 10 e os 80 metros sobre o nivel do mar. A precipitación mensual promedio é de 55 mm e a anual de 655mm. Os veráns son cálidos cunha temperatura media de 22ºC e temperaturas mínimas de 14ºC, mentres que os invernos son fríos, con temperaturas medias que oscilan entre os -3ºC e os 0ºC, aínda que a sensación térmica é moito menor debido ó forte e habitual vento.

A Universidade de Lund, fundada en 1666, é a universidade máis grande de Suecia e conta cun total de 42.000 estudiantes. Na década dos anos 40, a cidade era relativamente pequena con pouca industria a pequena escala, cubrindo aproximadamente só a cuarta parte da área urbana dominada maioritariamente pola catedral e a universidade. Dende aquela, a poboación estudiantil aumentou 12 veces e moitas máis industrias como Sony-Ericsson, Tetra-Pak, Alfa Laval ... asentaron as súas sedes na cidade, polo que tanto a arquitectura como a poboación e o ambiente cambiaron radicalmente.

É unha cidade feita por e para estudiantes, e iso nótase no ambiente reinante na mesma. Rúas ateigadas de xente nova que percorren día tras día, coma se de formigas se tratasen, as medievais vías públicas da vila dun lado para outro.

A vida estudiantil céntrase e xira arredor das Nations, que se poderían definir como unha mestura entre unha asociación de estudiantes e un clube social; unha maneira única e irrepetible de vivi-la etapa universitaria en Lund, así como tamén unha ferramenta máis de socialización. Estas Nations, que contan con locais sociais propios, serven comida, organizan actividades deportivas, e sobre todo festas (tódolos días hai festa nalgunha das 13 Nations). Todo estudiante ten a obriga de anotarse nunha. Deste xeito, unha vez obtido o carné dunha determinada Nation, pódese acceder a calquera outra ou incluso participar nas súas actividades. Se non se ten o devandito carné ou no seu defecto unha tarxeta universitaria do país de procedencia se non es un estudiante de Lund -xunto cunha guest pass válida para unha semana-, non se poderá entrar a ningunha festa, quedando reducidas as opcións de saída soamente ás festas nos Corridors (residencia de estudiantes) ou ós poucos locais propios da cidade. Sexa o día que sexa, pódese saír de festa tódolos días sen máis que dar un paseo por algún complexo residencial de estudiantes e entrar onde escoites música sen nin sequera ter por qué coñecer a ninguén. Única esixencia: leva-la túa propia bebida. O resto está feito.

Chegados a este punto é onde teño que poñerlle o único “pero” a esta cidade: realmente é difícil relacionarse con xente que non sexa estudiante. Vivimos nunha “burbulla” que non nos deixa ver moitas veces realmente a vida sueca “de a pé”. De todas formas, o querer é poder...

Ata aquí unha breve descrición de Lund. Espero tervos presentado un pouco esta fermosa cidade á que estades, por suposto, máis que invitados.

Sittning at Väsgötta Nation

Moi probablemente neste preciso instante e tras le-lo título desta entrada vos esteades preguntando qué é un Sittning. Iso mesmo foi o que me pasou a min cando fun preguntado pola miña asistencia a tal evento. De tódolos xeitos, teño que confesar que confirmei a miña futura presencia sen saber moi ben do que se trataba. Polo visto, era un motivo de reunión onde poder coñecer nova xente, polo que non vin inconvinte ningún en asistir. Tras pesquisas a posteriori, aquí vos deixo unha pequena descrición do que vén sendo:

Sittning is a tradition that best summarizes Lund's student life. Something everybody should experience in Sweden. Singing, drinking and having a good time

Pois iso é un Sittning: unha cea das de toda a vida pero ó estilo sueco. Normalmente e segundo puiden escoitar, sempre hai un tema para que tódolos invitados poidan libera-la súa imaxinación. Neste caso, o tema era tan amplo como apetecible:

We have decided the theme and it's called BAD TASTE; so get your ugliest clothes (or come without any, would say that shows some bad taste too... though I can't promise they let naked people in at Väsgötta Nation). Wear whatever you want as it shows some serious lack of taste.

Como bos suecos e seguindo a tradición, os organizadores planearon unha pre-party... ás 5 da tarde!

