Dende Suecia para o mundo

Ski

2011-02-03T21:26:00.002+01:00

Trala volta de nadal e intentando adaptarme de novo, non sen dificultade, á vida sueca, tocou desta volta probar unha nova experiencia: esquiar!

O 15 de xaneiro, xuntámonos 7 amigos e dirixímonos a Vallåsen, un complexo situado ó norte de Skåne, aproximadamente a 120 km de Malmö. Aínda non sendo, en palabras dos meus acompañantes xa expertos, un dos mellores lugares debido ó reducido número de pistas e á súa dificultade (non moi alta), para min resultou unha experiencia moi divertida que sen dúbida espero repetir cada inverno. Aquí deixo unha foto e un vídeo no que podedes ve-los meus progresos dun día no que ó comezo non me tiña nin de pé e ó final xa podía polo menos facer algo...

It's been a lot going on lately...

2010-12-13T22:35:00.004+01:00

... por iso tardei tanto en escribir unha nova entrada. A verdade é que si, ultimamente estiven algo ocupado e non atopaba o momento idóneo para escribir algo. Non estou dicindo que este o sexa tampouco; pero digamos que é o menos malo. Por iso aproveito o tempo entre conversación e conversación de skype para escribir unhas verbas...

E entre esa morea de traballo digo que teño (seguramente non sexa para tanto e me estea queixando de vicio) atópase a tarea de dar clase. Unha nova experiencia que xa iniciara o ano pasado dun xeito un pouco máis light e que agora exerzo de forma máis ou menos continuada.

Puxéronme ó cargo das clases de prácticas da asignatura Building Acoustics do 4º curso de enxeñería civil. A miña tarea á basicamente chegar á clase e explicar un pouco a base teórica dos exercicios que van a facer para que logo eles procedan á resolución dos mesmos mentres eu respondo ás súas dúbidas tanto na clase como posteriormente nas titorías (se é que sei).

O primeiro día, e acompañado polo habitual medo escénico que sorprendentemente desapareceu ós poucos intres, pedín perdón por non poder explicar en sueco (I'm getting there -puntualicei-) e comecei a clase. Puiden ver nas súas facianas (a xulgar por min moitas delas delataban idades maiores á miña) xestos de aprobación que me encheron de orgullo...

Podo afirmar que ata agora esta é unha das partes do doutoramento que máis me está a gustar... Aquí deixo unhas fotos que tomei ó remate dunha clase sobre unha das explicacións que escribín no "whiteboard"...

Santiago

2010-11-10T20:11:00.005+01:00

E como prometín; este ano non ía ser coma o pasado onde case non voltei á casa en todo o curso. Así que, tras dous meses fóra, xa eran horas de repoñer baterías cunha dose de familia e amigos.

A verdade é que os seis días que pasei alá deron para máis do que nun principio se podía agardar. E é que en certo xeito a distancia fai que cada vez que voltas á casa todo se viva máis intensamente e se disfrute aínda máis se cabe.

E unha vez máis doume conta do tesouro que teño alá e que a modo de reliquia vai collendo máis valor a medida que pasa o tempo. A alegría de te-la mellor familia e os mellores amigos do mundo que teñen a habilidade de facerme sentir tan preto deles coma nunca e recordarme que nada cambia a pesar da distancia non se pode expresar con palabras...

Na miña parede colgan dende a miña volta a Suecia tres papeis. Tres follas que poucas veces antes significaran tanto. Nelas, os meus amigos escribiron mensaxes personais para min simulando o muro do Facebook. Un regalo para sempre que abofé me axudará a sobrepoñerme dalgunha que outra adversidade que se poida presentar ó lelo. Porque vós tamén estades en todo momento aquí comigo! Gracias!

Tamén houbo tempo para un sábado de Paintball, e unha festa a "golpe de domingo" onde me entregaron o devandito regalo así como o mono de triatlón co que Antón compite no seu equipo francés e que por suposto tiven que probar xunto con algún que outro complemento...

Gracias! Moitas gracias!

NSCM 23

2010-11-02T18:18:00.004+01:00

Cheguei o martes 19 de Aalborg ás 8 da tarde e xa sen apenas desempacar collín outro avión ó día seguinte ás 12 da mañá desta volta cara Estocolmo. O "23rd Nordic Seminar of Computational Mechanics -NSCM-" suporía o meu "debú" como conferenciante.

Envolto no medo escénico habitual nestes casos saltei á palestra dende onde puiden albiscar unha manchea de oíntes atentos a todas e cada unha das miñas palabras. Sorprendentemente os nervios fóronse coas primeiras verbas para non volver máis ata a rolda de preguntas, onde a amabilidade das cuestións formuladas maioritariamente por professors mesturada coa sorte de saber responder ó que querían serviron como peche á miña intervención xunto cun fondo aplauso.

E así foi a miña primeira actuación como conferenciante que rematou cunha fin de semana en Estocolmo na compaña de Peter, que tamén fora a presentar un dos seus traballos á devandita conferencia. Esperemos que sexa a primeira de moitas!

Aalborg

2010-10-24T23:28:00.010+02:00

Cheguei só ó aeroporto e sen saber moi ben aínda a ónde me dirixía metinme no primeiro autobús que me levaba ó centro da cidade. Unha vez alí, preguntei e, sen moito convencemento fixen un transbordo que me levou ás aforas da cidade onde se supoñía que me tiña que hospedar.

- "This is the last stop mate!" -dixo o conductor-

Puiden observar que pese á súa boa intención tratando de axudarme non tiña nin a mínima idea de ónde se atopaba o que eu buscaba.

-"That's alright sir! Don't you worry! I will hoop off here and I will hopefully manage to find the place myself".

Baixei do autobús e tentando á sorte timbrei na primeira casa que atopei:

-"Excuse me sir, good evening! I am looking for a place called Nymarksminde. If I am not mistaken I think It is a farmhouse and It should be close by..." -dixen dubitativo-

-"Well, It is quite far from here. About 4 km more or less. But... wait there! I will give you a lift" -dixo sen pensalo-

Alí me metín naquel coche asombrado de novo pola amabilidade escandinava e tras unha amena charla xa estaba alí!

---

Dentro esperábame Clauss, un estudiante de doutoramento belga da miña idade que tamén viña a toma-lo curso ó que eu ía asistir: "Analysis of wave propagation in solids and structures". A miña titora considerou adecuado que fixera este curso e mandoume á bonita cidade de Aalborg (Dinamarca) durante 12 días. Outra experiencia...

Comezamos a falar e a contarnos as nosas vidas e, tras meternos na cama chegou a terceira en discordia: Nadiya, unha rapaza de Kazajistán afincada en San Petesburgo dende hai 6 anos e tamén da nosa idade. Presentación rápida e para a cama que o curso comezaba ó día seguinte.

---

Foron 12 días de convivencia 24/7 que superaron tódalas miñas expectativas. Xente á que abofé non esquecerei tras compartir con eles horas de estudio, turismo, bromas, aulas, etc. A granxa na que nos hospedamos resultou ser ó final o lugar idóneo para relaxarse, traballar e facer piña como así pretendían os organizadores do curso.

Sen dúbida outra boa experiencia para non esquecer!

Curiosamente había na granxa un campo con 18 buracos de "Futgolf":

E piscina...

Os amenceres indescriptibles como podedes observar nas fotos...

E para os que aínda esteades dubidando... SI! tamén traballamos!

Una chica invisible

2010-10-10T23:32:00.003+02:00

Hoxe quero compartir con vós un artigo que lin hoxe no diario El País.Sen dúbida, un testimonio que relata a cruda realidade dun país que, por sorte ou por desgracia, estou a vivir dende a distancia.

Una chica invisible

Si en su día mi abuelo hubiese sabido que su nieta tendría que emigrar como él, seguramente no habría regresado a España

Tengo 24 años recién cumplidos. Soy de la generación del 86, aquella que nació cuando España entro en la Unión Europea, con la promesa de que, a partir de entonces, solo podía ir a mejor.

Desde que recuerdo, he hecho todo lo que se supone que un joven tiene que hacer. Acabe los estudios primarios y secundarios sin tener que repetir ni un curso, destacando en algunas asignaturas y siendo mediocre en otras, como tantos otros alumnos. Fui a un colegio en el que entrabas a los 3 años y salías a los 18 con un solo objetivo: Entrar en la Universidad. Y eso es lo que hice. Me matricule en Derecho con toda la ilusión del mundo. Empecé a maquillarme, a llevar tacones, a viajar con mis amigos. Conseguí una beca de movilidad, descubrí lo que era vivir lejos de la familia, de los amigos, de lo conocido y a valerme por mi misma. Trabajaba los fines de semana y los veranos, como tantos otros, para permitirme algún que otro capricho. Me enseñaron que tenía que ahorrar, que solo me gastase el dinero en algo que necesitase realmente o que desease con verdadero fervor. No fumo, no bebo, no me paso la vida en un parque ni la noche en un botellón. Soy, lo que se podría llamar, una joven normal, una de tantas otras, una chica invisible.

Hoy he ido a recoger el titulo que certifica que soy licenciada en Derecho y, sentada en el tranvía, con un papelito en la mano que dice que soy una más de tantos otros, durante el trayecto que cubre entre mi ya antigua facultad y mi "puesto de trabajo" me he dado cuenta que no tengo futuro. Al menos no aquí. Y sin embargo la gente dice que tengo suerte porque he conseguido entrar a trabajar en lo mío, aunque no me paguen ni para el metro que tengo que coger todos los días, ni tenga contrato ni forma de demostrar que estoy trabajando. ¿Esto es a lo que podemos aspirar los jóvenes? ¿A sentirnos satisfechos por lograr trabajar gratis?

La generación de nuestros padres y nuestros abuelos, nos miran desde arriba y nos comentan que ellos tampoco lo tuvieron fácil. Es cierto, mis padres lo pasaron muy mal hasta que empezaron a progresar en la vida, y poco a poco y con mucho esfuerzo han sacado a sus dos hijos a delante, nunca nos ha faltado de nada e incluso han podido soñar en que podíamos aspirar a llegar aun más lejos que ellos. Han conseguido su futuro y ya tienen la vida resuelta. Pero hay algo que nunca tuvieron que hacer: Trabajar gratis y tener que sentirse afortunados por ello.

Si me pongo a pensar en la situación del resto de mis compañeros de generación, los únicos que están colocados son los hijos de personas influyentes, algo que no extraña a nadie, pues siempre son los primeros en encontrar trabajo. O más bien que lo tienen garantizado de nacimiento. Son la nueva nobleza. El resto vive de becas que no llevan a ninguna parte o han elegido opositar. De hecho, a nuestra promoción se le ha puesto la etiqueta de opositores. Es la única forma de optar a un puesto de trabajo fijo y no tener que abandonarlo todo para irte lejos de los que más quieres para abrirte camino en la vida.

Por el contrario, yo he elegido un camino más difícil, lo que a mi padre le está dando grandes dolores de cabeza. He elegido el sector privado, sin referencias, sin sangre azul, sin padrino. Y lo he elegido porque es lo que realmente me apasiona, lo que he querido siempre. Y sin embargo, ese convicción, esos sueños, empiezan a derrumbarse. Acabo de cumplir 24 años, vivo en casa de mis padres, trabajo sin contrato ni sueldo, no puedo irme a vivir con mi novio porque después de buscar trabajo durante un año sin éxito ha tenido que volver a estudiar. Ya ni siquiera puedo trabajar en verano o los fines de semana, y sobrevivo de mis ahorros, pero estos no son un pozo sin fondo. He tenido que pedir a mis padres que me financien el master y no sé cuando se lo podré devolver.

La realidad es que solo tengo una posibilidad de entrar en el mercado laboral, pero implica un sacrificio que ya tuvo que hacer mi abuelo y si en su día hubiese sabido que su nieta tendría que hacer lo mismo, seguramente no hubiese regresado a España: emigrar.

¿Es esta la solución al paro juvenil? ¿Oprimir tanto a los jóvenes hasta que no tengan otra solución que marcharse y así descender el número de parados? Son los que teóricamente lo tienen más fácil para moverse, a fin de cuentas aun no pueden permitirse contraer responsabilidades que les aten a algún lugar. ¿Por qué preocuparse por ellos si en cuanto se vayan serán un problema menos para el Estado?

¿Nadie se da cuenta que somos el futuro y que las pensiones de aquellos que nos miran desde arriba con sus contratos indefinidos blindados dependen de que consigamos trabajar y, ante todo, cotizar? ¿Nadie se da cuenta que si los primeros que se van son los emprendedores, quien va a quedar para tirar del carro?

Cada noticia que leo sobre la crisis y la economía, hablan de jóvenes parados, de porcentajes, números, bancos, políticos, consumo, empresas que cierran, subvenciones, rescate y un largo etcétera. Pero nadie se ha dado cuenta de algo fundamental, algo que no es nada nuevo: Sin sueldos no hay consumo, sin consumo no hay ganancias, sin ganancias no hay empresas, sin empresas no hay recaudación, sin recaudación no hay inversión y todo acaba en una espiral negativa.

No nos engañemos, trabajo hay, siempre hay. El problema es que no quieren pagarte por ello y si lo hacen, lo mínimo de lo mínimo. Aquí cada cual mira por su beneficio a corto plazo y no se dan cuenta que con ello están hundiendo aun más el país. Pongámoslo de esta manera:

Lo primero que se consume son las necesidades básicas, después, y si se puede, necesidades secundarias y finalmente, y si sobra algo, en caprichos. Ahora pongamos un ejemplo de familia estándar. Ambos padres trabajan, su hijo entre 25 y 35 años, con estudios, no trabaja. El gasto en necesidades básicas es mayor, se pueden permitir gastos secundarios pero ya no les queda para los caprichos y, viendo como está el panorama, ahorran todo lo que pueden. Es decir, consumo justito, nada que movilice la economía.

Ahora pongamos que ese mismo hijo trabaja, cobra un sueldo de joven, es decir, no llega a los 600 euros. Sin embargo, los ingresos aumentan y se puede destinar a un mayor consumo secundario. Ya se puede permitir un coche, salir más noches a cenar, comprarse algo de ropa todos los meses, pero aun no le llega para independizarse por lo que la economía tampoco se moviliza demasiado.

Finalmente pongamos que ese joven obtiene un sueldo razonable, de entre 1.300 y 1.500 euros al mes. De repente el joven ya puede volar del nido, por lo que el gasto que tenían que realizar los padres en mantenerle se reduce a 0 al poder este cubrir sus propias necesidades y algún que otro consumo secundario. Los padres ven que sus ingresos son los mismos pero sus gastos se reducen considerablemente, pudiendo destinarlos a otros consumos secundarios e incluso caprichos. Y de repente, el consumo se dispara, la economía crece, se crean más puestos de trabajo y empieza una espiral positiva.

La economía no es una ciencia exacta, pero la base de todo nuestro sistema, que se funda en el consumo, es la cantidad de sueldos que exista en un país y el nivel de los mismos. Si con el trabajo que realizo ganase un sueldo mínimamente decente, y como yo, todos aquellos que trabajan sin sueldos ni contratos, el consumo se dispararía y empezaría la espiral positiva. Pero si nadie apuesta por nosotros, nosotros no vamos a dar nada a un país que no nos quiere.

Los jóvenes somos la semilla del futuro y allá donde vayas parece que somos una lacra social, que no ha trabajado en su vida y que solo sabe memorizar libros, salir los fines de semana y vivir de nuestros padres. Señores, solo pedimos que nos den la oportunidad de aprender y de trabajar y que dicho esfuerzo se vea recompensado. Y no solo uno más que rota en un puesto de trabajo permanentemente ocupado por becarios y demás jóvenes que todavía no entienden que aceptando estas condiciones estamos arrastrando a los que vienen detrás, al igual que hicieron con nosotros lo que iban por delante, a una espiral negativa cada vez más profunda.

Solo quiero trabajar, cobrar un sueldo, formar una familia, estar satisfecha con mi vida. Pero cada día tengo más claro que aquí, en España, no lo voy a conseguir. Ojalá mi abuelo no se retuerza en su tumba, ojalá no piense que se equivocó al volver a España, ojalá que se sienta orgulloso de mí y que entienda que no estoy siendo cobarde y deje de luchar por una tierra que es amada y odiada a partes iguales y me busque la vida allá donde "joven" no significa carne de esclavismo moderno, de explotación, de desechable.

Soy de la primera generación que nació dentro de la Unión Europa siendo española. Pero no viviré como una europea hasta que no cruce la frontera.

*Este lector ha pedido que se omita su nombre.

Fonte: http://www.elpais.com/articulo/espana/chica/invisible/elpepuesp/20101007elpepunac_8/Tes

Ystad

2010-10-04T23:30:00.004+02:00

Tras a axetreada vaixe a Umeå a seguinte parada foi Ystad, desta volta para facer un curso sobre metodoloxía na investigación (Research Methodology). O escenario escollido polo noso departamento, que correu con tódolos gastos por suposto foi o balneario Ystad Saltsjöbad. Foron dous días nos que, aínda non aprendendo moito debido ó enfoque meramente práctico das clases, si que serviron para relaxarse e disfrutar das instalacións como mostran as fotos.

Umeå

2010-09-23T22:08:00.005+02:00

Rematou a vida de estudiante e coa de traballador chegan novas responsabilidades, desta volta en forma de viaxe. Destino: Umeå.

Aínda sendo o doutoramento unha etapa de transición entre o académico e o laboral mesturando ámbolos dous "mundos", o cambio do ano pasado a este é xa palpable mesmo agora ó comezo. Máis responsabilidades e novos retos que por agora acepto e afronto moi ilusionado e animado.

Partimos cara Umeå o domingo a primeira hora da mañá. O obxectivo da viaxe: tomar medidas in situ dun edificio en construcción necesarias para unha parte do meu proxecto. O noso punto de encontro foi a universidade, onde collemos tódolos bártulos e equipos de medida que xa deixaramos preparados e empacados axeitadamente o venres á tarde. Caixas e máis caixas que carrexamos como boamente poidemos entre o fracés Arnaud e máis eu. Taxi cara o aeroporto e alá imos! Dous mil kilómetros dirección norte e unha viaxe en avión con escala en Estocolmo nos separan do noso destino!

Tras unha tarde-noite de domingo relaxada na que só saímos do hotel para cear nun restaurante do centro da cidade, a retirada non se fixo esperar (a temperatura non invitaba a pasear: +0.5ºC). Á mañá seguinte a campá soou cedo e con sorprendente enerxía erguinme e baixei a almorzar. Un rápido pero suficiente paseo turístico pola cidade e dirixímonos no coche ó aeroporto a recoller a Delphine (a miña supervisora) e outra rapaza que tamén viña a tomar medidas para o seu proxecto.

A partir de aí comezou a xornada de traballo, que se prolongou dende as 2 da tarde ata case as 4 da mañá que nos deitamos con só algunha pausa espallada para levar algo á boca. As características das medidas que se fixeron requerían que moitas delas se fixeran á noite debido á ausencia de ruido exterior. Nas imaxes podedes ver algunha imaxe da miña primeira experiencia práctica como doutorando.

En utflykt på österlen

2010-09-20T11:47:00.006+02:00

Coincidindo coa visita sempre reconfortante de Alberto e a modo de despedida; os nosos amigos suecos Daniel e David leváronnos nunha tarde de domingo a facer unha excursión pola parte leste de Skåne (en utflykt på österlen).

A nosa primeira parada foi o monumento megalítico de Ale Stenar. Paisaxe verde e idílica por momentos similiar á da terriña como podedes observar nas fotografías. Posteriormente dirixímonos a Ystad, o municipio máis meridional de Suecia para pasear polas súas rúas antes de dirixirnos á casa dos pais de Daniel, onde disfrutamos dunha deliciosa cea sueca con comida a esgalla. Abofé que un moi bo día para recordar en compaña de xente que realmente aprecio.

Tack så mycket för utflykten mina vänner (moitas gracias pola excursión amigos).