Pre-party at Anneli's appartment at 5pm. So come to Magistratsvägen 55S appt 202 (Delphi S-building second floor) wearing your ugliest outfit and hang out before we head down to VG's for good food, drinks and a lot of singing and dancing!. She has bought some snacks for us to warm up with, but bring your own alcohol/drinks.

Evidentemente… non fun. Son consciente de que xa non estou vivindo no meu país e que hai que adaptarse a esta nova forma de vida sueca, pero de ningún xeito vou a empezar unha festa ás 5 da tarde! Cheguei ás 6:30 xa cara o final da pre-party e antes do comezo do Sittning para vestirme acorde co evento. A verdade é que, debido ás poucas posibilidades que o meu armario ofrecía, non dubidei en deixarme aconsellar por algunha estilista feminina que se ofreceu voluntaria, polo que naturalmente acabei vestido de muller cun toque de mal gusto máis que evidente. Cando alí cheguei para someterme á sesión de travestimento, dinme conta de que non era o único individuo que alí se atopaba para disfrazarse. Caixas con roupa enriba da cama, zapatos ciscados polo chan… e todo isto acompañado de música a alto volume e algunha que outra bebida, facían daquela habitación unha escena digna dun mercado ambulante.Un Hitler maricón, unha Pipi calzaslargas estilo putón… todo o mundo podía atopar alí prendas ó seu gusto; aquelas caixas semellaban non ter fondo!

Busquei no medio da roupa cando Irina dixo: “Wait, wait Juan! I’ve got something perfect for you. You should definitely wear it. You will show your beautiful legs tonigh”. Dito e feito: vestín unha minisaia de volantes modelo cheerleader e un top de rombos, e enfundei unhas tetas desas que calquera de nós gostaría de ter entre as súas mans algún día. Estaba listo para a festa!

O camiño dende Delphi ata o lugar da cea non foi fácil. O frío que ía mesturado coas facianas asombradas da xente cando a miña saia se levantaba en cada pedalada non fixeron o camiño sinxelo. Pero non me importaba, hoxe era un día para pasalo ben.

A cea, baseada en saborosa comida típica sueca, pasouse entre cancións, amenas conversas cos compañeiros aleatorios que se nos foran asignados á entrada, e por suposto berros e tamén risas. Houbo un momento no que unha persoa encargada da organización tocou co seu garfo na súa copa solicitando a palabra. Todos calaron e comezou a falar. Ía proceder á entrega dos premios ós mellores disfraces ó mal gusto… Redobre de tambores e…

“Although the party is about bad taste and she is almost reaching the good taste because she’s really hot… The best woman costume’s prize is for… JUAN!”

O meu compañeiro masculino no podio foi un rapaz alemán que vestía un disfraz exótico de cowboy. Xuntos tivemos que bailar agarrados a canción que segue titulada Birth Control, que foi entonada por 90 persoas ó unísono (tratade de cantala co ritmo da canción dos Beatles “Yesterday”)

Birth control;

Is the only way to save my soul

Since I put it in my girlfriend’s hole,

I wish I had used birth control.

Sifilys,

It all started with a little kiss,

Now It hurts me when I try to piss,

Oh I believe, It’s sifilys

Why I had to cum I don’t know, she

Wouldn’t blow,

I stayed in too long,

No I long for birth control

Pregnancy, there’s a shotgun

hanging over me

It was unexpected pregnancy

Oh, I believe in birth control

Why, I had to cum I don’t know,

She woulnd’n blow

I satayed in too long

Now I know for birth control….HIV!

Como se dunha voda se tratase, fomos sometidos a unha sesión de flashes durante a cal non podiamos parar de rir un abrazado ó outro.

O devandito baile así como unha sesión de cancións típicas de cada país na que cada un de nós tivemos que cantar unha peza autóctona, deu por finalizado o Sittning co posterior traslado á discoteca anexa ó restaurante.

Miradas cravadas en tódolos comensales na nosa entrada debido ós disfraces, mans masculinas que ante a imposibilidade de agarrar algo así a miúdo se centraban nas miñas tetas, fotos outra vez, e moita pero que moita diversión. Así foi como se pasou a noite do meu primeiro Sittning en Suecia; algo diferente e divertido que espero poder volver a repetir pronto.

Postre para rematar a modo de despedida cara o final da noite. Noto un toque no lombo e escoito unha voz feminina que pregunta: “Are you trying to get late tonight? Because I am looking forward to sleep at your place”…

"Never have I ever..." : Malmö party

Presas habituais e volta á normalidade. A puntualidade do primeiro día de clase fora só unha casualidade ou un quizais máis ben un exceso de responsabilidade que non sei se se repetirá moi a miúdo. Saín da facultade apurado e tras unha visita fugaz ó supermercado Willy’s pasei pola casa para acicalarme. Ducheime e enfundei o traxe de luces nun abrir e pechar de ollos para dirixirme á estación na miña bicicleta como se dunha contrarreloxo se tratase e colle-lo tren das 19:10 con dirección a Malmö. A invitación recibida por parte de Annika a principios de semana fora irrexeitable: “We will have a pre-party in one of my girlfriend’s house and then we’ll go out. Wanna join us?”. Que podía dicir? “Of course I will! I would love to!”

...

Puiden ver ó lonxe pola venta do autobús a Annika antes de que éste parase xusto onde quedaramos de atoparnos. Alí estaba ela cuberta por unha chaqueta que servía ó mesmo tempo de minisaia. Resultado: primeiro envenenamento transitorio e por suposto non o último da noite. Fundímonos nunha aperta e dirixímonos cara a casa dunha das súas amigas mentres recordabamos entre risas o intercambio no que ela participara co meu colexio facía 6 anos. “Six years!? Oh my God, time goes by so fast...” Apuntou ela. E non lle faltaba razón; aínda parece que foi onte cando aquela bandada de rubias entrou polo patio da Salle adiante ante a mirada atónita de todos nós. Ela continuaba falando sen parar, pero a miña cabeza desconectaba por momentos e imaxinaba cousas...

Chegamos ó lugar en cuestión e petamos á porta. Recibiunos moi amablemente un matrimonio que, para a miña sorpresa, non falaba inglés (posteriormente enteraríame de que eran de orixe Macedonio). O seu sorriso delataba hospitalidade e complicidade, polo que non dubidei en devolverllo. Parco en palabras, tratei de explicar no meu básico sueco o contento e agradecido que estaba de poder estar na súa casa.

Quitámo-los zapatos e acompañados por Anastasia (amiga de Annika e filla do citado matrimonio) dirixímonos á parte de atrás da vivenda onde xa estaba todo preparado: mesa, pinchos, música... todo excepto bebida; xa que en Suecia sempre que se vai a unha festa cada un leva a súa bebida.

Xa coas presentacións formais realizadas sentámonos á mesa mentres esperabamos pola chegada dos outros. Fun sometido a unha batería de preguntas na que por suposto non faltou a arquirrepetida pregunta que me fan case tódalas persoas coas que falo: “Why do you come to Sweden? Spain is really nice and you have a great weather over there!”. Tentei explicarlles que España non todo é bo tempo e festas, aínda que puiden ver na súa cara que non as convencera.

Os invitados chegaban a poucos ata que finalmente nos xuntamos todos: seis mulleres e dous homes (contando comigo). Non podía pedir máis; bo ambiente e mellor compañía.

Como se do comezo das rebaixas se tratase, abalanzáronse todos cara o frigorífico a coller cadansúas pertenzas e comezaron a beber e a comer sentados ó redor da mesa cunha agradable música de fondo e unha amena conversación en inglés para que eu tamén puidese intervir.

Eu non era capaz de saír do meu asombro; ó outro lado da porta de cristal que delimitaba a estancia na que nos atopabamos estaban os donos da casa e pais de Anastasia vendo a televisión e asistindo ó mesmo tempo como espectadores de luxo a un botellón estilo sueco. Miraba de esguello de vez en cando para o cristal, pero a naturalidade coa que estaban acontecendo as cousas indicábame que non era a primeira vez que asistían a tal evento.

 ...

Punto álxido da festa e tempo para o “Never have I ever”, ou o que é o mesmo; a versión inglesa do “Yo nunca he...”. Como se dun tormenta de ideas se tratase, milleiros de preguntas comezáronme a vir á cabeza. Tras unhas primeiras rondas mansiñas que serviron como entremés, comecei a subi-lo listón. Era realmente a miña oportunidade para contrastar estatísticas e comprobar tópicos. “Como quen non quere a cousa” atrevinme a preguntar: “Never have I ever made a threesome”. Sorpresa! Entre gargalladas e miradas cruzadas puiden comprobar que das sete persoas que tiñan que responder, seis fixérono de forma afirmativa. Qué podo dicir...