Inflyttningsfest (by Alberto Trillo)

2010-09-09T00:13:00.007+02:00

Os cálculos para preparar o buffet da festa non lle saíran tan ben como aqueles cos que obrigou ós políticos suecos a mover unha estrada, o primeiro paso na súa carreira para devir alcalde de Lund, disque. Porén, para a Inflyttningsfest, a festa de inauguración do seu piso en Malmö, non tivera tanto tino. Isto non fora máis ca parte da estratexia para confirmar o seu carácter impuntual que el utiliza como sixiloso e disimulado imán de loiras. Aínda nin sequera se duchara e os invitados estaban a piques de chegar á súa casa. Albert, descansaba coas pernas en alto, duchado, vestido e perfumado. O Servizo da casa remataba unhas saborosas tortillas namentres tiraba unhas fotos do resultado do traballo previo que, posto sobre a mesa, semellaba que tardaran cinco minutos en preparar no canto das horas que investiran.

David Persson e os seus músculos foron os primeiros en entrar pola porta. Quería facer gala da súa puntualidade sueca. Viña con Joakim, o rockstar da festa. David viu a Juan en camiseta e pantalón curto de andar por casa mais non se sorprendeu.

- Juan, ti vas chegar ó teu propio enterro!

O Servizo de casa mandou ir ducharse a Juan. El era quen tiña que estar presente para recibir os convidados. O timbre comezou a soar. Albert foi facendo os honores. Nuns minutos todo estaba listo e Juan xa estaba presentable. O Servizo da casa tamén se foi amañar. E nada máis saír da ducha topouse cun frío e distante apretón de mans, un sorriso correcto e agradable sorpresa de coñecer a convidada máis fermosa da Inflyttningsfest. Era Mathilda, aquela loira pola que todos suspiraban e perdían o alento, menos Albert, que é “súa amiga”. “Abofé que é bonita”, pensou o servizo da casa. Mais Albert, como bo “perro del hortelano”, cinguiríase ós seus labores.

Cada convidado, parella ou grupo traía un pequeño agasallo, Houbo quen trouxo dende un sostén ata un libro, pasando por moitas botellas de viño e derivados do alcol.

A festa comezaba fría entre os descoñecidos. Na cociña o grupo de geeks enxeñeril, compañeiros de facultade de Juan agrupábanse en torno á mesa con debates centrados nas aplicacións dos móbiles de última xeración. Xunto a eles tamén estaba Hanna Nilsson, unha loira enigmática, de cara estreita e maquillaxe abundante, que non despegou o cu do asiento até o seu remate de festa. Que mágoa. Logo marcharía con Otto, un dos grandes animadores desas primeiras conversas só aptas para freaks, probablemente o seu amor platónico.

No salón estaba o grupo Korridor, era a xente invitada por Albert, que el coñecía da súa experiencia na residencia en Lund o ano pasado. O Korridor, para que o que non se lembre, é aquel lugar do que falara Juan onde disputara unha especie de partido de fútbol cunha rapaza moi atacadora.

O resto de convidados “neutros” paseaban dun sitio para o outro intentando buscar refuxio e conversa naqueles outros despistados. Aproveitaban a zona da barra, un bo lugar de avituallamento malia a escasa cantidade de xamón que Albert puxera no seu pa amb tumaca. A súa avaricia resultou nunha conversa interesante para facer entender ós foráneos a infinita e ás veces excesiva xenerosidade e capacidade acolledora dos galegos. Juan, que se multiplicaba nas conversas e parecía xogar unha partida múltiple de xadrez, mailo servizo da casa entenderon con clarividencia que esta festa era unha desas oportunidades para facer país dende fóra. Que tamén se fai así, a miúdo se temos que esperar por algúns a que o fagan dende dentro… Sergio, de Guadalupe, Santiago, axudaba na tarefa.

Grolo a grolo a festa foise animando. O muro invisble que separaba a cociña do salón foi desaparecendo. Non eran nin as nove e media. O timbre voltou a sooar. Eran Mikael e Lina, os derradeiros en chegar, pero os máis orixinais. Traían un agasallo ben particular. Dous lenzos pequenos en branco, unha caixa de pinturas, uns pinceis e unha consigna: todos a pintar. Velaí o resultado.

A cociña, o salón e a barra axiña quedaron pequenos. Os 100 metros cadrados do piso souberon abrir máis horizontes. O pequeno balcón que conecta a habitación de Juan coa cociña, e que dá ó patio interior foi o refuxio das poucas chemineas que acudiron á festa. Xa sabe que aquí en Suecia fumar dentro está máis ca prohibido (como será en España nuns meses?) O balcón tamén foi o escenario improvisado para que Joakim, guitarra en man, escintilase o seu talento musical. Juan tamén demostrou por que é amigo de Iago Pico.

Os grupos iniciais deixaron de selo. A xente víase que o pasaba ben. O buffet desaparecera. “A tortilla está moi boa”, comentaba Annika. Mentres todos ían pintando nos lenzos, a mesa do salón moveuse para habilitar unha improvisada pista de baile. Gastando pista alguén derramou un pouco de viño que caeu directamente sobre a alfombra. Como se se tratase de neve botaron sal por riba, porque seica absorbería o viño. Non foi así.

Os cuartos de Juan e Albert tamén abriron as súas portas ó ambiente tranquilo e civilizado que se respiraba na festa. O abrir e pechar de portas daba lugar a suspicacias, infundadas na maior parte dos casos, aínda que en cada mentira sempre se agoche unha parte de verdade. Juan, ás veces, poñíase algo nervioso, especialmente cando o inocente Servizo da casa entrou con Mathilda no cuarto de Albert e a porta se pechou detrás deles. Como bo anfitrión, entrou a comprobar que todo ía ben.

A música non atronaba e a xente comportábase. O que poderiamos esperar… para sorpresa da gran maioría dos suecos presentes na festa. Moitos deles esperaban unha festa na que a mesa enorme escandinava do salón se convertiría en improvisado tablao flamenco, cheo de españois vestidos con camisa de Burberrys, cinto coas cores da bandeira nacional, náuticos ou mocasíns no seu defecto e unhas cantas bicicletas roubadas no balcón do salón. Nada máis lonxe da realidade. Tres galegos, tres cataláns, tres italianos, un curmán portugués e o resto, ata 37, non lles facía falta facerse os suecos. O Servizo da casa, aínda que sabedor da realidade, non deixou de quedar abraiado da excelente integración de Albert e Juan na vida escandinava, e das súas habilidades sociais, cada un no seu estilo, diferentes como son.

Despois de chiscar os ollos doce e suavemente, a festa tocou á súa fin. O móbil de Juan comezou a recibir mensaxes: “Grazas pola festa, foi xenial.”

Parabéns amigo!

2010-08-30T18:52:00.006+02:00

Onte foi un día feliz. Un día importante para un amigo e polo tanto para min. Éxito que en certo xeito sinto como propio: Antón proclamouse SUBCAMPIÓN DE ESPAÑA ABSOLUTO DE TRIATLÓN!

Porque tras moitos altibaixos, os éxitos que a modo de consolo lle adiantaramos que chegarían co tempo, non se fixeron esperar e viñeron en forma dun segundo posto que soubo e sabe a vitoria. E ademais, calando as bocas que no seu día lle negaron correr competicións que por méritos propios lle correspondían. Claro que si! Porque ben o mereces!

Porque é un pracer adestrar con vós e ver como facedes que os máis mediocres nos sintamos importantes, por estar sempre aí para o que precise e por moito máis; neste día de resaca deportiva, o teu día, adícoche esta entrada para que recibas deste xeito os meus parabéns! Noraboa campión!

Fin da retransmisión?

2010-08-23T00:10:00.005+02:00

E como o xurelo que morde o rabo, alí descansaban os mesmos bultos na mesma porta case un ano despois. Xa non espera un mundo descoñecido mais unha manchea de dúbidas en forma de contidos académicos. Medo desta volta mesturado con gañas de afronta-lo reto que se me presenta diante.

Atrás queda un verán inesquecible que, sen incluir nada extraordinario no menú, deixou momentos en compaña da familia e dos amigos que difícilmente se han borrar co tempo. Gracias a tod@s! Un verán no que tamén me din de conta o moito que me gusta Galicia e particularmente Santiago de Compostela. Axiña os nosos camiños se han de cruzar de novo...

Agora pecho con esta entrada un blog no que xa non escribirei con tanta frecuencia mais pode que ser que si algún día de xeito esporádico. Un blog que plasmou de xeito máis ou menos ameno un ano que foi abofé o mellor da miña vida. Un Erasmus cheo de experiencias e que por suposto recomendo a todo o mundo. Como dixo o outro… “que me quiten lo bailao”. Un ano despois do cal percibo á miña volta que nada cambiou excepto eu... É grato ver como a pesar da distancia a xente que importa segue e seguirá sempre aí.

Gracias por todo… espero que vos gustara o blog.

Broloppet

2010-06-13T15:15:00.009+02:00

-Man! Didn't you want to run the Broloppet?

-I would fucking kill for one ticket

-Then I guess you are lucky since one of Lina's friends is giving one ticket away for free!

-When is it?

-Tomorrow!

[...]

Dito e feito. Nin a inexperiencia nin o feito de levar sen "adestrar" dende nadal me botaron cara atrás á hora de aceptar tal "oferta". Unha media maratón (21 km) sobre a ponte de Öresund que cruza dende Suecia a Dinamarca pagaría sen dúbida a pena.

Erguinme tranquilamente, e tras mira-lo tríptico de información para corredores dinme conta de que me quedaban 45 minutos para colle-lo último autobús facilitado pola organización para desprazarme a Copenague. Planificación escandinava: carreira que comeza ás 4 pm e o último bus sae á 1:15.... Tarde, mal e arrastro coma sempre, pensei. Collín a roupa axeitada non sen présa e pasei polo McDonalds que hai debaixo da casa para aprovisionarme dunha comida abofé que non axeitada para o esforzo que se aveciñaba. Mais non quedaba outra. Disimulei o menú cun par de pezas de froita a modo de postre e collín un taxi cara o punto de encontro. Fíxenme co dorsal e metinme no autobús. Ó chegar a Copenague, 2 horas de espera ata que ás 4 se deu o pistoletazo de saída.

Aínda existindo diferentes grupos ó comezo correspondentes ó ritmo de cada un, a carreira comezou, como non podía ser doutro xeito, cun ritmo baixo ata que a milleira de xente se foi espallando paseniñamente. Pronto impuxen un ritmo tranquilo aconsellado polo míster Don Alberto Trillo e comecei a sentirme mellor e mellor. Corría sorprendentemente relaxado disfrutando do escenario inigualable. Pasaron así os kilómetros cruzando en primeiro lugar pola parte subterránea da ponte, para logo subir de novo á superficie e acaba-la carreira ó outro lado da mesma xa en terras suecas. Ó final, 1 hora, 31 minutos e 57 segundos (4:22 min/km), e acabando con sprint para baixar dos 1:32:00. Ben é certo que a carreira non foi moi dura e incluso nalgún momento o aire petaba de costas. Aínda así, quedei moi contento tendo en conta que levo sen correr "seriamente", como apuntei antes, dende nadal. Dato a salientar tamén que en ningún momento me deu ningún calambre nin "pájara".

Aí queda esa marca máis que factible para batir na seguinte ocasión...

PD: Colgarei fotos da carreira en canto as consiga.

Cambios

2010-06-10T01:37:00.011+02:00

Considero que fun sempre unha persoa con poder de decisión. Ou mellor dito; considerábame. Os acontecementos ocorridos nestes últimos meses serviron para convencerme do contrario. Ben é certo que nunca antes un SI ou un NON significaran tanto. E explícome...

Tra-la presectación do proxecto, vexo como lentamente desaparecen tras de min os 5 anos en Vigo: exames, titorías... e por que non tamén? festa, amigos... Consumindo as súas últimas horas de vida está tamén un Erasmus para nunca esquecer. Punto e a parte. Agora, a "vida de adulto" chama a unha porta que se resiste a ser aberta. Mais parece ser que non hai outro remedio... Hai que buscarse a vida! Decisión per se non sinxela que se ve agravada se cabe pola posibilidade que me xurdiu para quedar aquí. Non queres caldo? Pois toma sete cuncas!

No meu ombreiro esquerdo, un anxo racional que me murmuria que debo quedar; no dereito, un demo emocional pedíndome que volva. E a que? pregúntome eu.

Noites sen durmir, momentos de indecisión e frustración e longas parolas con familia e amigos, dos que por certo sempre tiven total apoio, deron ó final cunha decisión que non sei se acertada, pero canto menos ben deliberada. Crédeme que non é nada sinxelo tomar unha decisión deste tipo, desas que poden ter eco na miña vida. Pero como di unha das miñas citas favoritas: máis vale arrepentirse dunha cousa feita que dunha que non fixeches. Son novo e sempre hai tempo para volver. Se regresase agora e as cousas me foran mal... arrepentiríame toda a miña vida de non ter aceptado esta opción. Ó final, decidinme por un douramento no canto de aceptar unha oferta de traballo que tamén tiven. A vida na universidade dá moita máis liberdade para voltar á casa a miúdo, está moi conectada co mundo laboral e o soldo é practicamente o mesmo. Vexamos se o tempo me dá a razón ou se pola contra ma quita...

E xa que de cambios vai o asunto, decidín probar xunto con Albert (un amigo catalán que tamén queda en Suecia) a cidade de Malmö como lugar de residencia. Malmö é a terceira cidade máis grande de Suecia e está a 11 minutos en tren de Lund. Xuntos mudámonos a un apartamento de 100 m2 no centro da cidade. Aquí deixo algunhas instantáneas dalgunhas partes do apartamento, que debido a que foi "estrenado" esta semana aínda está algo baleiro. Espero que vos guste!

"Ingueniero"

2010-05-28T11:35:00.011+02:00

Despois dunha visita inesquecible a modo de regalo de aniversario por parte de Bruji, Álex e Patri na que visitamos Copenague, Lund, Malmö e atravesámo-lo sur de Suecia en coche ata Estocolmo, era tempo para voltar ó traballo. A presentación do proxecto achegábase de maneira ameazante.

E chegou o día... 27 de maio de 2010. Arribei á escola sorprendentemente relaxado cunha hora e media de antelación, que aproveitei para le-los xornais e parolar un anaco coa xente. Preparei todo coidadosamente e esperei na aula a que a xente fora chegando. A xulgar pola asistencia, a invitación que de xeito obrigatorio hai que mandar a tódolos membros do departamento antes dunha presentación, xurdira efecto. Os profesores, que entraban cunha morea de follas embaixo do brazo e bolígrafo en man, axenciábanse rapidamente para botarlle un ollo unha das copias da miña memoria que previamente imprimira e puxera enriba da mesa. Actitude canto menos impoñente que seguía sen causarme, para a miña sorpresa, a máis mínima inquietude. Intercambio de sorrisos cos amigos e uns grolos de auga...

Cun lixeiro e á vez sorprendente retraso sobre as 10:30 previstas, o meu titor deu comezo á sesión:

-Welcome to the presentation of the thesis "Vibration analyses of underground tunnel at high-tech facility" whose author is Juan Negreira Montero [...] The procedure will be as follows: Juan will first present his work and then the opponent will express her oppinions and questions about it. Afterwards, the discussion will be open to the audience. So... please Juan start whenever you are ready...

Din as gracias pola asistencia a tódolos presentes e comecei a falar... Sen case darme conta acabou a presentación no medio dun forte aplauso que deu paso de xeito case inmediato á posterior batería/bombardeo de preguntas, ás que afortunadamente souben contestar sen atrancos. Tras 20 minutos de presentación e outro tanto de preguntas, a "discusión" dexenerou en temas cotiás como por exemplo "When are you coming back home?, What do you think about your swedish experience so far?, etc" . Outro aprauso mentres a miña examinadora me daba a noraboa ó mesmo tempo que un apertón de mans indicándome dunha forma indirecta que, a falta da firma en Vigo, por fin era enxeñeiro... parece que foi onte cando comecei a carreira, mais para ben ou para mal todo chegara xa ó seu final. Non son consciente aínda do cambio que isto pode supoñer na miña vida, mais agora mesmo só quero agradecer a toda a xente que dun xeito ou outro me axudaron ou compartiron momentos comigo durante estos últimos anos, abofé que inesquecibles e os mellores da miña vida.

E hoxe volta ó traballo. Aínda hai que maqueta-la memoria do proxecto e facer algunha cousiña máis. Iso si... desta volta un pouco máis relaxado. Só faltan 20 días para voltar á terriña...

Jämställdhet: Igualdade entre sexos

2010-05-09T23:08:00.012+02:00

Suecia considérase como un dos países punteiros no que á igualdade de sexos se refire. Hai unha proporción máis ou menos igual de mulleres e de homes nos cargos públicos, e a poboación activa de mulleres supera o 79%, unha das máis altas do mundo (datos do instituto sueco de emprego; ano 2007). Por outra banda, a taxa de natalidade é unha das máis altas de Europa. Gracias á súa seguridade social, tanto homes como mulleres poden conxugar facilmente a vida laboral coa familiar. Jämställdhet é o termo que utilizan os suecos para definir esta igualdade entre sexos.

A modo de apuntamento, dicir que o permiso de maternidade son 480 días (16 meses) a repartir de xeito obrigatorio entre o pai e a nai (por lei, a nai ten que colle-los 60 primeiros días e o pai os 60 seguintes, quedando o resto do tempo para repartir segundo eles consideren). Durante este tempo, a persoa que está na casa co fillo recibe o 80% do seu soldo, e se nunca traballou antes, o goberno axúdao con 400€ ó mes. Se despois destes 480 días, algún dos pais decidise deixar de traballar, o Estado proporciónaríalle unha paga mensual de 300€.

Se a parella reparte este tempo de permiso ó 50% (8 meses a nai e 8 o pai), estes reciben unha bonificación por parte do Estado por promove-la igualdade entre sexos. No caso de ter xemelgos, o permiso multiplícaríase por dous: 32 meses a repartir entre pai e nai ou ben 16 para os dous ó mesmo tempo. Os proxenitores poderán reducir, por lei e se así o desexan, a súa xornada laboral ata o 75%, ata que os fillos teñen 8 anos. Ademais, reciben unha paga de aproximadamente 150€ ó mes por fillo ata que este ten 18 anos.

Como curiosidade, unha foto que atopei por internet, dun baño no aeroporto de Arlanda (Estocolmo), onde se pode intuir esta igualdade entre sexos que estou tratando de transmitir. Como podedes ver, os pais en Suecia tamén saben cambiar cueiros...

O obxectivo desta política de igualdade sueca é que tanto as mulleres coma os homes teñan iguais facultades para compaxina-lo traballo e a vida. Para elo, existen diferentes institucións ou órganos para asegurar que ámbolos dous sexos teñen iguais posibilidades, dereitos e obrigacións. Así, o Ministerio de Integración e Equidade, a Unidade de igualdade de oportunidades, os especialistas en igualdade dentro de cada goberno civil, etc. velan por que estas premisas se cumpran.

Dende a miña experiencia persoal, comentar que si que se aprecia unha conciencia feminista moi callada dentro da sociedade, incluso ás veces un chisco excesiva...

Valborg

2010-05-01T22:24:00.012+02:00

8 am. Toca o radio-espertador. Hoxe a súa melodía non parece tan molesta. Ó contrario que habitualmente, esta mañá non dou voltas nin premo o botón do "snooze", non. Hoxe é Valborg. Como se dunha centella se tratase, póñome en pé e tras un rápido pero inxente almorzo collo "o petate" e marcho cara o Stadsparken.

---

Segundo a tradición viquinga, na noite do 30 de abril ó 1 de maio celébrase a chegada definitiva da primavera en Suecia. De maneira similar ó San Juan no noso país, a xente amoréase en torno a cacharelas ó redor das cales bailan, cantan, ou realizan calquera outro tipo de manifestación festiva. A tradición das cacharelas comezou alá polo ano 1900, e ten a súa orixe en cando os campesiños por fin podían saca-lo gando a pacer fóra despois dun longo e duro inverno pechados nas cuadras. Porén e durante a noite, compría protexe-los animais de depredadores (lobos...), polo que se prendían estes lumes a modo de espantallo. Dende aquela, celébrase a chegada da primavera deste xeito.