Outras rondas e atrévome a preguntar de novo: “Not counting the threesome before mentioned...Never have I ever had an experience with a person from same gender”. Tres de seis respostas afirmativas. “Not bad my friend, not bad”

Fin do xogo e polo tanto da pre-party. Chamada ós taxis e dirixímonos ó centro de Malmö. Destino: discoteca Étage. Na porta da mesma, un detector de metais digno do aeroporto máis seguro. Quito o cinto e as cousas metálicas que levaba no peto e cruzo o escáner, pero a pesares de non salta-la alarma cachéanme. “It’s OK, you can get in”.

Miradas clavadas en min. Un séntese ben ó se-lo diferente da discoteca: o máis moreno, un dos máis baixos, e por suposto o que máis miraba para tódolos lados. Aquel rabaño de rubias era incrible! Bailes, charlas, etc etc. Así pasou a miña primeira noite de festa en Suecia.

E recordade...”What happens in Sweden stays in Sweden”

Clases

Inusualmente puntual. Así definiría eu o meu primeiro día de clase. Faltaban 5 minutos para as 8 da mañá pero eu xa me atopaba en fronte á aula P2 onde ía ser impartida a clase de “Building acoustics and vibrations”. 

Contra todo prognóstico, fora capaz de chegar á facultade sen présas, despois dun copioso almorzo acompañado por un periódico electrónico. O bo tempo invitaba a disfrutar do paseo en bicicleta dende a casa ata a facultade; así que fixen o propio a través dos numerosos parques e xardíns cos que conta a vila. Este paseo, exento de rápidas e fortes pedaladas, levou sobre uns 10 minutos escasos e serviu de preludio ó meu primeiro día de clase en Suecia.

Sorprendentemente, cando cheguei á facultade, eu era a única persoa que se atopaba diante da clase P2. Tras 5 minutos e sorprendido pola impuntualidade sueca, unha mestura de cabreo e intranquilidade tomou o meu corpo. Levantarse ás 7 da mañá para vir aqui e non ter clase!?... As dúbidas comezaron a martelar na miña cabeza, polo que decidín ir a preguntar e cercionarme se realmente estaba esperando no lugar correcto, como así era.

Eran aproximadamente as 8 e 10 cando a xente comezou a aparecer. Entraron un a un moi ordenadamente, como se de máquinas programadas se tratasen. Sen querer facer moito “ruído”, collín a última posición nesa improvisada cola. Entrei e senteime na terceira fila dunha clase non moi grande na que me chamaron a atención nada máis entrar unha máquina de café e un fregadeiro que había ó fondo da mesma. Miradas clavadas en min e murmurios. Notábao; era o novo e eles sabíano. 

Eran arredor as 8 e 15 cando entrou a profesora. O seu saúdo enérxico e amable foi contestado o unísono por tódolos alumnos nun acto digno de calquera coro. Simplemente impresionante.

Abraiado pola “falta de seriedade” dinme conta posteriormente falando cun compañeiro de que realmente non existía tal impuntualidade. Debido a unha tradición histórica, tódalas clases comezan ás e cuarto e non ás horas en punto. Por que? Pois parece ser que antigamente, cando os reloxos brilaban pola súa ausencia e non eran un ben de uso extendido, a xente saía da casa ó escoita-lo reloxo da catedral. Ó ser Lund unha cidade pequena, o tempo medio de desprazamento entre dous puntos calquera da mesma en bicicleta é de aproximadamente 15 minutos, polo que a xente sempre chegaba a tódolos lugares 15 minutos despois de que sonara o reloxo da catedral.

Mentira? Non o sei, pero se as clases empezan a e cuarto como así é, a lenda ten sentido e ata pode ser que sexa verdade.

Os primeiros minutos de clase foron totalmente desaproveitados; eu non daba crédito ó que alí estaba vendo: á miña dereita un rapaz tomando café, á miña esquerda outro lendo o periódico, un na fila de adiante que responde ó telefono móbil e sae da clase para falar, outro descalzo cos pés na silla do lado, unha rapaza que come unha mazá... E mentres tanto, o profesor explicando! Abraiado como estaba, pronto me din conta de que o “rollo sueco” é totalmente diferente ó noso: clase lenta con tempo abondo para copiar, preguntar ou incluso falar co compañeiro, na que se percibe un enfoque moito máis práctico ca no noso país.