Por suposto que esta idea orixinal de benvida da primavera experimentou modificacións se cabe dexenerativas, e sobre todo nas dúas cidades universitarias máis grandes de Suecia (Lund e Uppsala); onde "students guarantee your day will be filled out with music, joviality and as much beer as you can imagine. There also rumours of nubile bodies rolling down hills. You'll have to see to believe it".

---

E alí cheguei ó parque arredor das 8:45, onde para a miña sorpresa os meus amigos suecos da universidade xa plantaran o "campamento base" media hora antes por medo a non ter sitio máis tarde. Arredor del, sillas de praia distribuidas a modo de círculo perfecto, e unhas mantas no interior para tumbarse. Alí me sentei na silla que moi amablemente me trouxeran para min e comezamos un día que pasamos entre risas, longas parolas, música, comida, cervexas, contos, etc. Nin sequera as dúas chuvieiras que caeron durante o día puideron empapar a boa imaxe deste meu primeiro Valborg na compaña de xente coa que cada día me sinto mellor.

Systembolaget

2010-04-25T23:19:00.015+02:00

Continuando coa liña iniciada na anterior entrada, dispóñome a seguir contando algún que outro detalle propio e/ou típico da cultura sueca. Desta volta: o Systembolaget.

Systembolaget é o monopolio das tendas de licores en Suecia. Son os únicos establecementos autorizados para vender ó por menor bebidas alcólicas cunha porcentaxe do mesmo superior ó 3.5%. Segundo apuntan na súa páxina web: the Systembolaget exists for one reason: to minimize alcohol-related problems by selling alcohol in a responsible way, without profit motive.

A orixe do Systembolaget data do ano 1850. Aparentemente e antes desa época, a destilación do alcol propio na maioría dos fogares suecos era unha tónica constante, co problema de alcolismo que iso conlevaba entre a poboación. Debido a este inxente consumo de alcol, o goberno decidiu comezar a regula-lo seu consumo, prohibindo esta destilación doméstica e permitindo só a súa venda en determinados puntos autorizados. Así, no ano 1870, xa había unha cadea de tendas estendida por todo o país, nas que tódolos beneficios obtidos ían parar ós petos do goberno. E así continuou ata hoxe.

O SystemBolaget réxese, entre outras, polas seguintes normas ou reglamentacións:

tódalas bebidas e mesmo latas de cervexa véndense de forma individual, polo que non se poderán mercar packs nin caixas das mesmas.
está prohibido calquera tipo de promoción, venta ou desconto (tipo 2x1, etc) en tódalas bebidas alí presentes.
ningún producto deberá estar desfavorecido. Así, ou tódalas bebidas están refrixeradas ou ningunha o estará (normalmente é a segunda a opción que prevalece).
os impostos que se aplican a cada bebida fanse, dende o ano 1950, de maneira progresiva. Así, canto máis alcol, máis impostos hai que pagar (unha botella de alta graduación pode custa-lo dobre que en España)
deberás ter máis de 20 anos para realizar calquera tipo de compra.

No seu interior lucen practicamente coma un supermercado normal. De feito, ó entrar mesmo podes colle-lo teu carro ou cesto. A única diferencia é que dentro só hai botellas, tetrabricks e latas de bebidas alcólicas. O horario de apertura é de 10 a 18 durante os días de semana, e de 10 a 15 os sábados. Os domingos, todos están pechados.

Así que se estás pensando en cociñar uns chourizos ó viño o domingo para sorprender ós teus comensais, máis che vale telo planexado cun par de días de antelación e ter comprado o viño no Systembolaget, pois no supermercado máis próximo de seguro que non o atoparás...

Stå i kö

2010-04-20T18:07:00.020+02:00

Suecia é un país moi organizado. Esa é a imaxe que exportan e a que un foráneo coma min percibe aquí a diario. Todo está perfectamente organizado e teñen leis para tódalas cousas. Moitas delas nin sequera cómpren ser escritas oficialmente, pois aínda non existindo tecnicamente, a xente ségueas dun xeito ata enfermizo por mottu propio. Isto fai, por suposto, a vida un chisco máis sinxela se cabe en moitas das situacións cotiás.

Unha das costumes máis estendidas e calladas na cultura sueca, e da que xa falei en anteriores entradas, é a súa cultura para poñerse á cola: stå i kö que din eles. Non o fixo ata agora nin nunca deixará de sorprenderme. Canto entras nunha tenda, biblioteca, clínica, discoteca, cando esperas polo autobús (incluso aínda chovendo)… todo o mundo garda a súa praza tranquilamente na cola ata que chega o seu momento. É máis, nalgúns establecementos a cola que se forma non é para ser atendidos senón que é para coller un número nunha máquina chamada nummerlapp que che da dereito a facer cola para ser atendido posteriormente. Por suposto que Suecia non é o único país que usa este tipo de sistema (sen ir máis lonxe nós por exemplo témolo), mais estou seguro de que eles elevaron esta costume é enésima potencia converténdoa mesmo nunha arte.

Parecerá mentira o que aquí vou escribir, mais crédeme por favor que non o é, pois xa me ten pasado máis dunha vez. Imaxinade un establecemento completamente baleiro. Non sería raro que non sexas atendido ata que sáque-lo correspondente número e llo presentes ó empregado de turno. Este permanecerá coa cabeza abaixada ata que así o fagas, incluso sabendo que ti es o único cliente alí dentro presente e que trataches de interacionar con el previamente sen éxito. Curioso canto menos, non? E si… con perdón toca os collóns un pouquiño ás veces!

Entón nese punto entendes todo. A xente coma min con certas tendencias bárbaras de colarse e trampear debería optar pola opción de "foderse e esperar", mesmo sendo ó aire libre e a -5 graos, se queres evitar reprimendas escandinavas. Iso si... todo o dito anteriormente é válido só e cando o estado do sueco é sobrio, mais non funciona exactamente igual se está bébedo, cando os instintos animais dominan. Porque como saberedes, a cabra tira ó monte...

Landskrona & Illa de Ven

2010-04-18T14:48:00.025+02:00

Aproveitando a segunda visita da irmá de Albert, decidimos organizar unha excursión dun día para coñecer algo máis de Skåne. Importante detalle o da segunda visita, pois significou non ter que repetir por enésima vez os mesmos sitios ós que se levan a tódalas visitas durante súa primeira estancia aquí (Malmö, Copenague, Lund, Göteborg, Helsinborg e Helsingor). Os lugares escollidos: Landskrona e a illa de Ven.

A verdade é que Landskrona non ten, para o meu gusto, nada especial que ver, mais si a illa de Ven. Armados de candansúa bicicleta, percorrémo-las verdes paisaxes ó longo de todo o día. Natureza en estado puro que recordaba por momentos á terriña. Aquí quedan algunhas instantáneas:

Loito polaco

2010-04-14T23:04:00.030+02:00

Todo estaba preparado. Coa sensación do deber feito tras entrega-lo primeiro borrador do proxecto, partía a expedición desta volta cada Gdansk. O obxetivo era nesta ocasión que os meus ollos deran crédito ó que o meu entendemento nin sequera puidera imaxinar cando André dixo que "dos primeiros 20 días que estiven en Polonia saín 19, e a media por semana agora mesmo ronda os 4 días de festa".

Trala nosa chegada o venres e unha noite relaxada reservando forzas para o sábado, o espertador tocou á mañá seguinte unha melodía aínda máis noxenta do habitual. Nano abriu a porta da habitación berrando "acaba de morre-lo presidente de Polonia nun accidente de avión". Momentos de silencio e incredulidade que alguén (direi André por iso de apostar sobre seguro) rompeu dicindo: "foder! logo hoxe pola noite estará todo pechado". Por suposto aínda non eramos conscientes da magnitude do acontecido...

Dende ese preciso intre todo comezou a xirar, como é lóxico, en torno á traxedia: boletíns sobre o accidente nos telexornais, edicións especiais dos diarios gratuitos repartidos pola rúa, programas especiais en tódolos canais... O país estaba totalmente desfeito, e iso podíase percibir ó ve-la xente cabizbaixa camiñando tal autómatas cara as igrexas para pregar, como católicos declarados que son, polas almas dos falecidos.

A nosa viaxe acababa de dar un xiro de 180º trala declaración dunha semana de loito oficial. Atraidos polo morbo e logo de visitar Gdansk e Sopot, Albert mais eu desprazámonos a Varsovia. 6 horas e 33 minutos en tren para percorre-los 345 km que separan as dúas cidades. Incrible pero certo.

Bandeiras a media asta, fotos dos falecidos, coroas de flores, xente chorando, etc. As rúas semellaban ríos en tempos de enchenta onde a xente escorregaba polos meandros da zona vella da capital ata chegar á súa desembocadura en fronte ó Palacio Presidencial. Alí, fotos, velas e flores amoreábanse ó redor do valado recordando a memoria do presidente e da súa muller. Impactante, espeluznante... quédome sen palabras para describi-las imaxes que alí vin. Unha cousa é velo pola televisión e outra moi distinta estar alí no medio...

Agora mesmo mentres escribo, albisco pola ventá do tren que nos leva de volta a Gdansk, algún que outro símbolo de loito nalgunha aldea calquera espallada ó longo da estepa polaca. Así remata unha viaxe que abofé pasará á historia por motivos lamentablemente non moi agradables. Dende aquí transmiti-lo meu máis sentido pésame ó pobo polaco.

PD: Gracias a Nano, Janks e André pola súa hospitalidade. Véxovos en Suecia en 2 semanas! Foi bonito volver a ver a Andrade despois de tanto tempo e incluso poder compartir cama con el: "André, eu non durmo no colchón de aire eh? que esta cama é grande coma unha praza de touros e collémo-los dous". "Seino, ten habido grandes corridas aquí, sempre saíndo por suposto pola porta grande e con rabo e dúas orellas"

Composteláns polo mundo

2010-04-09T13:07:00.018+02:00

O xornal local Santiagosiete, na súa tirada semanal, publica este venres unha reportaxe sobre un mozo galego que anda polo norte de Europa...

Hai dúas semanas, o turno fora para outro amigo trotamundos dende Down Under.

Pappa och mamma

2010-04-05T12:47:00.008+02:00

Sesión rápida de apertas e lume a fume de carozo cara o tren para non ter que esperar polo seguinte. Unha hora de retraso que abofé merecera a pena. Mamma och pappa xa estaban aquí! E non chegaran sós, non. O ruido das maletas ó tempo que rodaban polo chan delataba que meu pai traía as ferramentas con el: "a ver se che arranxo dunha vez os freos da bicicleta que levas medio ano sen eles. Ata que petes unha ostia non has de espabilar". Como vedes as cousas aínda non cambiaron tanto...

Foron 6 días de "turisteo" por Copenague, Malmö, Lund e Göteborg, nos que ademais de visita-las cidades, puidemos recuperar dun xeito ou outro parte do tempo que este ano non pasaramos xuntos. Xa esquecera a sensación de espertarse e te-lo almorzo preparado enriba da mesa, a de ir a algún sitio e non ter nin que mete-la man no peto para saca-la carteira, a de deitarse no sofá e que mamá faga cóxegas, a de atopa-la roupa xa dentro do armario e co ferro pasado, etc. Vamos... que esta semana volvín a se-la inutilidade en persoa! A xulgar polos comentarios, creo que quedaron encantados coa viaxe e co guía, un servidor, que fixo o que boamente puido.

Sensación extraña tamén a de ver a meus pais totalmente indefensos debido ó descoñecemento do idioma. Querer e non poder. Acostumando a que a maior parte das veces sexan eles os que saquen as castañas do lume, desta volta foron eles os que dependeron totalmente de min para todo. Vo-los dous, a poñerse co inglés xa!

Por suposto que non faltaron tampouco os comentarios técnicos e por outra banda esperados de meu pai: "aquí non hai un só taboleiro contrachapado, é todo fimapán". E tamén como é normal sobre as féminas: "carallo coa taberneira... aínda lle hei tomar 2 ou 3 cafés máis", "vir aquí con muller é como ir á Rioxa e leva-lo viño da casa"... De tódolos xeitos, teño que dicir que a concentración de rubias non era tan copiosa como habitualmente debido ó elevado número de turistas e a que moita xente sueca marchou de vacacións durante estas datas.

Hoxe hai un par de horas, as mesmas apertas que unha semana atrás me trouxeran a meus pais ata Suecia, devolvéronme agora á realidade a pé de andén. Desta volta, só ata dentro dun par de meses, que son os que quedan para voltar á casa... Grazas pola visita!

Visitas

2010-03-21T16:46:00.017+01:00

E volvín á realidade e á rutina. O aspirador e a mopa devolvíanlle á miña habitación o seu look habitual mentres eu recordaba a modo de fotogramas pasando por diante de min unha semana que abofé fora especial. Despois das visitas de Breixo, Marzoa e César (moitas grazas a todos), que cal lóstregos pasaron por aquí, era agora o turno para Borja, José Luis e Taba.

Foron 14 anos no colexio e 5 convivindo con Borja e abofé que é unha das cousas que máis boto de menos dende a miña chegada a Suecia por razóns obvias. Moitas horas xuntos pasamos durante eses anos universitarios que din inesquecibles (e que así foron). Malia ser desta volta un escenario diferente a máis de 2500km daquel López Mora 72, a convivencia baixo o mesmo teito deixou ese sabor a morriña dos vellos tempos. Grazas Borch!

O segundo de a bordo era José Luis (perdón polo descenso de rango comandante), que despois de estar en Madrid tres anos para sacar un puto carné aínda tivo que merca-lo billete de avión no canto de vir pilotando el (manda carallo...) Venezolano de nacemento, galego de corazón e madrileño de casamento (de nada José Luis) é un deses amigos que che gustaría ter cerca máis a miúdo e non vivindo na capital. Grazas a ti tamén Pepis!

Chegaron o sábado cunha semana por diante na que visitaron Lund, Malmö, Göteborg e Helsinborg en Suecia; e Helsingör e Copenague en Dinamarca, con algunha que outra festa intercalada in between que lles permitiu empaparse da vida Erasmus (creo que xa están máis ca convencidos de pedir cadanseu intercambio...)

E o venres chegou Taba, ese gran xenio e mellor persoa procedente de Suíza; outro gran amigo do meu paso pola universidade. Unha persoa coa que é imposible aburrirse porque se pode falar con el de calquera cousa (un pouco toca-collóns ó falar de fútbol pero bueno..) Sei que non che gustan estas mariconadas Taba... pero grazas por todo a ti tamén!

Os catro pasámo-lo venres xuntos en Copenague, e o sábado á mañá Pepis e Borja regresaron para a casa de empatada (como ten que ser!) O resto da fin de semana Taba e máis eu visitamos Malmö e Lund. O domingo, volvín quedar só...

Moitas gracias ós 3 pola visita!

Agora é o turno de meus pais, que chegarán o luns 29 e estarán aquí toda a Semana Santa.

Babysitter

2010-03-18T20:59:00.004+01:00

A historia que estou a piques de contar é sen dúbida unha das máis pintorescas, surrealistas e curiosas que me ten pasado durante a miña vida universitaria nestes últimos 5 anos. Ó igual que sempre que conto algo que ten lugar na facultade, todo aconteceu no corredor do cuarto andar do departamento cando me dispuña a tomar café ás 10 da mañá. De súpeto, a miña examinadora achégase a min e dime:

-Can I ask you a personal favour?

-Sure!

-Would you mind to take care of my son during one night? I have a really important meeting in Berlin, and his babysitter will not be able to make it, so... I have no choice. It's too late to fix something else.

Tras uns segundos de incredulidade nos que non vin escapatoria posible ó asunto... dixen que si! E que podía contestar eu?

---

E aquí estou agora, escribindo esta entrada no salón da casa dunha profesora da universidade despois de recollerlle ó fillo na escola ás 5, facerlle de cear e metelo na cama ás 8 da tarde. Mañá toca erguerse ás 6 e media para levalo ó colexio.

Chámase Mateo e ten 8 anos. Nin que dicir ten que o cativo fala inglés mellor ca min (vai a un colexio internacional) e que é "ghieiro coma el só". Tras unhas partidas á Wii e unha cea lixeira, pedinlle que se duchara para ir para a cama e sen nin a mínima protesta alá foi el soíño.

Unha vez máis... este país non deixa de sorprenderme...

PD: A profesora non está boa, aforrádevos comentarios por favor.

Terapia de grupo

2010-03-12T11:17:00.012+01:00

Chega a primavera e con ela as primeiras raiolas de sol. A neve resístese a abandona-los prados sobre os que descansou dende hai máis de 4 meses, mais resulta pouco menos que imposible. Lentamente escorrega polas estradas abaixo deixando ó descuberto a verde pero por agora aínda queimada herba, facendo a conducción na miña bicicleta sen freos nada sinxela. E os días medran...

Aínda que o estoupido climático primaveral non chegou ó seu cumio nin moito menos (aínda vai un frío de carallo...), o humor e o carácter da xente tornou se cabe xa un pouquiño máis "mediterráneo". E abofé que se dá un de conta. Ten que notarse, xa que son xente que pasa todo ano esperando a chegada do bo tempo. Aínda así, non me cansarei de repetir que se queixan de vicio (polo menos aquí no sur de Suecia). Habíaos de ver eu en Galicia durante o inverno chovendo un mes seguido. Aquí vai frío si, moito! pero con abrigarse abonda porque case non chove (e se chove chispea). Definitivamente, o clima de aquí é mellor có de alá.

Non sei se foi cousa da famosa astenia primaveral ou simplemente coincidencia, pero esta última semana tanto eu como os meus achegados na facultade racaneamos abondo. Aproveitando a coxuntura do longo tempo de cálculo que o meu proxecto ten, a semana podería resumirse en emocionantes competicións de Angrybirds no iPhone que David mercou hai unha semana, interesantes parolas, comidas e longas sobremesas no que demos a chamar a "group therapy week". Por suposto tamén houbo momentos serios para reunións e traballo (non todo é esperar), pero menos que do normal. A sensación sentirse parte dun grupo de suecos sendo o único estranxeiro é indescriptible. Levou tempo pero mereceu a pena.

E escribo esta entrada agora mesmo dende o despacho un venres tarde mentres pola ventá vexo como acaba de comezar a nevar (estame ben por falar!). David, ó meu lado, segue xogando por suposto ó iPhone tratando de bati-lo récord que Mikael actualmente posúe. Agora iremos tomar algo e cear por aí para relaxar un pouco e seguir con esta terapia de grupo.

Aquí deixo unha mostra das marabillas que se poden facer con certas aplicacións do iPhone (por orde e de enriba cara abaixo: eu, David, Peter, Mikael e Andreas).

Trevlig helg! (boa fin de semana)

Unha con xeo por favor...

2010-02-27T21:08:00.005+01:00

Sábado 27 de febreiro de 2010. Punto de reunión: estación central de Lund. Destino: Malmö. Partimos coa mochila ó lombo para pasa-lo día en Malmö. Mochila? E para que? Pois aquí téde-la resposta:

A temperatura da auga era á hora do baño, e como se pode ver na figura adxunta, de +2ºC.

Podo asegurar sen temor a equivocarme que nunca na miña vida pasara tanto frío (sobre todo ó saír), mais abofé que mereceu a pena. Non tódolos días se baña un rodeado de xeo. "Que me quiten o bailado..." que diría o outro. Outra experiencia máis para recordar deste ano inesquecible que estou a vivir.

PD: Papá, mamá, estou ben, tranquilos. Por agora aínda non hai síntomas de enfermidade. jaja.