Ó final da clase, a profesora tivo a grandiosa idea de presentarme en público diante dos meus compañeiros: “This is Juan, a spanish student who is doing his master thesis this year in Lund. Since he has already done all his courses back in Spain, he is not supposed to take any here. Anyway, we think that Buiding acoustics could be really useful for his project, so that’s why he is here. He is not doing any exam but he can help some group with the final project you have to do. Does any group want Juan’s help?”

Non sei se era unha pregunta retórica ou non, pero ninguén levantou a man: silencio sepulcral como había moito tempo que non sentía. Ó mellor é a retranca sueca, pero a min non me fixo nin puta gracia...

Finalmente e tra-la inoportuna presentación, un grupo de rapaces achegouse a min e preguntáronme moi amablemente se quería axudalos co seu traballo. “Podiades ter levantado a man antes cabróns” pensei eu para os meus adentros. Xa tiña grupo... 

Non vou a entrar a avalia-los sistemas educativos de ámbolos dous paises, posto que non son ningún experto nin teño coñecementos abondo para facelo, pero tras unha semana de clases aquí dinme de conta de que se tratan de sistemas completamente diferentes. Mentres que o noso é un sistema baseado na distancia entre profesor e alumno no que predomina o contido teórico, aqui puiden percibir (polo menos nas asignaturas ás que estou asistindo eu) que se trata dun sistema máis práctico cunha estreita relación profesor-alumno no que a penas se percibe a xerarquía. Predomina o traballo diario e en grupo sobre o individual e as clases son de a penas 15 - 20 estudiantes.

Cal é mellor? Non o sei, pero o que si sei é que son enfoques diferentes... 

Mr. Göran Sandberg

Un cálido apretón de mans ó son do saúdo sueco “Hej Hej” marcou o comezo da reunión entre Göran Sandberg máis eu. Obxectivo: defini-las directrices, tema, pautas e metodoloxía de traballo a seguir durante a vida do proxecto. 

Teño que dicir (e de paso agradecer) que a maior parte da “culpa” de que eu hoxe estea aquí estudiando en Lund tena este profesor, quen moi amablemente se fixo responsable de titoriza-lo meu traballo por mottu proprio, tendo como única referencia as gañas e interese evidentes que eu mostrei.

Sen case ter tido tempo para asentarme na cidade tra-la miña chegada o venres; Göran citárame para o luns a primeira hora no seu despacho, pero un cambio de plans de última hora na súa axenda aprazara este encontro finalmente ata o martes.

A miña aterraxe tardía non servira máis que para pasa-la fin de semana e mailo luns tratando de arranxar cousas que me permitiran poñer a andar unha nova vida nun sitio totalmente descoñecido. Documentación erasmus, carné da biblioteca, tarxerta de estudiante, visado, cesta da compra e visitas pola cidade encheran a miña cabeza e coparan a totalidade do meu tempo durante os pasados tres dias. Sen embargo, esta mañá, esa citada e necesaria adaptación (aínda a medio camiño) pasa a un segundo plano. É hora de enfrontarse ó proxecto: o obxectivo último da miña estadía en Suecia.

Os ruidos das impresoras e dos instrumentos nos laboratorios anexos servían de banda sonora á película que alí se estaba a piques de rodar comigo como actor principal. Cámaras, luces e...acción! 

-Welcome to Lund Juan! Have a sit, please! How are you doing?

A súa voz amable e preocupada, así como tamén a súa actitude servicial como nunca antes percibira de parte dun profesor invitaba á tranquilidade. Enriba da mesa descansaban o meu expediente, o meu CV, e dúas tazas de café que amablemente servira Göran uns intres atrás. Estanterías cheas de libros rodeaban un amplo despacho presidido por un encerado cheo de cálculos dos que non puiden descifrar nin a primeira liña. “How am I supposed to solve this?”, bromeei. Entre risas e conversacións sobre os meus primeiros dias en Lund comezamos a falar do proxecto.

Como se dunha tormenta de ideas se tratase, na que eu era un mero espectador; comezou a sacar temas ó mesmo tempo que os escribía nunha folla en sucio. Aquel bocexo digno dun cativo de parvulario no que a penas se podían albiscar unhas poucas liñas e maragatos, serviulle como guión para posteriormente explicarme máis en profundidade cada un dos temas. Deixei que tomase a iniciativa como se me tratase dunha marioneta bailando ó son da súa voz e asentindo tódalas súas afirmacións. Preguntas formuladas e constestadas por el mesmo levaron finalmente á decisión última. Acordamos que o proxecto sería de cálculo de estructuras mediante Elementos Finitos con análise de vibracións en edificacións.

Debido a que me atopo na facultade de enxeñería civil, hai certas cousas sobre as que non teño nin idea, polo que asistirei a dúas asignaturas: Building acustics and vibrations e Finite Element Method, ámbalas dúas impartidas en inglés e nas que me terei que poñer ó dia, debido a que o curso está agora mesmo xa na terceira semana de clase. 

O proxecto propiamente dito comezareino dentro de tres semanas ou un mes, a medida que avanzan as asignaturas e se concreta máis o tema (propúxose no seu momento incluso unha participación parcial nun proxecto real, aínda que xa se verá). 

Unhas últimas palabras para rematar do titor para a reflexión: “Remember this is YOUR master thesis. It’s up to you to sep up meetings with the professor and you will be the only one deciding what to do in every situation. Once you're done with it you will be an engineer, so I will only help you with minor things. By the way...your scholarship might be extended”. 

Eran as 10: hora do café ou fika. Como un membro máis do departamento de Construction Science fun invitado á sala de profesores situada no 4º piso do edifício V, onde se me presentou formalmente a tódolos membros do departamento. Amablemente, todos eles comezaron a falar en inglés para que non me sentise fora de lugar e a interesarse por min. Pregunta tras pregunta puiden finalmente darme a coñecer un pouco máis. 

Aproveitei tamén para coñece-los dous profesores que me darán clases teóricas, quen moi amablemente se puxeron á miña disposición para calquera tipo de dúbida así como para co-dirixi-lo proxecto con Göran. 

Como todo protagonista principal nunha película, eu tamén tiña que ter un trato preferencial, polo que me foi asignado un despacho con ordenador, fotocopiadora, impresora, teléfono... no que poderei traballar tanto tempo como queira. E cando digo “tanto tempo como queira” refírome a que esta frase debe de ser tomada ó pé da letra, xa que na miña tarxeta de estudiante activáronme unha banda magnética que hai no reverso da mesma xunto cun contrasinal, de tal forma que podo entrar e saír da facultade á hora que queira o día que queira.

Agora mesmo atópome no devandito despacho (que ben sona isto...) rodeado de libros e escribindo esta entrada que espero que vos guste; aínda que creo que a hora da retirada vaise achegando porque hoxe xa traballei tempo abondo. Tampouco hai que acostumbralos mal o primeiro día e que vexan que son moi traballador. 

Mañá será outro día...

Välkomnande till Sverige, Juan

Maletas cheas diante da porta e pasaxe de avión no peto. Escena soñada unha e outra vez dende hai moito tempo. Sensacións nunca antes experimentadas apoiadas sobre os bultos. Alegría mesturada con respecto e con bágoas contidas. Alegría por estar a uns intres de vivir un soño no estranxeiro. Respecto obvio ó descoñecido. Bágoas contidas polos que aquí esperan.

Parto cara o aeroporto coma se fora unha das tantas viaxes xa feitas. Unha única diferenza: one-way-ticket. Esta diferenza faise notar nas facianas dos meus pais, que especulan ante un pronto regreso para “unha fin de semana longa”. “Xa veremos; hó, ainda non marchei”, respondo eu.

Última revisión antes de facturar por parte dos proxenitores: “Levas todo?”, “Seguro que non levas líquidos na maleta de man?”, “mira ben en qué porta tes que embarcar”, “Ten sempre as túas pertenzas contigo”... Consellos que noutra ocasión serían reprochados; hoxe non. Hoxe é diferente e ata se agradecen.

Hora de pasa-lo control. Apertas. Bicos e máis bicos. Un “Veña, carretera!” á defensiva de meu pai marca o final das despedidas. “Chámanos ó chegar”.

Escorrega unha bágoa ó comezar a subi-las escaleiras mecánicas e perder de vista ós meus pais, pero ó mesmo tempo tamén se empeza a debuxar un sorriso na miña faciana. Un sorriso esperado dende había moito tempo... Por fin o Erasmus chegara.