PD2: Aínda que quixen aguantar un pouco máis de tempo na auga, pódovos dicir que era moi difícil. Uns cantos segundos abondaron para que xa empezase e non senti-lo meu corpo. A tarefa de secado, por suposto, correu á conta dos acompañantes, pois eu xa non podía mover nin senti-las mans...

Berlín e a sorte de ser escandinavo

2010-02-24T00:21:00.008+01:00

Coma o fillo pródigo que volve á casa, esta fin de semana viaxei a Berlín. E volvín a ese "desorde organizado" que dous veráns atrás fora a miña casa. A simple vista, todo estaba como eu o deixara; todo baixo control. Unha fina e esvaradiza capa de neve cubría aquela cidade que, tempo atrás, me sorprendera co seu caloroso verán (abofé que cambia unha cidade dependendo na época na que se visite). Parecía que fora onte a última vez que pisara esas rúas. Como pasa o tempo meu Deus!...

E posto que de reencontros se trataba, alí atopeime con algúns vellos amigos que compartiran aulas comigo tempo atrás. Entre eles: Alsou, principal artífice da miña visita a Berlín e que me acolleu moi amablemente baixo o seu teito. Situación curiosa canto menos a nosa: unha rusa que lle fala en francés a un galego que responde en inglés...

Atopeime tamén con Rasmus, un danés que se mudara coa súa moza suíza á capital alemana, cidade onde se coñeceran durante o curso de alemán no que eles tamén tomaran parte. Deume unha aperta e díxome:

-Old buddy pal! Moving back to Copenaguen in two weeks! Finally neighbors!

-Why? You kidding me?

Dixo que non aguantaba máis; que a vida en Alemaña era moito máis difícil que en Dinamarca:

-Man... since I got here I realised how lucky I am being scandinavian... Everything is so easy up there! Come on... You are rich even being a student!

-[...]

-Now I got the job of my dreams so I am coming back... I really have to! And with my paycheck there I can come back to Berlin once per week if I want to... because of course I still love this city!

Pode parecer Rasmus de boas a primeiras un pouco farfallán, pero pódovos asegurar que non é así. Como xa dixen algunha vez, a vida pinta moito máis sinxela por aquí polo norte... pero moito máis! Isto non fixo senón confirmar unha vez máis o que levo vendo dende hai 5 meses. E deume a razón de novo unha imaxe vista no aeroporto de Copenague de volta á casa: centos (pero centos de verdade) de familias con equipaxe de neve para disfrutar das súa Sports Week. Sobran os cartos...

E así pasou a fin de semana; entre re-turisteo e longas parolas con amigos cos que afortunadamente din mantido o contacto tras todo este tempo. Porque como me teredes oído moitas veces... viaxar é unha das mellores escolas e a mellor forma de coñecer xente!

PD1: Papá, mamá; aínda que do alemán non me lembraba moito, a cidade coñecíaa coma a palma da man; así que a miña estadía alá non foi tan en balde...

PD2: Como a mentalidade escandinava aínda non callou en min de todo... andei toda a fin de semana no metro sen merca-lo ticket. Simplemente aferreime á "fórmula universal" do... "malo será!". E abofé que houbo sorte...

Professor Negreira?

2010-02-20T03:27:00.003+01:00

O comezo desta historia data de alá de principios do mes de xaneiro. Como se os case 40 graos de diferencia de temperatura entre e Australia e Suecia non abondasen por si sós para manterme "apirolado", a conversación durante a hora do café no primeiro día trala miña volta acabaría de rematarme.

Estaba agardando na liña coma sempre para servirme o meu café (står i kö que din os suecos) cando de súpeto un profesor achégase a min e dime:

-Hi Juan! Happy new year! You are so tanned! You had a blast in Australia hadn't you?

-Oh yeah! Definitely! It was awesome! Unforgettable experience!

[...]

-Can I ask you a favour?

-Yeah, sure!

-Would you mind to teach a "dinamics of structures" lecture?

-WHO!? ME!?

-Yeah... I'll give you a topic and you will have to explain it relating it with your Master Thesis.

[...]

Pois iso... que se supoñía que tiña que dar unha clase na universidade... e por suposto en inglés.

---

Foros días duros os previos á clase navegando entre libros e borradores de presentacións en PowerPoint, pero por fin o 18-F chegara, día do meu debut como "profesor" na universidade.

Cheguei á clase e entrei. Por diante, dúas horas para falar e explicar entre Peter e eu (cada un a súa parte) o que non sen esforzo prepararamos. Conectei o proxector e coloquei a primeira transparencia para que todo estivese preparado cando os estudantes chegasen; crucei de brazos. Eran intres de confusión e inseguridade e só pensaba no momento de marchar pola porta a través da cal acababa de entrar cun "éxito" debaixo do brazo.

A xente foi entrando. "Vinde vindo!" pensei para min. Arredor de 25-30 persoas espalladas arredor dunha aula non moi grande. Podía apreciar nas súas facianas que polo menos máis da metade deles eran maiores ca min. Sentíame observado. Intercambiei miradas con algún deles buscando acubillo nalgún dos seus sorrisos. Coma bos nórdicos: impasibles. Baixei a mirada e remexín no medio dos papeis deixando que o tempo pasase.

Presenteime e sen dubidar nin un instante comecei a falar. Notei como ós poucos segundos de empezar unha inxección de calma e confianza percorría o meu corpo dándome azos. Ben! O idioma parecía non ser unha barreira. Aínda que non tan correcto como o faría en galego ou español, falaba "de corrido" e fluido. As caras atentas e as frecuentes preguntas interesantes facíanme ver que todo ía mellor do que esperaba. A confianza aumentaba máis cada vez que conseguía responder cada unha das dúbidas dos alumnos. As cousas estaban a saír ben!

E ben como empezaran as cousas así remataron. E co remate; o mellor premio que podía esperar: un forte aplauso e a noraboa do profesor da asignatura (dinamics of structures). E así foi a miña experiencia como "profesor" na universidade. Quen sabe!, ó melloe non é a última...

Coffee break?

2010-02-17T19:24:00.003+01:00

Era venres, e coma todos, pouca xente na universidade. Opostamente ó que eu pensaba, aquí en Suecia trabállase moito menos tempo efectivo que no noso país, pero curiosamente a "productividade" é maior. É raro o día que hai xente traballando nos seus respectivos despachos máis alá das 5 da tarde... A vida pinta moito máis sinxela por aquí polo norte...

Pois ben, como ía dicindo; ese venres -e coma tódolos días ás 10 da mañá e ás 3 da tarde-, David -o meu compañeiro de despacho- e máis eu recibímo-lo aviso dos nosos veciños de habitación para ir a toma-lo café. Desta volta, no canto de pronuncia-la palabra "Coffee!", escoitamos:

-Beer!!!

-What!? -contestamos David e máis eu ó unísono-

[...]

Dito e feito. Mochilas ó lombo encamiñámonos a un bar onde os 4 pasamos toda a tarde entre risas e contos. Levárame o meu tempo chegar a coñecelos e coller confianza, incluso dándoo por imposible repetidas veces ante a dificultade para "rompe-lo xeo". Pero mereceu a pena. Agora son un máis entre eles tanto nas horas dos cafés como nas comidas, festas, etc.

Cancelei tódolos meus plans que durante toda a semana organizara con coidado e mimo para tentar á sorte e á improvisación. Tras insistentes invitacións uninme a eles para cear e posteriormente ir a unha festa nun piso: 12 suec@s e máis eu (por suposto e como dixen na anterior entrada todos falando en inglés para que eu me sentise benvido).

E alá estivemos ata as 3 da mañá, hora na que voltei cara a casa coa mochila ó lombo pedaleando como boamente podía entre a esponxosa neve; e demostrando unha vez máis que moitas veces o improvisado sae moito mellor có planeado; e que as festas con xente sueca son moito mellores que calquera outra...

Jag talar svenska och engelska

2010-02-14T19:54:00.016+01:00

A semana pasada tiven a oportunidade de asistir a unha conferencia de Rami Khouri. Rami é un xornalista palestino-xordano e cidadán americano que reside no Líbano. É autor, editor e columnista a nivel internacional, tendo tamén un papel importante en certos espacios televisivos, como por exemplo a CNN.

O título da conferencia era: Mosque, malls and Monarchs: the Middle East Redefines Itself. Durante a mesma, o poñente intentou explica-la interacción actual entre estes tres entes principais e por outra banda ben diferenciados en Oriente Medio: o poder relixioso (Mosque), a iniciativa privada (malls) e os gobernantes (Monarchs).

Sen meterme a analiza-lo tema da conferencia nin ningún dos puntos alí tratados; que por suposto fondamente respeto pero que nin moito menos entendo nin comparto, pasarei ó tema do que verdade quero falar: o inglés.

Atopabámonos alí cerca de 50 persoas, maioritariamente suecos e algún que outro internacional como era o meu caso. A conferencia, obviamente, así como a posterior rolda de preguntas, tivo lugar en inglés; por que? Porque todo o mundo o fala e o entende.

----

O catedrático Jan Svartvik escribe: “En moitas escolas secundarias suecas existe a chamada ’ensinanza bilingüe’, é dicir, que a ensinanza se fai en inglés, non só na clase de inglés senón tamén noutras materias como física, matemáticas e historia. A idea é por certo boa: facer que os alumnos usen o inglés como unha ferramenta funcional e desa maneira poder convertirse en bilingües 'de verdade'. Pero a ensinanza básica en inglés para estudantes que teñen sueco como lingua materna ten tamén os sus efectos negativos…".

Estes efectos negativos dos que fala este catedrático son, segundo o meu humilde e ignorante punto de vista as influencias que o idioma oficial recibe do inglés, empobrecendo a lingua en algunhas ocasións e impedindo en moitas outras a evolución da mesma. É evidente e facilmente perceptible ó escoitar unha conversación entre suecos a cantidade de palabras, interxeccións, expresións, insultos, vocabulario técnico... inglés que utilizan.

----

Volvendo de novo e esta vez de maneira definitiva ó miolo do asunto; a conferencia non foi un feito illado, senón unha proba máis do que levo comprobando dende que a estas frías terras cheguei alá polo mes de setembro e que aínda me sorprende día tras día. Sorpréndeme que eu poida obter un título universitario sueco cursando materias unicamente en inglés, sorpréndeme que cando estou con só suecos cambien amablemente e por mottu propio o rexistro a inglés e que cando abandono a sala e regreso un intre despois aínda o estean falando; sorpréndeme que a maior parte da bibliogafía na universidade sexa en inglés, sorpréndeme que todo estea en versión orixinal... e sorpréndeme tamén que case o 90% da poboación maior de 15 anos teña totais competencias lingüísticas en inglés -datos de 2005; agora a porcentaxe crese que se incrementou-. E por que? Pois porque eles si que poden dicir... Jag talar svenka och engelska (eu falo sueco e inglés). Non sei o qué... pero o que está claro é que nós algo estamos a facer mal...

Knowledge of foreign languages in Sweden, in per cent of the population aged 15 and above, 2005. Data taken from an EU survey

Vivo en Suecia, seino. Sei que non estou nin en USA nin no Reino Unido, nin en ningún outro país anglofalante, pero resulta difícil practica-lo pouco sueco que non sen esforzo estou tentando aprender, cando todo o mundo moi amablemente cambia o rexistro ó darse conta de que son estranxeiro...

Diferentes mentalidades con resultados que obviamente lle dan a razón a Suecia. Mentres nós nos pelexamos para ensinar só unha lingua nas escolas "porque los niños los confunden", aquí aprenden o maior número posible de linguas, porque ningún idioma é un impedimento á hora de aprender outro, senón todo o contrario...

55 mentiras sobre a lingua galega

2010-02-07T14:47:00.018+01:00

O venres pasado presentouse en Copenague, ó mesmo tempo que noutras 68 localidades espalladas arredor do mundo enteiro (principalmente en Galicia por suposto) o libro 55 mentiras sobre a lingua galega. Está escrito por membros de Prolingua, autodefinida como unha "plataforma apolítica creada por persoas de moi diversa ideoloxía e profesión que ten como obxectivos exclusivos a promoción do galego como lingua propia de Galicia (e das comarcas estremeiras) e a consecución da súa oficialidade real, que pasa por unha presenza normal en ámbitos dos que se mantén practicamente excluída, como a empresa, a xustiza e outros servizos públicos e privados, especialmente os medios de comunicación".

"Esta publicación pretende ser un argumentario sinxelo e clarificador, ao tempo que sólido e rigoroso, que axude á sociedade galega a comprender e superar aquelas valoracións e interpretacións subxectivas, ideoloxizadas desde unha óptica exclusivamente partidista, erróneas ou perversas que perseguen o obxectivo de actuaren de freo ao camiño da necesaria reposición e normalización de usos para a lingua galega no seo da súa sociedade. Co gallo de ofrecer unha análise dos prexuízos máis comúns que difunden os negacionistas do idioma, sae publicado este esperado libro útil, unha obra rigorosa que, paseniño e cun ton distendido, avanza até desmontar por completo, unha por unha, as principais falacias que ao correr da historia se veñen vertendo sobre a lingua galega, facendo fincapé naquelas que, por diversas razóns que tamén o libro pon de relevo, a día de hoxe teñen un maior calado na sociedade. Xa que logo, podemos falar desta publicación como dunha reacción organizada, limpa e contundente contra as difamacións daqueles que, por complexo, mesquindade ou ambas as dúas cousas, só buscan o esmorecemento da lingua propia de Galicia, o galego".

Aínda non tiven tempo de lelo, polo que non podo comenta-las miñas impresións, pero esperando está na miña mesiña de noite e abofé que pronto o farei.

Porque como escribín alá polo mes de novembro; o idioma non debería de ser unha arma política coa que enfrontar á sociedade. Encántame ver cando xente de diferentes orientacións políticas defenden o idioma, porque o galego é moito máis importante ca calquera ideoloxía. Reafírmome no dito e repito: eu son galego, e español tamén; e estou orgullosísimo de fala-los dous idiomas... pero hai que fala-los 2! Non son excluíntes! E ogallá puidese falar moitos máis dos que falo...

Así que, polo amor de Deus... deixémonos de andrómenas e de tonterías e pensemos un pouquiño coa cabeza... Como dicía un profesor meu... "Sentidiño común meu neniño..."

...and finally I came back

2010-01-27T16:56:00.015+01:00

-Riiiiiiiinggggg!!!, Riiiiiiiinggggg!!!

-What's that David? -pregunteille ó meu novo compañeiro de despacho-

-It's the fire alarm. It goes off sometimes; don't know why. But don't worry. Nothing happens.

-Ok! So let's stay here.

-NO! No way! We gotta go out!

-But why? You just said that nothing happens...

-These are the rules. We just have to go out. Walk and don't ask. It's like is supossed to be.

E si... alí estabamos baixo a neve cerca de 400 persoas diante da porta da V-Sektionen esperando a que alguén arranxase esa alarma de sonido estridente que non era a primeira vez que saltaba por equivocación. Pero de todas formas, si... alí estabamos todos obedecendo ordes e normas como bos suecos que somos!

Foi este un dos primeiros detalles que me confirmaron, por se aínda me quedaba algunha dúbida, que xa estaba de volta en Suecia. Isto e máis por suposto, o groso velo virxe e branco que a modo de mantel cubría (e cubre 2 semanas despois) toda a cidade. Este foi o meu recibimento:

Despois da que foi sen dúbida a mellor viaxe da miña vida; era tempo para disfrutar un pouco da familia e dos amigos que tanto botara e boto de menos a diario. Tres días en Santiago non serviron para máis que agobiarme indo dun lugar cara outro tentando saudar e visitar á maior cantidade de xente posible. De todas formas, como di o outro... "menos dá unha pedra!". Iso si; serviron para carga-lo carro de "mimos" outra vez.

E agora aquí estou de volta, na miña cidade adoptiva, intentando (como dixo Alberto nun dos comentarios do blog) "obsequiarvos cunha redacción sobre a chegada do fillo pródigo ó paraíso dourado de longas palmeras cubertas de neve branca volvendo a verse acurralado por tales entes rubios que, tal fino pó branco, desencaixan e humedecen a boca do famento"...

O salto dunha parte a outra do mundo tróuxome non só unha diferenza de case 45ºC de temperatura e unha forte caída na bicicleta debido á neve, senón tamén a volta ás responsabilidades diarias, pequenos agobios e demais tarefas. Reunións, presentacións, prazos, entregas e tamén por suposto tempo libre que sempre deixa momentos inesquecibles vólvenme á "normalidade" dos últimos 4 meses nesta cidade nórdica na que felizmente vivo.

E así remata o meu curto relato do meu regreso a terras escandinavas, esperando por moitas máis historias para contarvos como boamente saiba. Ata a próxima!

PD: A rede de voleibol que teño na parte de atrás na casa parece agora (debido á neve) unha de tenis...

PD2: Engado a posteriori esta captura de pantalla do día 30 de xaneiro de 2010.

Last aussie adventure!

2010-01-15T10:05:00.029+01:00

Diferente: tras un fin de ano sen moita festa e un día de aninovo productivo e sen resaca na praia; dirixímonos de novo a ese xa coñecido aeroporto doméstico de Sydney. Os escasos controis xa non nos sorprenden e rapidamente embarcamos na aeronave que nos levará a Brisbane.

Alí, outro Ford Falcon XR6, desta vez maquillado en gris escuro, espéranos para conducirnos ata Hervey Bay, punto de partida da nosa última aventura australiana.

Impuntualidade: o diccionario da Real Academia Española define esta entrada como a “falta de ciudado y diligencia en llegar a la hora convenida”

Din que o home é o único animal que tropeza dúas veces na mesma pedra. E efectivamente así é (eu puntualizaría e diría mellor “que polo menos tropeza...”).

Coitado de min cando pensaba que me contaxiara da puntualidade sueca. Abofé que non! Fora só un espellismo. O reencontro cos meus amigos conducírame outra vez ó lado escuro do vicio da impuntualidade (Berto non estou culpando a ninguén...).

Confiados, decidimos visita-la cidade de Brisbane antes de dirixirnos ó briefing ou charla informativa do tour que iamos facer ó día seguinte. Cando acordarmos, 450km distaban de Herbey Bay e só 3 horas de marxe. Mediante unha sinxela lei física, chegamos á conclusión de que non seriamos capaces de manter unha velocidade media de 150km/h durante todo o traxecto, polo que, como é obvio, chegamos unha hora e media tarde ó noso destino.

Se por algo se caracterizan os australianos é pola súa amabilidade. Tras insistir un pouco e contar que o retraso non fora culpa nosa senón dun accidente na autopista, o servicial recepcionista deunos a charla informativa en exclusiva para nós para que así non perderamos a nosa viaxe o día seguinte. Cheers mate!

Camping-gas, tendas de campaña, frigoríficos portátiles, sacos de durmir, compra para 3 días e demais material de supervivencia necesario acompañábannos a bordo daquel 4x4. Fraser Island, a illa de area máis grande do mundo esperábanos. Tres días e dúas noites para percorre-los seus 125km de longo no que sería a nosa última aventura nas antípodas.

Podería resumir estes tres días coma os máis aventureiros da miña vida no sentido estricto da palabra. Supervivencia en estado puro: durmir no chan, sen ducharse, cociña á intemperie, ausencia de calquera signo de civilización, conducción por corredoiras perigosas rodeados de vexetación tropical, animais... É dicir, tres días que puxeron a guinda perfecta a esta inesquecible aventura australiana.

Aquí van algunhas imaxen a modo de resumo, así coma un vídeo dende o interior do 4x4.

Como "non hai dúas sen tres", a volta ó aeroporto de Brisbane para retornar a Sydney non foi sen présas. Os últimos quilómetros pola circunvalación da cidade a unha velodidade quizais excesiva permitíronnos chegar ó aeroporto só media hora antes de que despegara o avión de volta.

Xa regresando á casa para disfrutar do noso último día na cidade vivimos unha escena canto menos curiosa nun taxi...

A mañá do día 7 de xaneiro a porta do número 87 de Darlington Road tinxiuse de despedida. Unha aperta puxo final ó que o meu amigo Alberto definiu moi ben como o "time of our lifes".

Feliz ano 2010!

2010-01-01T13:27:00.008+01:00

Dous tours foron os encargados de levarnos dende a cidade de Adelaida ata Melbourne. En primeira instancia desviamos un pouco a "ruta lóxica" para dirixirnos a Kangaroo Island, e posteriormente visitámo-las montañas The Grampians e a Great Ocean Road ata chegar ó noso punto de destino.

Natureza, paisaxes incribles, amigos, risas, carreiras detrás de canguros, e algunha que outra liorta cunha "belga tocacollóns" que viaxaba con nós no tour volveunos a deixar desta vez outra experiencia inesquecible que podemos plasmar de forma resumida nestas instantáneas.

Volta a Sydney na véspera de fin de ano e oportunidade para disfrutar da mítica imaxe que nos acompaña nos telexornais de mediodía nesta data. Entre a multitude conseguimos facernos un oco e situarnos nun lugar no que puidemos observa-lo espectáculo pirotécnico dende unha posición envexable... Just awesome!

Dende as antípodas quero desexarvos a todos un ledo aninovo 2010!

Happy new year 2010 from down under!

Vímo-lo demo!

2009-12-30T15:26:00.010+01:00

Un ruido ponnos alerta. Un wallaby (canguro pequeno) cheira arredor da tenda de campaña que temos montada no medio da praia do parque natural de Freycinet, na illa de Tasmania. Os seus ollos asustados xunto cos seus potentes saltos tentando escapar delatan inocencia, polo que non nos preocupamos sobre o tema e simplemente disfrutamos da sua presencia.

Ilusionados pola natureza que nos rodea, organizamos unha expedición encabezada por Adrián/Bear Grills -en comuñón total coa natureza-. Obxectivo: saír das dúbidas nas que levamos navegando varios días de se realmente existen os demos de Tasmania. Durante un intre, percorrémo-los arredores da praia virxe na que acampamos e os montes colindantes en busca do devandito animal.

Abríndose paso coa luz do móbil e de camiño ós baños dun camping cercano (nós somos máis de free-camping), albiscámo-la sombra dun Possum. Adrián achegouse a el co obxectivo de gaña-la aposta "patada a calquera animal 30$", pero o único que fixo foi espantalo. Continuando co noso particular safari, conseguimos por fin conseguir ver esta especie endémica de Tasmania. Porén, como se adoita dicir, o bo é breve e só puidemos disfrutar da súa presencia durante só uns segundos tralos que se perdeu entre as pólas das árbores coma se dun esquío se tratase deixando paso á noiteboa.

24 de decembro. Por moito que trate de disimular, esta é unha noite especial. Por primeira vez vivina lonxe da familia. Había que buscar un xeito de poñer en orde os estraños sentimentos que provoca o "upside down state". Que mellor forma que unha churrascada de carne de canguro?

Previamente á cea e aproveitando o noso paso pola histórica vila de Richmond, o "padre Adrián" oficiou a ceremonia de nadal na Igrexa de 1833.

Son xa 4 dias "living out of the grid'". Desconectados do mundo disfrutamos desta illa sen enchufes. Ela, Tasmania, non fai senón regalarnos a vista con imaxes inimaxinables. O Ford Falcon XR6 que alugamos foi o encargado de transportarnos dun lugar a outro. Os 220 cabalos que nos acompañaron na saída de cada curva foron testemuñas de cancións, bromas, etc, durante 1000 km en sentido contrario sen atopar ningún coche de fronte polas serperteantes estradas da illa. Un road trip inesquecible nun dos paraísos naturais máis salientables deste planeta.

Escribo esta entrada dende o avión que nos leva a Adelaida. Mañá comezaremos un tour, desta volta organizado, que nos levará primeiro a Kangaroo Island para logo regresar por Adelaide, baixar polos Grampians ata empatar coa Great Ocean Road que nos deixará finalmente en Melbourne. O día 30 voltamos a Sydney para disfrutar da fin de ano nesta icónica cidade...en bañador, na praia...

First impressions from Down Under

2009-12-20T13:54:00.008+01:00

É o noso terceiro día das antípodas. A cada metro percorrido, a cada nova mirada, diferentes sensacións percorren os nosos corpos. Témo-lo privilexio de contar co noso guía e amigo Alberto, que pouco a pouco nos descobre os recunchos desta moderna, aberta e amigable cidade que durante o verán do ano 2000, con motivo dos Xogos Olímpicos, converteuse na capital do mundo sen nin sequera selo de Australia (Canberra é a súa capital política).

Porque non todo pode ser bo; para disfrutar deste apaixonante continente precisamos dunha dura viaxe, amenizada por Adrián e as súas ocurrencias. Madrid, Amsterdam, Seúl e finalmente Sydney. Case 30 horas de viaxe e 10 de cambio de horario presumían un jet-lag en toda a súa definición. Só rumores. O descanso no avión, adobado con gañas de descubrir e disfrutar, puidocon calquera cansancio e desorde do sono.

Desde a inusual choiva coa que nos recibiu este terra aloumiñada polo sol ata este espectacular paseo marítimo pola Bahía de Sydney, todo foron argumentos a favor destas vacacións de nadal: Summer Christmas. Estrañados admirámo-los típicos adornos de nadal mentres paseamos en chancletas e camiseta de tiras polas rúas. Desorientados, miramos, remiramos e volvemos a mirar cara ámbolos dous lados antes de cruza-la rúa debido ó sentido contrario de circulación "aussie". Dúas pequenas curiosidades dunha magnífica cidade e un ilusionante continente.

Mañá toca madrugar para recomezar esta aventura. Melbourne e a illa de Tasmania agárdannos con miles de experiencias por vivir.

Texto: Anton Ruanova

I have never been this far away from home!

2009-12-13T18:02:00.025+01:00

“Vuelve a casa vuelve... por navidad” é o lema dun arquicoñecido anuncio televisivo que tornou en tópico e tradición, e que todos e cada un de nós temos escoitado ata a saciedade ó chegar estas datas; pero parece ser que este ano non... este ano non é que non volva á casa, senón que marcho aínda máis lonxe de onde estou. Porque como di a canción de Kaiser Chiefs: I have never been this far away from home (nunca estiven tan lonxe da miña casa).

Cambirei os aloumiños e a calor dos pais, tan botado en falta durante estes últimos meses, pola calor do verán australiano e o deses amigos tamén extrañados durante todo este tempo; cambiarei as luvas polas chancletas, os xerseis de lá polas camisetas de tiras e a “barra de cacao” polo protector solar. É que por primeira vez na miña vida experimentarei o Summer Christmas!

Aínda que á miña amiga Morriña lle gustaría ter retornado á terriña, a verdade é que a oportunidade que brinda ter un amigo nas antípodas non se podía deixar escapar así que... there we go!

Aquí está, pois, o planning resumido da viaxe que temos preparada:

Día 16/12/09:

Voo Madrid – Sydney (escala en Seoul –Korea-). Duración: 28 horas

Dias 18/12/09 – 20/12/09:

Visitaremos Sydney, capital do Estado de New South Wales

Dia 21/12/09:

Desprazamento en avión a Melbourne, segunda cidade de Australia con case 4 millóns de habitantes, centro cultural e deportivo do país. Visita pola vila.

Dia 22/12/09 – 25/12/09:

Voo cara Lauceston. A segunda cidade de Tasmania será o punto de partida para a nosa viaxe. Unha parada nunha tenda de outdoor para mercar unha tenda de campaña e listos para descubri-la encantadora e orixinal illa de Tasmania pola nosa conta.

Demos de Tasmania

Ó final do noso camiño norte-sur chegaremos a Hobart, principal cidade de Tasmania e segunda máis antiga de Australia, que se atopa ó sur da illa. O día de nadal é o elixido para disfrutar desta vila, para máis tarde poñer rumbo a Adelaida (no Estado de Australia do Sur).

Paisaxe de Tasmania

Dia 25/12/09 – 30/12/09:

Chegada e tempo para pasear relaxadamente por Adelaide, un destino que ofrece como interesante todo aquilo que ten ó redor, mais non a cidade en si mesma. Porén é un exemplo significativo do modelo de organización de cidade australiana.

Ó día seguinte collémo-lo tour de Adventure Tour ás 6 da mañá. Visitaremos Kangaroo Island, The Grampians, Great Ocean Road…

Paisaxe da Great Ocean Road

Praia de Kangaroo Island

Día 31/12/09 – 02-01/10:

Fin de ano na icónica cidade australiana, podendo vivir en primeira persoa a mítica imaxe de tódolos telexornais no véspera de aninovo. “En Australia xa é (un ano máis)”. Tempo para o relax o ocio, e gozar dunha experiencia única na vida.

Día 02/01/10 – 06/01/10

Achegarémonos ata Brisbane, terceira do país con 1,6 millóns de habitantes, para poder vela dando un paseo no seu CityCat, sistema de transporte en Catamarán que bordea a cidade navegando polo río que lle dá nome.

Despois colleremos dirección de Hervey Bay, 4 horas de camiño para facernos unha idea do Estado de Queensland. Ás 15h teremos que estar en Hervey Bay, no Bar Koala, para asistir ó briefing, ou charla explicativa, do Koala Self-Drive. Contarannos qué ver e cómo facer, ademais de darnos todo o que precisamos: asignaranos un 4x4 e mailo material de cociña e supervivencia necesario. A aventura comeza. A partir dese momento poderemos dirixirnos por exemplo ós lagos interiores nos que un se pode bañar vendo quenllas no océano. Non estará de máis conducir un pouco pola praia de 75 millas ou baña-los pés no Océano Pacífico. Non creo que sexa boa idea o corpo enteiro, por se os… tiburóns… Tres días e dúas noites para vivi-la nosa adventura en Fraser Island, un paraíso terreal, a maior illa de area do mundo.

Fraser Island

Día 06/01/10 – 07/01/10

Últimos intres para disfrutar de Sydney e volta o día 7 para España, nun voo que durará aproximadamente 43 horas (contando escalas) e no que faremos noite en Seoul (aproveitaremos tamén para visita-la capital surcoreana).

Sr. enxeñeiro?

2009-12-09T08:00:00.002+01:00

-Today we have a new engineer in the Max-IV group. Please Juan introduce yourself.

Enxeñeiro? Quen? Eu? Si hó... Se cho conto choras... pensei para min.

Esta semana pasada foi algo máis axetreada do normal; sen dúbida a de máis agobio dende que a estas frías terras –non tanto como esperaba- cheguei. O mércores ás 10 da mañá subín, coma tódolos días, ó fika ou hora do café. Servinme o meu café au lait con 4 azucres e sentei en fronte á ampla mesa para disporme a preparar dúas torradas de manteiga, marmelada de pexego e queixo. De súpeto, o ritual matutino veuse interrompido pola voz do meu titor que, “coma quen non quere a cousa” dixo:

-By the way Juan and Peter! This friday at 13hours we’ve a meeting with the people from Max-IV. You now are in the group and you should make a presentation of what you’ve done so far.

Ostiá! Menos mas que avisas con tempo cabrón...

Din que “home previsor vale por dous” e eu, espelido de min, xa adiantara unha parte do proxecto antes de que el mo ordenase, polo que o aviso non me collera tan “en bragas” como a priori podía pensar. O resto da semana pasouse entre Power Points, longas esperas (ó super-computador lévalle sobre 70-80 horas facer un cálculo simplificado do asunto en cuestión), amplas xornadas de traballo, e algún que outro agobio. Sexa como for, ó final a presentación non saíu tan mal.

---

Cheguei puntual e pasei para a sala de xuntas. Alí, os sitios xa distribuidos mediante unha cartolina co nome de cada un de nós e unha botella de auga en fronte “falaban” da seriedade do asunto. Cando o reloxo deu a unha en punto, xa todo estaba preparado para comezar; porque como din aquí: “os 5 minutos de cortesía son unha descortesía para os que chegan a tempo”.

A un lado da mesa, catro profesores do “meu” departamento, eu e Peter -un rapaz sueco quen, coma min, ten asignado no seu proxecto o cálculo dunha parte do Max-IV-. Ó outro lado, a xente responsable do complexo que, segundo puiden extraer das súas intervencións eran dous físicos, un arquitecto e un enxeñeiro.

Seguindo a orde do día, comezouse a falar (en inglés por suposto, para que a profesora suíza e máis eu entendesemos) das medidas das vibracións no futuro entorno do laboratorio. Segundo comentaban os profesores, os datos recompilados pola empresa noreguesa contratada polos responsables do Max-IV non eran fiables, pois estaban tomadas durante só unha semana dende as 10 da mañá ás 4 da tarde, evitando así as medidas das ondas producidas polo tráfico existente durante a rush hour (hora punta). Tras unha “discusión” livá ó estilo sueco, sen por suposto ningunha palabra máis alta ca outra, chegouse á conclusión de que a universidade non tomaría risco nin responsabilidade algunha con eses datos; polo que contratarán a outra empresa para volver a realiza-las medidas de novo.

Namentres a reunión avanzaba coa orde do día da man, Peter máis eu pareciamos ás veces xuíces de silla nun partido de tenis, ollando dun lado cara outro asistindo como espectadores de luxo a aquel brainstorming de eruditos. Sinceramente, abofé que se aprende moito nun lugar así.

Cambio de tercio e turno para os “pipiolos”. Coa axuda dos titores, fomos capaces de explicarlle ós que alí en fronte se atopaban os nosos primeiros cálculos e cara ónde ían encamiñados. Nervios mesturados con ilusión e relativo medo, xa non só á presentación senón ó proxecto en si; levaron ó final a un resultado, ó xulgar polos ánimos da xente, máis ca satisfactorio.

Tras 2 horas e media de reunión; tempo para pecha-la sesión e para poñe-la data da seguinte reunión.

-What about middle January?

-Sorry! Off to Australia during Christmas; coming back on January 12^th-dixen en voz firme-

-Alright, no prob! let’s meet then in the beginning of February so you can have more time to work and present something new in the next meeting.

Pois parece ser que non só teño o obligatorio e obvio compromiso co meu titor de proxecto na facultade, senón que tamén lle teño que ir expoñendo periódicamente os meus “progresos” ós responsables de turno, polo que o agobio será se cabe maior...

Max-IV

2009-12-05T18:11:00.007+01:00

Introducción

Max-lab é un laboratorio nacional sueco coordinado conxuntamente polo goberno do país e a Universidade de Lund. Hoxe en día, o proxecto Max conta con 3 instalacións: Max-I, Max-II, Max-III e un pre-acelerador de partículas chamado Max-Injector.

Para levar a cabo unha mellora na investigación no campo da ciencia de materiais (nanotecnoloxía, etc) precísase dun novo complexo 100 veces máis eficiente cás instalacións xa existentes. Max-IV será, polo tanto, a seguinte xeración dos Max-Lab suecos.

Este complexo será construido gracias a unha subvención que a Unión Europea concedeu a Lund (arrebatándolle tal premio a Bilbao) o ano pasado, e prevese que as instalacións estean funcionando no ano 2015. Os cálculos do complexo levaraos a cabo a Universidade de Lund.

Max-IV consistirá básicamente nun acelerador circular de partículas de aproximadamente 200 metros de diámetro e nun túnel subterráneo (Linac) de 385 metros de lonxitude. Para describilo dunha maneira sinxela, poderíamos dicir que Max-IV será un microscopio xigante en 3D.

Obxectivo

No meu proxecto de fin de carreira (Master Thesis) analizarei os niveis de vibración que soportará o Linac. Debido á natureza das actividades que se levarán no interior do túnel subterráneo, esixiráselle ó mesmo unhas moi estrictas condicións técnicas para levar a cabo no seu interior as investigacións pertinentes. Así, só vibracións moi pequenas (da orde de nanómetros) serán permitidas.

É obvio que os elementos circundantes terán unha moi grande influencia no comportamento do túnel. Próximo e el está situada a autovía E22 en dirección a Göteborg, que por suposto propagará cara o túnel vibracións de diferencias frecuecias dependendo da densidade do tráfico. Do mesmo xeito, tamén se construirá unha ponte para a circulación de autobuses por enriba do Linac que tamén perturbará o comportamento do mesmo.

O obxectivo principal do meu proxecto será, polo tanto, analiza-la influencia das fontes de vibracións próximas ó túnel subterráneo do Max-IV mediante o método de elementos finitos. Para conseguir este propósito, será necesario manexar moitas hipóteses (de cargas, materiais, etc.) para cercionarse de que se cumplen as condicións técnicas que se lle esixen á estructura en tódolos casos. Se nalgún caso non se cumplisen, tamén haberá que aportar posibles solucións para que así o sexa.

Aquí está o "documento oficial" da universidade coa descripción do proxecto

Sabes que te estás volvendo sueco cando...

2009-12-01T21:04:00.010+01:00

Tras dous meses e medio por terras escandinavas, creo que xa estou en posición de poder xulgar dende fóra a "vida sueca", así como a maneira de ser de moitos dos seus habitantes. Aquí deixo esta listaxe que elaborei a partir de cousas atopadas na rede e que, segundo a miña experiencia, poden resumir en grande medida e a modo de broma a forma de ser desta xente da que, sen dúbida, temos moito que aprender (tamén teñen defectos por suposto, moitos!)...

Sabes que te estás volvendo sueco cando...

Tes serias dificultades para cruza-la rúa co semáforo de peóns en vermello; incluso non circulando ningún coche.
Sénteste mal por tirar algo á papeleira que podería ter sido reciclado.
Camiñando pola rúa só ves mulleres loiras ou morenas con raíces rubias.
Atopas perfectamente normal ter que ir a unha tenda especial propiedade do goberno (System Bolaget) aberta só ata as 6 da tarde para mercar calquera tipo de bebida alcólica.
Nunca usarías os transportes públicos sen un billete válido.
Nunca na túa vida copiarías nun exame, pois "iso sería facer trampas e non aprenderías nada"
Cres que a pre-party é moito máis divertida cá posterior sesión de discoteca
Ves perfectamente normal pagar máis do 50% do teu soldo en impostos.
Sínteste moi mal estando na casa se brila o sol fóra.
A ineficiencia cabréate moito.
Quitas sempre os zapatos ó entrar na casa e non entendes por qué a xente non sueca non o atopa gracioso.
Pasarías todo o traxecto do autobús de pé antes de molestar a alguén que ten a súa mochila ocupando o ultimo sitio libre.
Úneste con moito gusto a unha conversación sobre o tempo.
Cabréaste cando hai xente parada no lado esquerdo dunha escaleira automática.
Planeas cada segundo do día, incluso as túas visitas ó baño.
Respondes ó teléfono dicindo o teu nome.
Rematas tódalas chamadas telefónicas con “puss puss", e non entendes por qué a xente anglofalante que te rodea te mira con cara rara.
Estás sempre pedindo desculpas, incluso sen saber moi ben por qué.
Estás acostumado a que polo menos unha muller comente os partidos de fútbol tal e como dicta a lei.
Proclamas ben alto que a auga da billa da túa casa é moito mellor que calquera auga mineral embotellada vendida no supermercado.
Prefires sentarte nunha terraza cunha manta e debaixo dunha estufa que dentro dun bar, aínda que a temperatura ambiente sexa de “menos algo”.
Atopas que a xente doutras culturas fala moi alto.
Non consideras o silencio coma un problema. É divertido!
Cres que construir casas de ladrillo é unha tontería. A madeira é unha ganga!
Cabréaste se as cousas non están no seu sitio e correctamente etiquetadas.
Un sandwich consiste para ti nunha soa rebanda de pan.
É aceptable comer ás 11 da mañá.
Aceptas que terás que facer cola para coller un número que che permita facer cola.
Cabréaste moitísimo se o autobús chega dous minutos tarde.
Cres que ir á sauna espido cunha manada de extraños é unha parte necesaria da túa vida diaria.
Sempre te estás desculpando polo teu acento/gramática/escritura en inglés, incluso sendo consciente de que falas mellor que algúns nativos.
Cambias de sueco a inglés cando alguén non-sueco entra pola porta e continúas falando inglés incluso cando esta persoa deixa o lugar.
Cres que dicindo dúas veces a mesma cousa soará mellor: “Hej Hej!”, “Nej men Nej men”, "Tack tack", etc.
Confías en IKEA máis ca no teu propio goberno.
Sínteste incómodo cando a caixeira do supermercado che pregunta “Que tal?” pois pensas… ”Por que quererá saber esta muller sobre a miña vida privada?”
Póñenseche os ollos coma platos ó darte conta de que en calquera outro país se pode mercar alcol no supermercado e aínda por riba moito máis barato.
Cando a primeira cousa que preguntas cando un amigo volve de viaxe é: "que tal o tempo?"
Cando tornas tolo ó enterarte de que no país ó que vas ir de viaxe non se pode bebe-la auga da billa.
Só eres capaz de iniciar unha conversación por ti mesmo e abrirte á xente estando borracho.
Interésaste máis pola porcentaxe en alcol que pola bebida en si mesma.
Cres que ir a un bar a tomar algo é unha perda de tempo se non te vas emborrachar.
Eres considerado un alcólico se bebes durante a semana, pero se non saes “a muerte” a fin de semana, es raro.
Consideras "normal" coñecer a unha moza nun pub, acompañala á súa bicicleta e pedalear xuntos cara a súa casa.
Tomas 3 ou 4 cafés ó día.
Prendes velas cando tes visitas, incluso brilando o sol fóra.
Tes unha asignatura no colexio dende os 12 anos na que aprendes a cociñar, pasa-lo ferro, e demais tarefas domésticas.
Nunca más intentas pagarle la cena a una chica en una cita, por miedo a un ataque acusándote de machista.
Pagas todo con tarxeta, incluso se se trata só dun chicle.
O dentista, o transporte público, o comedor do colexio e moitas cousas máis son gratis ata remata-lo instituto; e ó entrar na universidade recibes un soldo de aproximadamente 400€.
Atopas completamente normal que unha persoa estranxeira poida sacar unha carreira no teu país sen cursar ningunha asignatura en sueco e tanto o teu título coma o del sexan o mesmo.