---

Agora mesmo estou sobrevoando... ¿Francia? e escribo dende unha altura aproximada de 34000 pés (uns 10500 metros) a primeira entrada deste blog que non pretende ser máis ca unha pequena ventá ou pantalla a través da cal intentarei transmitir e facervos ver algunhas das moitas impresións e experiencias (boas e/ou malas) que terei durante este ano neste país nórdico. Espero que isto non sexa só froito dun día, polo que tratarei de escribir algo non cada moito tempo.

Remontémonos agora ata principios deste ano 2009. Alá polo mes de marzo ou abril. Foi arredor desas datas cando a Oficina de Relacións Internacionais da Universidade de Vigo deu a coñece-la relación de prazas de Erasmus para o vindero curso (e xa presente) 2009/2010; confirmando o que eu xa tiña ben sabido pero que aínda non quería crer: praza na Lunds Tekniska Högskola -LTH- (Sweden) para realiza-lo proxecto de fin de carreira.

Correos electrónicos, chamadas, axuda de xente de forma desinteresada, moita paciencia e incluso unha visita ó lugar de destino deran finalmente os seus froitos. Supoño que xa por todos será coñecida esta historia, xa que é probable que vos rompera a cabeza máis dunha vez con ela.

Comezara a conta atrás. A partires daquel intre todo comezou a xirar en torno a Suecia: buscar piso, persoas de contacto, voos, trámites burocráticos, etc. Tras moitos e por sorte ben resoltos contratempos, todo parecía estar en orde: profesores avisados, piso buscado, billetes comprados e moitas pero que moitas gañas de que todo saíra ben.

E por que Suecia? Boa pregunta que moita xente me ten feito. Pero digo eu...E por que non?

Dúas viaxes a este país; unha universidade das que din mellores de Europa; un proxecto da especialidade de construcción; a inexistencia de ningún outro destino apetecible para min, a posibilidade de comunicarse en inglés con todo o mundo, a atracción polo “diferente” así como por suposto as mulleres suecas (meu pai aínda segue crendo que só vin a Suecia por esta última razón) son, segundo o meu punto de vista, motivos máis ca suficientes para terse decantado por este país. Espero que o tempo e as vivencias que aquí me esperan me dean a razón e non me arrepinta da decisión tomada. 

---

Escoito voces. a asistenta de voo estase dirixindo a min: “Could you please shut down your laptop once you’ve finished?”. Imos aterrar nuns intres. Despois dun voo movidiño con moitas turbulencias, Copenague agarda. Dende alí, tren ata Lund cruzando a Ponte de Öresund que une Suecia e Dinamarca; e unha vez en Lund, tratar de atopa-la que vai se-la miña residencia nos próximos... ¿6,7,8...10...meses?

Queda ainda un longo traxecto por recorrer...

---

Abro a porta acompañado de Kent –o caseiro-. Os nervios apodéranse de min durante os intres previos a ve-la casa e os meus compañeiros. “Hej hej” saúdo moi educadamente ó entrar. Non obteño resposta. A casa está baleira. O encontro terá que esperar. 

Durante a previa "visita guiada" polas diferentes estancias da vivienda a cargo do dono, éste explícame que se trata dunha casa con 3 andares. Cada andar é un apartamento que albega unha cociña, unha sala de estar, un baño e as devanditas 4 habitacións. Asimesmo, no soto existe unha sala de xogos con mesa de ping-pong, así como tamén unha dependencia para a lavadora e a sala de caldeiras (si...evidentemente temos calefacción).

Ó fondo do corredor do terceiro andar atópase a miña habitación. Ábrese a porta. Non quero mirar pero teño que facelo. Definitivamente moito mellor do que esperaba! A habitación pasara o exame e con nota. Ten sobre uns 15 metros cadrados equipados cun vestidor, estanterías varias, mesa de estudio con flexo, e unha mesiña de noite xunto á cama.

Agora toca desempacar e arrombar tódalas cousas. 

Hoxe empeza sen dúbida unha nova etapa na miña vida, da cal espero podervos facer testigos dende a distancia a través deste blog. Novo país, nova xente, novas costumes... que non serán se non experiencias que me farán madurar como persoa.

Unha aperta para todos dende Lund!