Contrastes

2009-11-25T00:09:00.015+01:00

-1000 Rubles!

-What!? No way! 300 Rubles!

-400 Rubles!

-OK! Let´s go! But we are 5 people!

-All in!

Así de rápida tal e como a ledes (pero con xestos) foi a conversa que tivemos co taxista de turno á saída dunha discoteca en Moscova antes de voltar ó noso hotel.

---

Rusia é un país de contrastes; moito máis acusados que noutros lugares do planeta se cabe e perceptibles moitos deles a simple vista a medida que avanzas durante unha tranquila camiñata polas súas amplas rúas.

Durante unha desas múltiples andainas, escoitei unha voz falar español e decidín “asaltar” á simpática parella. Sempre “está simpático” atopar paisanos polo mundo adiante, e máis aínda nestes lugares exóticos, onde brilamos pola nosa ausencia.

Tratábase duns mozos vascos que… estaban vivindo e estudiando en Rusia! A rapaza miroume e dixo:

-Ésa es la cara que pone todo el mundo cuando le cuento mi historia. Qué ganas de complicarse la vida viniendo a Rusia; piensa la gente…

Logo das presentacións protocolarias, sumímonos nunha agradable e interesante conversación. Faláronnos do país e da adaptación dun estranxeiro á vida rusa (que para a nosa sorpresa pintaron fácil e interesante). Pero tamén comentaron certos “inconvenientes”, como por exemplo o auxe dun sentimento nacionalista ruso que hoxe en día está a tomar forma, chegando a ser incluso preocupante debido ó rexeitamento xeralizado dunha gran parte da poboación a abrirse ó resto do mundo.

Dito e feito; esa mesma tarde puidemos comprobar a citada actitude cando Dan, o meu compañeiro de habitación americano, quixo mercar un libro en ruso para regalarlle á súa moza, amante confesa da lectura, a modo de recordo. As continuas negativas dos vendedores ó escoitarnos falar un idioma diferente ó seu foron o letimotiv ata a entrada na quinta tenda; onde finalmente o puido mercar. Non era unha cuestión de cartos; senón de nacionalidade. Simplemente incomprensible.

Coches de 20 millóns das antigas pesetas ó lado de automóbiles do ano 1940 que caen a anacos son tamén imaxes habituais neste fermoso, variopinto, intrigante e por que non?, raro país. Tampouco colle na miña cabeza como un país onde moita xente morre de fame e de frío pode te-la segunda capital máis cara de Europa. Por non poñernos a falar do réxime… democrático? no que viven... Como dixen antes: lugar de contrastes…

Rusia é tamén, e sobre todo se es turista, un país no que o “regateo” é deporte oficial e no que a supervivencia se basea en non ser enganado polo próximo. Teño que recoñecer que nalgún momento a inseguridade apoderouse de min como non o fixera en ningunha outra viaxe das que teño feito; quizais por non poder comunicarme con ninguén en inglés nin poder ler nin recordar nada dese curioso e descoñecido alfabeto cirílico que nos rodeaba por todas partes.

Porén, e a pesar dos hándicaps enumerados enriba, recoñezo que é un destino máis que recomendable que sen dúbida merece moito e pena. Un dos lugares máis diferentes e fermoso que visitei nunca.

---

Camiñamos cara a parada de de taxi cando de súpeto un coche parou preto de nós:

-This must be one of those illegal taxis Maca told us about!

-Taxi? preguntou o conductor

-Vega Hotel, dixen

Tralo “regateo” correspondente narrado ó principio desta entrada, entramos os cinco no automóbil que lucía como se mostra na foto... Incrible pero certo!

Finalmente e despois dun rallie polas rúas moscovitas, chegamos ó hotel, onde unhas xa poucas horas de sono nos ían servir de "preparación" para unha longa viaxe de volta onde poderiamos recapacitar sobre esta experiencia, sen dúbida inesquecible.

Russian arm wrestling

2009-11-17T00:08:00.007+01:00

A noite non invitaba ó optimismo. Trala agradable e inesquecible visita á antiga capital do Imperio Ruso, esta noite tocaba o que os americanos denominan unha overnight drive: percorrer un traxecto de aproximadamente 1000 km dende San Petesburgo a Moscova facendo noite nun autobús.

Contra todo prognóstico e non sen dificultade, fora capaz de botar unha cabezada apoiado no meu compañeiro americano de habitación Dan e na almofada que “collera prestada” no hotel en Helsinki, pero pouco tardei en espertar debido ó balbordo existente no habitáculo. Abrín os ollos con esforzo e albisquei unha gasolinera no medio da nada, rodeada só de neve e monte.

-Should we get off and grab a snack? preguntou Dan

Baixamos e dirixímonos á tenda para mercar unhas gominolas que degustamos sobre a branca neve aínda virxe. A presenza soamente esporádica de xente nese lugar percibíase pola ausencia de pegadas nunha neve que levantaba media cuarta do chan. Só na estación de servicio algunha que outra rodeira delataba visita motorizada no lugar. Pronto esa tranquilidade íase ver perturbada polo que estabamos a punto de vivir...

Sentín unha bucina. Dan agarroume e tirou por min fortemente cara el. Dinme a volta sorprendido polo acto e vin un coche negro cos cristais tinxidos e sen matrícula pasar a menos de medio metro nosa.

-Thanks man! What is wrong with this guy!? He’s fucking crazy!

Freou facendo un derrape e baixou apurado do coche tirando con violencia ó chan unhas pipas que traía entre as súas mans. O mozo, vestido cun chándal, botas de montaña e un gorro con orelleiras que tapaba en gran medida a súa cara; entrou na tenda tras mirarnos a todos con ollos ameazadores. Dirixiuse cara as estanterías e violentamente arrancou uns artigos que non conseguimos ver dende fóra. Regresou ó coche aínda acendido a medida que aceleraba o seu paso e, tras unha potente arrancada, abandonou o lugar en dirección contraria.

A reacción do personal da tenda fíxonos pensar que se trataba dunha acción “non fóra do normal”, xa que en ningún momento se intuíu ningún ademán de chamar á policía ou de opor resistencia ó ladrón.

Sumidos aínda na sorpresa mirando os uns para os outros, e aínda sen tempo para asimilalo, xirámo-la cabeza alertados por un forte ruido e vimos aparecer ó fondo un coche branco facendo eses. O vehículo detívose non lonxe de nós. Abriuse a porta e apareceu un home duns 60 anos entrado en carnes e portando unha boina na súa cabeza. Os seus andares sinuosos delataban unha inxente cantidade de alcol no seu corpo.

Achegouse cara nós e comezou a falar agora si definitivamente con síntomas máis que evidentes de embriaguez. Cando se percatou de que non o estabamos a entender, voltou para o coche, arrancouno e marchou; regresando ó mesmo sitio apenas dous minutos despois. Volveu a baixar esta vez cunha botella de vozka embaixo do brazo e sen dar explicación ningunha inclinou o recipiente “baixándoo de penalti” ante a mirada atónita dos alí presentes. Medio litro de vozka coma se de auga se tratase! Incrible! Ó acabar, colleu a un rapaz pola “pechera” e botoulle o alento con aires desafiantes. O cheiro a alcol conseguiu tamén arrancar unhas gargalladas de asombro que ninguén puido evitar.

O vello non paraba de falar; e alentado polo público cada vez máis numeroso sentíase completamente arroupado.

-“He’s saying that whoever beats him in arm wrestling gets his car”; dixo un rapaz de pais rusos que viaxaba con nós.

Ó parecer, o vello quería botar un pulso contra algún de nós para aposta-lo seu coche (eso foi o que dixo en primeira instancia; logo cambiou de opinión e unha botella de vozka pasou a se-lo premio). Momentos de indecisión que rompeu o mesmo rapaz holandés ó que lle botou o alento aceptando o reto e dando un paso á fronte. Trala afirmativa, o vello botou un berro estremecedor e limpou o “terreo de xogo” quitando co seu antebrazo a xa escasa neve que quedaba de enriba do capó do seu coche.

-1, 2, and... 3 go!

Tras segundos apaixoantes de “toma e daca” nos que o vello parecía non rendirse, o holandés conseguiu “levarlle” o pulso non sen esforzo, e aínda que o contrincante insistiu en pagarlle a botella, o gañador moi amablemente non aceptou.

Aquí vos adxunto o vídeo do Russian arm wrestling para que poidades ver en diferido a “batalla”

Como podedes ver, os esteorotipos sempre teñen algo de certo... E aquela noite non fixo máis que confirma-la imaxe que moitos nós temos escoitado sobre Rusia.

Somewhere between Saint Petersburg and Moscow, e.g. in the middle of nowhere; we stopped for our overnight-drive break.
Suddenly, one white car pulled up in the gas station we were. His owner stepped out and right after he chugged half bottle of vozka, challenging any of us to an arm wrestling. The one who beats him gets a bottle of vozka... Here is the amazing video!

We walked the line

2009-11-14T16:39:00.002+01:00

Espertei a causa dunha forte voz provinte dos altofalantes situados enriba da miña cabeza. A soneca que fora capaz de conciliar por primeira vez en toda a viaxe fora interrompida polo conductor do autobús que anunciaba o comezo dunha pequena odisea que aquí relato.

Albisquei pola ventá e puiden ver un edificio presidido pola bandeira de Finlandia. Segundo puidemos comprobar despois, tratábase do control de saída da Unión Europea que pasamos por suposto sen maiores atrancos. Subimos de novo ó autobús e puidemos divisar ó lonxe unha morea de policías portando os míticos gorros rusos e cadanseus rifles. O cambio de país, cultura e mentalidade xa se comezaba a percibir a penas uns metros antes de entrar no territorio propiamente dito. Cada un facía as súas cábalas e tentaba pensar cómo sería o desenlace desta historia. Sen dúbida algunha, sabiamos que a tranquilidade dos dias anteriores en Helsinki e Estocolmo chegara ó seu fin. Nese mesmo intre, o autobús parou en seco e apareceu diante do cristal frontal un militar coa man en alto ordenando a detención do vehículo. Subiu acompañado do seu fusil e da súa cara de poucos amigos e pronunciou unhas palabras en ruso que ninguén excepto o conductor do autobús entendeu. Tras recibi-las instruccións pertinentes, empezamos a saca-los pasaportes man en alto, e a autoridade rusa comezou a recorre-lo autobús de cabo a rabo sen articular palabra algunha e comprobando que efectivamente todo estaba en orde. Finalizado o primeiro trámite, situouse de novo diante do autobús e seguindo o protocolo deunos paso para continua-la nosa marcha cara a aduana.

Chegados ó lugar en cuestión, baixamos de maneira moi ordenada e dispuxémonos a pasar un por un polo mostrador para someternos ós exames visual e escrito pertinentes. Rodeados de policía e de sinais que prohibían todo tipo de aparello electrónico (dígase cámara, móbil...), o ambiente non invitaba precisamente ás bromas. Gardamos a fila como se de cativos de xardín de infancia se tratase; caladiños e coa cabeza mirando cara o chan. Os avisos repetidos unha e outra vez ata a saciedade polo conductor sobre a firmeza da autoridade rusa non fixeran senón manternos á expectativa durante todo o trámite. Como diría o señor Johnny Cash: “We walked the line”

Cando foi o meu turno, un calafrío recorreu o meu corpo e unha sensación de intranquilidade apoderouse de min. Sabía que non habería problema ningún, pero o entorno non inspiraba confianza. Din un paso adiante e dirixinme cara o mostrador para entregarlle a miña documentación ó militar de turno que, como se dunha copia dos outros centos que alí había se tratase, presentaba a mesma cara de poucos amigos adornada só polo seu gorro de pel e uns anteollos dos anos 50. Mirou a miña foto e acto seguido sinalou a miña cara pronunciando nunha voz firme unhas palabras que por suposto tampouco entendín. “A bo entendedor poucas palabras fan falla” pensei, polo que decidín quita-las gafas para que así puidese verme mellor. Mirou alternativamente a cara e a foto do pasaporte unhas 5 ou 6 veces, e cando rematou o escaneo facial, fixo un xesto enérxico lateral co seu pescozo para que marchase, devolvéndome o pasaporte con tanta forza que o tirou ó chan. “Me cago en túa nai cabrón”, murmurei apretando os dentes. Non escoitei desculpa algunha.

Agora xa un pouco máis aliviado e tranquilo, percorrín o corredor que levaba de volta ó autobús; escoltado por suposto por militares a ámbolos dous lados.

Xa en patria rusa, subimos ó autocar e emprendémo-lo noso camiño cara a antiga capital do Imperio (San Petesburgo). De súpeto e como aparecido da nada, un “primo” do primeiro garda asomou e comprobou de novo un por un a validez dos sellos dos pasaportes que acabaramos de obter. Mesma actitude, mesmo escenario e mesmo resultado; esta vez xa menos sorprendidos que a primeira.

Cando parecían ter acabado tódolos controis... outro máis! Pero cando vai acabar isto? preguntabámonos todos. A xente desesperábase pero seguía mantendo a compostura pese ó excesivo número de controis. Non podo comprender como no mundo en teoría global e internacional no que vivimos hoxe en día pode haber tanta desconfianza e trabas á mobilidade. Incrible o que alí vin.

Tras dúas horas e media de trámites burocrático/militares, era xa hora para as bromas. Albert lanzou a primeira “puñalada” que acabaría nunha discusión posterior entre cidadáns españois na que por suposto non entrei: así deberíamos de poner nosotros en Cataluña y Galicia controles verdad Juan?

Primeira parada no territorio ruso: unha... ¿área de servicio? Iso dixeron que era, pero aínda agora estou tratando de buscarlle algún parecido co que nós entendemos por iso, sen éxito. De súpeto... aparece unha furgoneta, baixa un vello de a penas un metro e medio de altura e abre a maleta. Podemos observar coa boca aberta centos de botellas de vozka, paquetes de tabaco, etc. Segundos de incredulidade e dúbida, tralos que a xente se abalanza sobre o vehículo e comeza a merca-las primeiras provisións para o longo traxecto que nos espera...

Agora mesmo escribo o primeiro bocexo desta entrada enriba dunha almofada. Os abundantes e frecuentes baches da estreira estrada pola que circulamos non me permiten escribir todo o comodamente que eu desexase. Ó meu redor e dende hai máis de dúas horas, só pinos e máis pinos adobados con algunha que outra aldea perdida terceiromundista. Sen dúbida que as primeiras horas en terras rusas non fixeran senón sorprenderme. Veremos qué nos espera no resto da viaxe...

Россия (Rusia)

2009-10-30T20:35:00.004+01:00

Din da infancia que é unha época inesquecible, marabillosa, unha desas etapas que deixa pegada e que te marca para o resto da túa vida. E a miña foina sen dúbida.

Coma todo cativo; a min tamén me gustaba o fútbol. Eu tamén era un daqueles rapaces que intercambiaba cromos día tras día no patio do colexio ata completa-lo ansiado álbum. Esa paixón polo deporte que din rei xunto co gusto pola música, facían dos partidos entre seleccións internacionais un acontecemento especial á par que chamativo para min. A combinación música/deporte facía que non me conformara con chegar para ve-lo saque inicial, senón que un par de minutos antes eu xa me atopaba pegado á caixa tonta para escoita-los himnos nacionais dos respectivos países. Canto menos, curiosa afección que confeso que aínda hoxe en día conservo.

De entre tódolos himnos nacionais, había un que me chamaba especialmente a atención: o ruso. Melodía sobria, autoritaria e pegadiza que penetraba a través dos meus oídos, escorregaba polo meu interior e producíame un calafrío. Mantíñame atento sen pestañexar como se dun tranqulizante se tratase. Aquela correlación de sons que engarzaba nota tras nota de forma sinxela marcárame sen saber por qué, ata o punto de crear un lazo de simpatia cara ese pais. Preguntábame inocente eu cativo cómo sería vivir nun país cun himno tan bonito, do que as fotos delataban extrema beleza. Viaxar a Rusia converteuse polo tanto, xa tempo atrás, nunha asignatura pendente que agora, anos despois, farei realidade.

Realizarei unha viaxe por Suecia, Finlandia e Rusia durante 13 días; viaxe organizada por unha asociación de estudiantil. Os viaxeiros serán 120 estudiantes universitarios de toda Suecia, polo que o bo ambiente, a priori (e esperamos que así sexa), está asegurado. Aquí adxunto o planning deste Road trip.

Sábado 31 de outubro - martes 3 de novembro:

Desprazamento a Estocolmo, para disfrutar da capital sueca pola nosa conta, unha das cidades máis bonitas que ata agora teño visitado.

Martes 3 de novembro:

Logo de disfruta-los últimos momentos en Estocolmo, colleremos un barco que nos levará facendo noite nos seus camarotes ata Helsinki.

Mércores 3 de novembro:

Chegada a Helsinki pola mañá e tempo para visita-la capital finlandesa.

Xoves 5 de novembro:

Almorzo no hotel e viaxe por estrada en autobús ata San Petesburgo, onde chegaremos arredor do mediodía. Tempo para visita-la cidade.

Venres 6 de decembro:

Segundo día de turismo en San Petesburgo. Pola noite faremos noite nun autobús de camiño a Moscova.

Sábado 7 de decembro:

Chegada a Moscova á mañá e tempo para disfrutar da vila.

Domingo 8 de decembro:

Visita organizada ó Kremlin. Á noite volveremos para San Petesburgo de novo facendo noite no autobús.

Luns 9 de novembro:

Chegada a San Petesburgo pola mañá e visita guiada pola cidade. Tempo libre ata a noite, que a pasaremos nesta cidade.

Martes 10 de novembro:

Camiño de volta de San Petesburgo a Helsinki e posteriormente Estocolmo en barco.

Mércores 11 de novembro:

Chegada a Lund.

É máis que probable que o blog estea abandonado ata que volva, pois o acceso a internet estará máis que limitado por dificultades técnicas obvias. De tódolos xeitos, espero que á volta poida contar tódalas curiosidades e detalles máis salientables da viaxe dun modo resumido e ameno.

Un saúdo: Хуан Негреира Монтерo

(así di o meu visado que se escribe o meu nome en ruso)

Morriña galega

2009-10-26T19:46:00.005+01:00

Cando a morriña comeza a facer estragos; un acórdase primeiramente da família e dos amigos, pero tamén da súa terra e da súa lingua. Porque como ben apuntou Castelao: “Somos galegos por obra e gracia da língua”.

Empezarei forte. Sen piedade. “Arrasando” con todo o que se poña por diante. Debemos de ser inflexibles no tema do idioma igual que o somos co machismo, coa violencia de xénero, coa discriminación racial... ou con calqueira outra actuación que produza rexeitamento social xeralizado. Só así de creará o ambiente necesario para desacreditar ós que odian o galego.

Creo que ningunha causa xusta nesta vida se pode basear ou apoiar nunha mentira. Mentira coma a de que en Galicia o idioma español está en perigo (disque...). Mentira coma a de que en Galicia non se pode estudiar en castelán. Falacias repetidas unha e outra vez ata a saciedade que chegan a pasar por verdade e son consideradas como tales.

Basta xa de que o galego reciba ataques de persoas e institucións que queren a desaparición da lingua de Galicia. Deixémonos de andrómenas de pailán cosmopolita e apoucado que sente o idioma propio do seu país como limitación.

Os resultados falan por si sós:

http://www.publico.es/espana/129458/gallego/pierde/hablantes

http://www.vieiros.com/nova/72806/entre-1992-e-2004-duplicouse-o-numero-de-monolingues-en-castelan

Tanto uns coma outros utilizan a lingua como arma política. Uns úsana de escudo e outros a modo de frecha. Pero esa frecha fire e consegue o que non debería: enfrontar á poboación. A lingua non é unha arma para crear diferencias; a lingua é un lazo que debería unirnos a todos, respectándonos os uns ós outros. O idioma está por enriba de calquera ideoloxía política (ou polo menos debería).

Centenares de anos de historia, unha cultura vasta e rica, unha producción literaria á altura da das línguas que din “prestixiosas” e moitas cousas máis. Pero non. Parece ser que o meu galego; o teu galego; o noso galego, non está á altura do castelán nin á de ningún outro idioma... Razón? Non a sei.

Porque o galego é de todos. Non é nin meu nin teu. O galego, como ben apuntaba un anuncio televisivo dunha arquicoñecida multinacional americana; é dos altos e dos baixos; dos brancos e dos negros; dos cativos e dos maiores; dos homes e das mulleres; dos de aqui e dos de acolá...

Porqué é a miña lingua nai, porque sinto, penso e entendo en galego, porque é a lingua na que me ensinaron a dici-las palabras máis fermosas e importantes da miña vida... por estas e milleiros de razóns máis que podería dar é polo que quero aporta-lo meu gran de area dende Suecia á miña maneira con esta entrada, coincidindo ademais coas mobilizacións producidas en Galicia a favor do idioma a semana pasada nas que participaron moita xente que, ó igual ca min, senten a lingua galega como propia e necesaria.

Dende aquí, dende a distancia; quero que este meu berro a prol do galego se escoite ben alto. Porque 2500km de distancia non son nada se polo que se loita merece a pena. Xuntos podemos facer desta lingua o que realmente merece; unha lingua cuxos falantes a mimen e a coiden, a falen e a ensinen sen medo ó “qué dirán”. Porque somos españois, claro que si; pero antes tamén somos galegos, e como tal debemos aprecia-la nosa cultura e tradicións ás que todo lle debemos.

Só espero, e xa para rematar; que este novo goberno non pase á historia coma o enterrador do idioma, pero xa se sabe... para exercer esta profesión necesítase un cadáver que soterrar...

“qué fermoso país pero qué carallo de xente” (José Otero Abeledo “Laxeiro”)

"mexan por riba de nós e hai que dicir que chove" (Popular)

Corridor Party

2009-10-22T01:45:00.002+02:00

Cheguei antes de tempo e petei á porta. O intenso bulicio que podía percibir do interior da estancia dende fóra demostraba que a memoria non me traicionara: Delphi, edificio K 1ºD. Gerardo respondeu facéndose derrogar co seu habitual acento sureño: “Joé, no ehperaba ió que fuehseh a llegáh tan puntuá; aún no ha llegao ningún invitao pero vengah, pasa palante”

Un corridor vén sendo, para situarnos, o que no noso país denominariamos unha residencia de estudiantes. Por que se lle da este nome? Pois porque é iso: un corredor, ou para os castelán falantes; un pasillo no que a ámbolos dous lados hai habitacións e ó final do mesmo unha cociña e unha sala comúns. O número de habitacións, forma... do corridor varía duns a outros. Como xa puidestes ter lido en previas entradas, Lund está practicamente copado na súa totalidade pola universidade, que se extende por toda a cidade, polo que existen moitos lugares adicados única e exclusivamente a residencia de estudiantes; como é o caso de Delphi, un complexo de edificios numerados con letras dende o A ata o Z e lugar da festa de hoxe.

Polo simple feito de chegar antes do previsto fun invitado ó“tour de chambre”, unha tradición previa á festa propiamente dita e exclusiva para os habitantes do corridor, que consiste en que tódolos membros dese corridor van bebendo de habitación en habitación e no que o dono da mesma ten que preparar algo típico do seu país para os invitados. Cando eu cheguei, era o turno na habitación de Gerardo, o rapaz cordobés que me invitara á festa. Entrei e puiden ve-la sangría enriba da mesa ó tempo que sonaba de fondo a canción“Que viva España” de Manolo Escobar. Por que!!?? Vaia recibimento, pensei para os meus adentros.

-“This is typical spanish isn’t it?” preguntáronme.

-“Kinda” respondín sen moito interés.

Traguei o meu orgullo e deixei unha resposta aberta que evitou unha polémica que, por outra parte, me gustaría ter tido.

-“I will wait outside until this song is over” bromeei.

Sentei na cama e puiden intuir polo estado dos membros do corridor que esta non era a primeira habitación que visitaban. Aquí as festas non empezan ata que a xente bebeu o suficiente, momento no cal comezan a deshinibirse e mostran todo o seu encanto, escondido durante a semana e ceibo os venres e sábados á noite.

Teño que dicir que isto de estar en terras extrañas é máis duro do que un prevé. Un sempre se sinte no lugar equivocado, un extraño que podería desaparecer en calquera momento sen que ninguén se dera conta. Sen embargo, esa etapa xa pasou. Agora mesmo síntome un máis do grupo onde estou e con confianza abondo para estreitar novos lazos se a situación o require.

Seguinte canción: flamenco. De Guatemala a Guatepeor. Bromeei con Gerardo en inglés para que tódolos presentes na habitación escoitaran e entenderan: “Come on man... Don’t make them think that all music is like this in Spain...” . Mentres pronunciaba estas palabras, collín o móbil na man e finxín unha chamada para evitar preguntas impertinentes que seguramente desembocarían nunha discusión político-nacionalista: non era lugar nin o momento. Saín e agardei ó cambio de habitación esperando outro ambiente máis acolledor para poder continua-la festa.

Seguinte e última habitación: a dunha rapaza sueca que tiña tamén “menú” preparado para todos nós e especialmente para min. O cambio de estancia deu comezo a un literal acoso cara a miña persoa por parte dunha muller na súa propia habitación baixo a atenta mirada atónita dos alí presentes. Xa dende que chegara a vira moi interesada en falar comigo e coñecerme, pero iso de “xogar na casa” debeuna reconfortar e saíu ó ataque, cunha táctica claramente ofensiva na que non había lugar para o odiado, arquicoñecido pero ás veces efectivo catenaccio. Tamén din no argot futbolístico que o que falla e perdoa acaba perdendo, e iso foi o que lle pasou a ela tras múltiples tiros á meta contraria ben atallados polo gardarredes visitante. Aínda así, cabe salienta-las gañas, garra e saber estar do equipo local, que o tentou ata o minuto 90 de partido.

A festa trasladouse despois do “tour de chambre” e coincidindo coa chegada dos invitados, á cociña. Os invitados chegaban a poucos e incluso moitos deles eran xente que entraba ó escoita-la música dende fóra sen estar personalmente citados ó evento. Esta "táctica intrusista" é perfectamente válida e non reprochada por ninguén en Lund, pois todo o mundo a pode facer.

Alí na cociña, un ordenador con potentes altofalantes marcaba o ritmo do baile. Mesas a modo de tarimas, sofás convertidos en “picadeiros”, culleres que servían como micrófono, etc. Todo era válido con tal de que a festa non decaese; e así continuou ata altas horas da madrugada sueca (3 e media da mañá).

Así foi a miña primeira festa nun corridor que, por suposto, non será nin a última nin a mellor...

Lund

2009-10-18T20:45:00.002+02:00

Dispóñome agora a escribir unha entrada que, sendo lóxicos e consecuentes, debería ter sido escrita ó comezo do blog. Porén, tampouco está mal escribila unha vez que se coñece un pouco máis a cidade para falar con coñecemento de causa. Aquí vos deixo resumido e a modo de presentación, uns datos sobre a miña nova cidade que espero que vos sexan de utilidade e interese para coñecer un pouco máis un sitio que, sen dúbida, merece a pena visitar.

Lund é unha das cidades máis antigas de Suecia. Cidade principal do município homónimo, está localizada na sureña provincia de Escania (en sueco Skåne), e dentro da rexión de Öresund. A cidade, con máis de 1000 anos de historia, é un importante centro industrial, científico e educativo, gracias á Universidade de Lund e ó parque científico Ideon. Debido a isto, recibe o nome de cidade das ideas.

Crese que foi fundada arredor do ano 990, cando as terras da rexión de Skåne pertencían a Dinamarca. Pronto se volveu o centro cristiano do norte de Europa gracias á súa catedral construída no ano 1103 e situada no actual centro histórico da vila.

Está ubicada a 15 km ó norleste de Malmö –terceira cidade máis grande de Suecia despois de Estocolmo e Gotemburgo-, e a 35-40 minutos en tren da capital danesa Copenague. Exténdese sobre unha área de 32 km² e alberga unha poboación que supera os 78.000 habitantes.

De clima costeiro, atópase entre os 10 e os 80 metros sobre o nivel do mar. A precipitación mensual promedio é de 55 mm e a anual de 655mm. Os veráns son cálidos cunha temperatura media de 22ºC e temperaturas mínimas de 14ºC, mentres que os invernos son fríos, con temperaturas medias que oscilan entre os -3ºC e os 0ºC, aínda que a sensación térmica é moito menor debido ó forte e habitual vento.

A Universidade de Lund, fundada en 1666, é a universidade máis grande de Suecia e conta cun total de 42.000 estudiantes. Na década dos anos 40, a cidade era relativamente pequena con pouca industria a pequena escala, cubrindo aproximadamente só a cuarta parte da área urbana dominada maioritariamente pola catedral e a universidade. Dende aquela, a poboación estudiantil aumentou 12 veces e moitas máis industrias como Sony-Ericsson, Tetra-Pak, Alfa Laval ... asentaron as súas sedes na cidade, polo que tanto a arquitectura como a poboación e o ambiente cambiaron radicalmente.

É unha cidade feita por e para estudiantes, e iso nótase no ambiente reinante na mesma. Rúas ateigadas de xente nova que percorren día tras día, coma se de formigas se tratasen, as medievais vías públicas da vila dun lado para outro.

A vida estudiantil céntrase e xira arredor das Nations, que se poderían definir como unha mestura entre unha asociación de estudiantes e un clube social; unha maneira única e irrepetible de vivi-la etapa universitaria en Lund, así como tamén unha ferramenta máis de socialización. Estas Nations, que contan con locais sociais propios, serven comida, organizan actividades deportivas, e sobre todo festas (tódolos días hai festa nalgunha das 13 Nations). Todo estudiante ten a obriga de anotarse nunha. Deste xeito, unha vez obtido o carné dunha determinada Nation, pódese acceder a calquera outra ou incluso participar nas súas actividades. Se non se ten o devandito carné ou no seu defecto unha tarxeta universitaria do país de procedencia se non es un estudiante de Lund -xunto cunha guest pass válida para unha semana-, non se poderá entrar a ningunha festa, quedando reducidas as opcións de saída soamente ás festas nos Corridors (residencia de estudiantes) ou ós poucos locais propios da cidade. Sexa o día que sexa, pódese saír de festa tódolos días sen máis que dar un paseo por algún complexo residencial de estudiantes e entrar onde escoites música sen nin sequera ter por qué coñecer a ninguén. Única esixencia: leva-la túa propia bebida. O resto está feito.

Chegados a este punto é onde teño que poñerlle o único “pero” a esta cidade: realmente é difícil relacionarse con xente que non sexa estudiante. Vivimos nunha “burbulla” que non nos deixa ver moitas veces realmente a vida sueca “de a pé”. De todas formas, o querer é poder...

Ata aquí unha breve descrición de Lund. Espero tervos presentado un pouco esta fermosa cidade á que estades, por suposto, máis que invitados.

Sittning at Väsgötta Nation

2009-10-11T23:52:00.010+02:00

Moi probablemente neste preciso instante e tras le-lo título desta entrada vos esteades preguntando qué é un Sittning. Iso mesmo foi o que me pasou a min cando fun preguntado pola miña asistencia a tal evento. De tódolos xeitos, teño que confesar que confirmei a miña futura presencia sen saber moi ben do que se trataba. Polo visto, era un motivo de reunión onde poder coñecer nova xente, polo que non vin inconvinte ningún en asistir. Tras pesquisas a posteriori, aquí vos deixo unha pequena descrición do que vén sendo:

Sittning is a tradition that best summarizes Lund's student life. Something everybody should experience in Sweden. Singing, drinking and having a good time

Pois iso é un Sittning: unha cea das de toda a vida pero ó estilo sueco. Normalmente e segundo puiden escoitar, sempre hai un tema para que tódolos invitados poidan libera-la súa imaxinación. Neste caso, o tema era tan amplo como apetecible:

We have decided the theme and it's called BAD TASTE; so get your ugliest clothes (or come without any, would say that shows some bad taste too... though I can't promise they let naked people in at Väsgötta Nation). Wear whatever you want as it shows some serious lack of taste.

Como bos suecos e seguindo a tradición, os organizadores planearon unha pre-party... ás 5 da tarde!

Pre-party at Anneli's appartment at 5pm. So come to Magistratsvägen 55S appt 202 (Delphi S-building second floor) wearing your ugliest outfit and hang out before we head down to VG's for good food, drinks and a lot of singing and dancing!. She has bought some snacks for us to warm up with, but bring your own alcohol/drinks.

Evidentemente… non fun. Son consciente de que xa non estou vivindo no meu país e que hai que adaptarse a esta nova forma de vida sueca, pero de ningún xeito vou a empezar unha festa ás 5 da tarde! Cheguei ás 6:30 xa cara o final da pre-party e antes do comezo do Sittning para vestirme acorde co evento. A verdade é que, debido ás poucas posibilidades que o meu armario ofrecía, non dubidei en deixarme aconsellar por algunha estilista feminina que se ofreceu voluntaria, polo que naturalmente acabei vestido de muller cun toque de mal gusto máis que evidente. Cando alí cheguei para someterme á sesión de travestimento, dinme conta de que non era o único individuo que alí se atopaba para disfrazarse. Caixas con roupa enriba da cama, zapatos ciscados polo chan… e todo isto acompañado de música a alto volume e algunha que outra bebida, facían daquela habitación unha escena digna dun mercado ambulante.Un Hitler maricón, unha Pipi calzaslargas estilo putón… todo o mundo podía atopar alí prendas ó seu gusto; aquelas caixas semellaban non ter fondo!

Busquei no medio da roupa cando Irina dixo: “Wait, wait Juan! I’ve got something perfect for you. You should definitely wear it. You will show your beautiful legs tonigh”. Dito e feito: vestín unha minisaia de volantes modelo cheerleader e un top de rombos, e enfundei unhas tetas desas que calquera de nós gostaría de ter entre as súas mans algún día. Estaba listo para a festa!

O camiño dende Delphi ata o lugar da cea non foi fácil. O frío que ía mesturado coas facianas asombradas da xente cando a miña saia se levantaba en cada pedalada non fixeron o camiño sinxelo. Pero non me importaba, hoxe era un día para pasalo ben.

A cea, baseada en saborosa comida típica sueca, pasouse entre cancións, amenas conversas cos compañeiros aleatorios que se nos foran asignados á entrada, e por suposto berros e tamén risas. Houbo un momento no que unha persoa encargada da organización tocou co seu garfo na súa copa solicitando a palabra. Todos calaron e comezou a falar. Ía proceder á entrega dos premios ós mellores disfraces ó mal gusto… Redobre de tambores e…

“Although the party is about bad taste and she is almost reaching the good taste because she’s really hot… The best woman costume’s prize is for… JUAN!”

O meu compañeiro masculino no podio foi un rapaz alemán que vestía un disfraz exótico de cowboy. Xuntos tivemos que bailar agarrados a canción que segue titulada Birth Control, que foi entonada por 90 persoas ó unísono (tratade de cantala co ritmo da canción dos Beatles “Yesterday”)

Birth control;

Is the only way to save my soul

Since I put it in my girlfriend’s hole,

I wish I had used birth control.

Sifilys,

It all started with a little kiss,

Now It hurts me when I try to piss,

Oh I believe, It’s sifilys

Why I had to cum I don’t know, she

Wouldn’t blow,

I stayed in too long,

No I long for birth control

Pregnancy, there’s a shotgun

hanging over me

It was unexpected pregnancy

Oh, I believe in birth control

Why, I had to cum I don’t know,

She woulnd’n blow

I satayed in too long

Now I know for birth control….HIV!

Como se dunha voda se tratase, fomos sometidos a unha sesión de flashes durante a cal non podiamos parar de rir un abrazado ó outro.

O devandito baile así como unha sesión de cancións típicas de cada país na que cada un de nós tivemos que cantar unha peza autóctona, deu por finalizado o Sittning co posterior traslado á discoteca anexa ó restaurante.

Miradas cravadas en tódolos comensales na nosa entrada debido ós disfraces, mans masculinas que ante a imposibilidade de agarrar algo así a miúdo se centraban nas miñas tetas, fotos outra vez, e moita pero que moita diversión. Así foi como se pasou a noite do meu primeiro Sittning en Suecia; algo diferente e divertido que espero poder volver a repetir pronto.

Postre para rematar a modo de despedida cara o final da noite. Noto un toque no lombo e escoito unha voz feminina que pregunta: “Are you trying to get late tonight? Because I am looking forward to sleep at your place”…

"Never have I ever..." : Malmö party

2009-10-03T14:56:00.003+02:00

Presas habituais e volta á normalidade. A puntualidade do primeiro día de clase fora só unha casualidade ou un quizais máis ben un exceso de responsabilidade que non sei se se repetirá moi a miúdo. Saín da facultade apurado e tras unha visita fugaz ó supermercado Willy’s pasei pola casa para acicalarme. Ducheime e enfundei o traxe de luces nun abrir e pechar de ollos para dirixirme á estación na miña bicicleta como se dunha contrarreloxo se tratase e colle-lo tren das 19:10 con dirección a Malmö. A invitación recibida por parte de Annika a principios de semana fora irrexeitable: “We will have a pre-party in one of my girlfriend’s house and then we’ll go out. Wanna join us?”. Que podía dicir? “Of course I will! I would love to!”

...

Puiden ver ó lonxe pola venta do autobús a Annika antes de que éste parase xusto onde quedaramos de atoparnos. Alí estaba ela cuberta por unha chaqueta que servía ó mesmo tempo de minisaia. Resultado: primeiro envenenamento transitorio e por suposto non o último da noite. Fundímonos nunha aperta e dirixímonos cara a casa dunha das súas amigas mentres recordabamos entre risas o intercambio no que ela participara co meu colexio facía 6 anos. “Six years!? Oh my God, time goes by so fast...” Apuntou ela. E non lle faltaba razón; aínda parece que foi onte cando aquela bandada de rubias entrou polo patio da Salle adiante ante a mirada atónita de todos nós. Ela continuaba falando sen parar, pero a miña cabeza desconectaba por momentos e imaxinaba cousas...

Chegamos ó lugar en cuestión e petamos á porta. Recibiunos moi amablemente un matrimonio que, para a miña sorpresa, non falaba inglés (posteriormente enteraríame de que eran de orixe Macedonio). O seu sorriso delataba hospitalidade e complicidade, polo que non dubidei en devolverllo. Parco en palabras, tratei de explicar no meu básico sueco o contento e agradecido que estaba de poder estar na súa casa.

Quitámo-los zapatos e acompañados por Anastasia (amiga de Annika e filla do citado matrimonio) dirixímonos á parte de atrás da vivenda onde xa estaba todo preparado: mesa, pinchos, música... todo excepto bebida; xa que en Suecia sempre que se vai a unha festa cada un leva a súa bebida.

Xa coas presentacións formais realizadas sentámonos á mesa mentres esperabamos pola chegada dos outros. Fun sometido a unha batería de preguntas na que por suposto non faltou a arquirrepetida pregunta que me fan case tódalas persoas coas que falo: “Why do you come to Sweden? Spain is really nice and you have a great weather over there!”. Tentei explicarlles que España non todo é bo tempo e festas, aínda que puiden ver na súa cara que non as convencera.

Os invitados chegaban a poucos ata que finalmente nos xuntamos todos: seis mulleres e dous homes (contando comigo). Non podía pedir máis; bo ambiente e mellor compañía.

Como se do comezo das rebaixas se tratase, abalanzáronse todos cara o frigorífico a coller cadansúas pertenzas e comezaron a beber e a comer sentados ó redor da mesa cunha agradable música de fondo e unha amena conversación en inglés para que eu tamén puidese intervir.

Eu non era capaz de saír do meu asombro; ó outro lado da porta de cristal que delimitaba a estancia na que nos atopabamos estaban os donos da casa e pais de Anastasia vendo a televisión e asistindo ó mesmo tempo como espectadores de luxo a un botellón estilo sueco. Miraba de esguello de vez en cando para o cristal, pero a naturalidade coa que estaban acontecendo as cousas indicábame que non era a primeira vez que asistían a tal evento.

...

Punto álxido da festa e tempo para o “Never have I ever”, ou o que é o mesmo; a versión inglesa do “Yo nunca he...”. Como se dun tormenta de ideas se tratase, milleiros de preguntas comezáronme a vir á cabeza. Tras unhas primeiras rondas mansiñas que serviron como entremés, comecei a subi-lo listón. Era realmente a miña oportunidade para contrastar estatísticas e comprobar tópicos. “Como quen non quere a cousa” atrevinme a preguntar: “Never have I ever made a threesome”. Sorpresa! Entre gargalladas e miradas cruzadas puiden comprobar que das sete persoas que tiñan que responder, seis fixérono de forma afirmativa. Qué podo dicir...

Outras rondas e atrévome a preguntar de novo: “Not counting the threesome before mentioned...Never have I ever had an experience with a person from same gender”. Tres de seis respostas afirmativas. “Not bad my friend, not bad”

Fin do xogo e polo tanto da pre-party. Chamada ós taxis e dirixímonos ó centro de Malmö. Destino: discoteca Étage. Na porta da mesma, un detector de metais digno do aeroporto máis seguro. Quito o cinto e as cousas metálicas que levaba no peto e cruzo o escáner, pero a pesares de non salta-la alarma cachéanme. “It’s OK, you can get in”.

Miradas clavadas en min. Un séntese ben ó se-lo diferente da discoteca: o máis moreno, un dos máis baixos, e por suposto o que máis miraba para tódolos lados. Aquel rabaño de rubias era incrible! Bailes, charlas, etc etc. Así pasou a miña primeira noite de festa en Suecia.

E recordade...”What happens in Sweden stays in Sweden”

Clases

2009-09-28T01:06:00.005+02:00

Inusualmente puntual. Así definiría eu o meu primeiro día de clase. Faltaban 5 minutos para as 8 da mañá pero eu xa me atopaba en fronte á aula P2 onde ía ser impartida a clase de “Building acoustics and vibrations”.

Contra todo prognóstico, fora capaz de chegar á facultade sen présas, despois dun copioso almorzo acompañado por un periódico electrónico. O bo tempo invitaba a disfrutar do paseo en bicicleta dende a casa ata a facultade; así que fixen o propio a través dos numerosos parques e xardíns cos que conta a vila. Este paseo, exento de rápidas e fortes pedaladas, levou sobre uns 10 minutos escasos e serviu de preludio ó meu primeiro día de clase en Suecia.

Sorprendentemente, cando cheguei á facultade, eu era a única persoa que se atopaba diante da clase P2. Tras 5 minutos e sorprendido pola impuntualidade sueca, unha mestura de cabreo e intranquilidade tomou o meu corpo. Levantarse ás 7 da mañá para vir aqui e non ter clase!?... As dúbidas comezaron a martelar na miña cabeza, polo que decidín ir a preguntar e cercionarme se realmente estaba esperando no lugar correcto, como así era.

Eran aproximadamente as 8 e 10 cando a xente comezou a aparecer. Entraron un a un moi ordenadamente, como se de máquinas programadas se tratasen. Sen querer facer moito “ruído”, collín a última posición nesa improvisada cola. Entrei e senteime na terceira fila dunha clase non moi grande na que me chamaron a atención nada máis entrar unha máquina de café e un fregadeiro que había ó fondo da mesma. Miradas clavadas en min e murmurios. Notábao; era o novo e eles sabíano.

Eran arredor as 8 e 15 cando entrou a profesora. O seu saúdo enérxico e amable foi contestado o unísono por tódolos alumnos nun acto digno de calquera coro. Simplemente impresionante.

Abraiado pola “falta de seriedade” dinme conta posteriormente falando cun compañeiro de que realmente non existía tal impuntualidade. Debido a unha tradición histórica, tódalas clases comezan ás e cuarto e non ás horas en punto. Por que? Pois parece ser que antigamente, cando os reloxos brilaban pola súa ausencia e non eran un ben de uso extendido, a xente saía da casa ó escoita-lo reloxo da catedral. Ó ser Lund unha cidade pequena, o tempo medio de desprazamento entre dous puntos calquera da mesma en bicicleta é de aproximadamente 15 minutos, polo que a xente sempre chegaba a tódolos lugares 15 minutos despois de que sonara o reloxo da catedral.

Mentira? Non o sei, pero se as clases empezan a e cuarto como así é, a lenda ten sentido e ata pode ser que sexa verdade.

Os primeiros minutos de clase foron totalmente desaproveitados; eu non daba crédito ó que alí estaba vendo: á miña dereita un rapaz tomando café, á miña esquerda outro lendo o periódico, un na fila de adiante que responde ó telefono móbil e sae da clase para falar, outro descalzo cos pés na silla do lado, unha rapaza que come unha mazá... E mentres tanto, o profesor explicando! Abraiado como estaba, pronto me din conta de que o “rollo sueco” é totalmente diferente ó noso: clase lenta con tempo abondo para copiar, preguntar ou incluso falar co compañeiro, na que se percibe un enfoque moito máis práctico ca no noso país.

Ó final da clase, a profesora tivo a grandiosa idea de presentarme en público diante dos meus compañeiros: “This is Juan, a spanish student who is doing his master thesis this year in Lund. Since he has already done all his courses back in Spain, he is not supposed to take any here. Anyway, we think that Buiding acoustics could be really useful for his project, so that’s why he is here. He is not doing any exam but he can help some group with the final project you have to do. Does any group want Juan’s help?”

Non sei se era unha pregunta retórica ou non, pero ninguén levantou a man: silencio sepulcral como había moito tempo que non sentía. Ó mellor é a retranca sueca, pero a min non me fixo nin puta gracia...

Finalmente e tra-la inoportuna presentación, un grupo de rapaces achegouse a min e preguntáronme moi amablemente se quería axudalos co seu traballo. “Podiades ter levantado a man antes cabróns” pensei eu para os meus adentros. Xa tiña grupo...

Non vou a entrar a avalia-los sistemas educativos de ámbolos dous paises, posto que non son ningún experto nin teño coñecementos abondo para facelo, pero tras unha semana de clases aquí dinme de conta de que se tratan de sistemas completamente diferentes. Mentres que o noso é un sistema baseado na distancia entre profesor e alumno no que predomina o contido teórico, aqui puiden percibir (polo menos nas asignaturas ás que estou asistindo eu) que se trata dun sistema máis práctico cunha estreita relación profesor-alumno no que a penas se percibe a xerarquía. Predomina o traballo diario e en grupo sobre o individual e as clases son de a penas 15 - 20 estudiantes.

Cal é mellor? Non o sei, pero o que si sei é que son enfoques diferentes...

Mr. Göran Sandberg

2009-09-24T01:14:00.003+02:00

Un cálido apretón de mans ó son do saúdo sueco “Hej Hej” marcou o comezo da reunión entre Göran Sandberg máis eu. Obxectivo: defini-las directrices, tema, pautas e metodoloxía de traballo a seguir durante a vida do proxecto.

Teño que dicir (e de paso agradecer) que a maior parte da “culpa” de que eu hoxe estea aquí estudiando en Lund tena este profesor, quen moi amablemente se fixo responsable de titoriza-lo meu traballo por mottu proprio, tendo como única referencia as gañas e interese evidentes que eu mostrei.

Sen case ter tido tempo para asentarme na cidade tra-la miña chegada o venres; Göran citárame para o luns a primeira hora no seu despacho, pero un cambio de plans de última hora na súa axenda aprazara este encontro finalmente ata o martes.

A miña aterraxe tardía non servira máis que para pasa-la fin de semana e mailo luns tratando de arranxar cousas que me permitiran poñer a andar unha nova vida nun sitio totalmente descoñecido. Documentación erasmus, carné da biblioteca, tarxerta de estudiante, visado, cesta da compra e visitas pola cidade encheran a miña cabeza e coparan a totalidade do meu tempo durante os pasados tres dias. Sen embargo, esta mañá, esa citada e necesaria adaptación (aínda a medio camiño) pasa a un segundo plano. É hora de enfrontarse ó proxecto: o obxectivo último da miña estadía en Suecia.

Os ruidos das impresoras e dos instrumentos nos laboratorios anexos servían de banda sonora á película que alí se estaba a piques de rodar comigo como actor principal. Cámaras, luces e...acción!

-Welcome to Lund Juan! Have a sit, please! How are you doing?

A súa voz amable e preocupada, así como tamén a súa actitude servicial como nunca antes percibira de parte dun profesor invitaba á tranquilidade. Enriba da mesa descansaban o meu expediente, o meu CV, e dúas tazas de café que amablemente servira Göran uns intres atrás. Estanterías cheas de libros rodeaban un amplo despacho presidido por un encerado cheo de cálculos dos que non puiden descifrar nin a primeira liña. “How am I supposed to solve this?”, bromeei. Entre risas e conversacións sobre os meus primeiros dias en Lund comezamos a falar do proxecto.

Como se dunha tormenta de ideas se tratase, na que eu era un mero espectador; comezou a sacar temas ó mesmo tempo que os escribía nunha folla en sucio. Aquel bocexo digno dun cativo de parvulario no que a penas se podían albiscar unhas poucas liñas e maragatos, serviulle como guión para posteriormente explicarme máis en profundidade cada un dos temas. Deixei que tomase a iniciativa como se me tratase dunha marioneta bailando ó son da súa voz e asentindo tódalas súas afirmacións. Preguntas formuladas e constestadas por el mesmo levaron finalmente á decisión última. Acordamos que o proxecto sería de cálculo de estructuras mediante Elementos Finitos con análise de vibracións en edificacións.

Debido a que me atopo na facultade de enxeñería civil, hai certas cousas sobre as que non teño nin idea, polo que asistirei a dúas asignaturas: Building acustics and vibrations e Finite Element Method, ámbalas dúas impartidas en inglés e nas que me terei que poñer ó dia, debido a que o curso está agora mesmo xa na terceira semana de clase.

O proxecto propiamente dito comezareino dentro de tres semanas ou un mes, a medida que avanzan as asignaturas e se concreta máis o tema (propúxose no seu momento incluso unha participación parcial nun proxecto real, aínda que xa se verá).

Unhas últimas palabras para rematar do titor para a reflexión: “Remember this is YOUR master thesis. It’s up to you to sep up meetings with the professor and you will be the only one deciding what to do in every situation. Once you're done with it you will be an engineer, so I will only help you with minor things. By the way...your scholarship might be extended”.

Eran as 10: hora do café ou fika. Como un membro máis do departamento de Construction Science fun invitado á sala de profesores situada no 4º piso do edifício V, onde se me presentou formalmente a tódolos membros do departamento. Amablemente, todos eles comezaron a falar en inglés para que non me sentise fora de lugar e a interesarse por min. Pregunta tras pregunta puiden finalmente darme a coñecer un pouco máis.

Aproveitei tamén para coñece-los dous profesores que me darán clases teóricas, quen moi amablemente se puxeron á miña disposición para calquera tipo de dúbida así como para co-dirixi-lo proxecto con Göran.

Como todo protagonista principal nunha película, eu tamén tiña que ter un trato preferencial, polo que me foi asignado un despacho con ordenador, fotocopiadora, impresora, teléfono... no que poderei traballar tanto tempo como queira. E cando digo “tanto tempo como queira” refírome a que esta frase debe de ser tomada ó pé da letra, xa que na miña tarxeta de estudiante activáronme unha banda magnética que hai no reverso da mesma xunto cun contrasinal, de tal forma que podo entrar e saír da facultade á hora que queira o día que queira.

Agora mesmo atópome no devandito despacho (que ben sona isto...) rodeado de libros e escribindo esta entrada que espero que vos guste; aínda que creo que a hora da retirada vaise achegando porque hoxe xa traballei tempo abondo. Tampouco hai que acostumbralos mal o primeiro día e que vexan que son moi traballador.

Mañá será outro día...

Välkomnande till Sverige, Juan

2009-09-18T18:11:00.007+02:00

Maletas cheas diante da porta e pasaxe de avión no peto. Escena soñada unha e outra vez dende hai moito tempo. Sensacións nunca antes experimentadas apoiadas sobre os bultos. Alegría mesturada con respecto e con bágoas contidas. Alegría por estar a uns intres de vivir un soño no estranxeiro. Respecto obvio ó descoñecido. Bágoas contidas polos que aquí esperan.

Parto cara o aeroporto coma se fora unha das tantas viaxes xa feitas. Unha única diferenza: one-way-ticket. Esta diferenza faise notar nas facianas dos meus pais, que especulan ante un pronto regreso para “unha fin de semana longa”. “Xa veremos; hó, ainda non marchei”, respondo eu.

Última revisión antes de facturar por parte dos proxenitores: “Levas todo?”, “Seguro que non levas líquidos na maleta de man?”, “mira ben en qué porta tes que embarcar”, “Ten sempre as túas pertenzas contigo”... Consellos que noutra ocasión serían reprochados; hoxe non. Hoxe é diferente e ata se agradecen.

Hora de pasa-lo control. Apertas. Bicos e máis bicos. Un “Veña, carretera!” á defensiva de meu pai marca o final das despedidas. “Chámanos ó chegar”.

Escorrega unha bágoa ó comezar a subi-las escaleiras mecánicas e perder de vista ós meus pais, pero ó mesmo tempo tamén se empeza a debuxar un sorriso na miña faciana. Un sorriso esperado dende había moito tempo... Por fin o Erasmus chegara.

---

Agora mesmo estou sobrevoando... ¿Francia? e escribo dende unha altura aproximada de 34000 pés (uns 10500 metros) a primeira entrada deste blog que non pretende ser máis ca unha pequena ventá ou pantalla a través da cal intentarei transmitir e facervos ver algunhas das moitas impresións e experiencias (boas e/ou malas) que terei durante este ano neste país nórdico. Espero que isto non sexa só froito dun día, polo que tratarei de escribir algo non cada moito tempo.

Remontémonos agora ata principios deste ano 2009. Alá polo mes de marzo ou abril. Foi arredor desas datas cando a Oficina de Relacións Internacionais da Universidade de Vigo deu a coñece-la relación de prazas de Erasmus para o vindero curso (e xa presente) 2009/2010; confirmando o que eu xa tiña ben sabido pero que aínda non quería crer: praza na Lunds Tekniska Högskola -LTH- (Sweden) para realiza-lo proxecto de fin de carreira.

Correos electrónicos, chamadas, axuda de xente de forma desinteresada, moita paciencia e incluso unha visita ó lugar de destino deran finalmente os seus froitos. Supoño que xa por todos será coñecida esta historia, xa que é probable que vos rompera a cabeza máis dunha vez con ela.

Comezara a conta atrás. A partires daquel intre todo comezou a xirar en torno a Suecia: buscar piso, persoas de contacto, voos, trámites burocráticos, etc. Tras moitos e por sorte ben resoltos contratempos, todo parecía estar en orde: profesores avisados, piso buscado, billetes comprados e moitas pero que moitas gañas de que todo saíra ben.

E por que Suecia? Boa pregunta que moita xente me ten feito. Pero digo eu...E por que non?

Dúas viaxes a este país; unha universidade das que din mellores de Europa; un proxecto da especialidade de construcción; a inexistencia de ningún outro destino apetecible para min, a posibilidade de comunicarse en inglés con todo o mundo, a atracción polo “diferente” así como por suposto as mulleres suecas (meu pai aínda segue crendo que só vin a Suecia por esta última razón) son, segundo o meu punto de vista, motivos máis ca suficientes para terse decantado por este país. Espero que o tempo e as vivencias que aquí me esperan me dean a razón e non me arrepinta da decisión tomada.

---

Escoito voces. a asistenta de voo estase dirixindo a min: “Could you please shut down your laptop once you’ve finished?”. Imos aterrar nuns intres. Despois dun voo movidiño con moitas turbulencias, Copenague agarda. Dende alí, tren ata Lund cruzando a Ponte de Öresund que une Suecia e Dinamarca; e unha vez en Lund, tratar de atopa-la que vai se-la miña residencia nos próximos... ¿6,7,8...10...meses?

Queda ainda un longo traxecto por recorrer...

---

Abro a porta acompañado de Kent –o caseiro-. Os nervios apodéranse de min durante os intres previos a ve-la casa e os meus compañeiros. “Hej hej” saúdo moi educadamente ó entrar. Non obteño resposta. A casa está baleira. O encontro terá que esperar.

Durante a previa "visita guiada" polas diferentes estancias da vivienda a cargo do dono, éste explícame que se trata dunha casa con 3 andares. Cada andar é un apartamento que albega unha cociña, unha sala de estar, un baño e as devanditas 4 habitacións. Asimesmo, no soto existe unha sala de xogos con mesa de ping-pong, así como tamén unha dependencia para a lavadora e a sala de caldeiras (si...evidentemente temos calefacción).

Ó fondo do corredor do terceiro andar atópase a miña habitación. Ábrese a porta. Non quero mirar pero teño que facelo. Definitivamente moito mellor do que esperaba! A habitación pasara o exame e con nota. Ten sobre uns 15 metros cadrados equipados cun vestidor, estanterías varias, mesa de estudio con flexo, e unha mesiña de noite xunto á cama.

Agora toca desempacar e arrombar tódalas cousas.

Hoxe empeza sen dúbida unha nova etapa na miña vida, da cal espero podervos facer testigos dende a distancia a través deste blog. Novo país, nova xente, novas costumes... que non serán se non experiencias que me farán madurar como persoa.

Unha aperta para todos dende Lund!